ΠΑΤΡΙΣ :: Ελλάδα/Κόσμος :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Εθνικά Νέα Στην Ευρώπη Στον Κόσμο Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Ψευδείς καταγγελίες βιασμού
Μερικές αλήθειες για έναν μύθο

Του Γιώργου Τριανταφύλλου*

Το ευρέως διαδεδομένο στερεότυπο της γυναίκας ως ψεύτρας και υποκρίτριας, είναι κατά πάσα πιθανότητα η πηγή του μύθου, σύμφωνα με τον οποίο οι γυναίκες κάνουν ψευδείς καταγγελίες βιασμού, ακόμη και εναντίων ανδρών που δεν γνωρίζουν !

Οι διωκτικές Αρχές έχουν τη διακριτική ευχέρεια να χαρακτηρίζουν τις καταγγελίες ως αβάσιμες και ψευδείς και συνεπώς να τις αρχειοθετούν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τη γνώμη του θύματος. Οι έρευνες δείχνουν ότι το 20% των βιασμών, που φτάνουν στη γνώση της Αστυνομίας χαρακτηρίζονται ως αβάσιμες και ψευδείς.

Μια ψευδής καταγγελία είναι ένα σκόπιμο ψέμα από ένα υποτιθέμενο θύμα, που κατηγορεί έναν άνδρα ότι έχει διαπράξει βιασμό, ο οποίος δεν έχει στην πραγματικότητα συμβεί. Επίσης, μπορεί να είναι η καταγγελία μιας φανταστικής ιστορίας, μόνο που η γυναίκα που την κάνει πιστεύει ότι είναι αληθινή. Το ποσοστό των ψευδών καταγγελιών εξαρτάται από 2 παράγοντες : α) από τον ορισμό και τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται και β) από το ποιος κάνει την κρίση.

Σε κάθε έγκλημα υπάρχει ένα ποσοστό, άλλοτε μικρότερο και άλλοτε μεγαλύτερο, ψευδών καταγγελιών. Έχει βρεθεί ότι οι περισσότερες ψευδείς καταγγελίες παρατηρούνται στο έγκλημα του βιασμού σε ποσοστό 15%, σε σχέση με τα υπόλοιπα εγκλήματα ενώ αντίθετα το έγκλημα της κλοπής παρουσιάζει το μικρότερο ποσοστό, 3%. Ο Hayman βρήκε ότι το 5,5% των θυμάτων βιασμού που εξέτασε είχαν κάνει ψευδή καταγγελία. Στο Denver των ΗΠΑ βρέθηκε ότι το 25% του συνόλου των υποθέσεων βιασμού χαρακτηρίζονται ως αβάσιμες και ψευδείς και ότι ένα επιπρόσθετο 20% χαρακτηρίζονται ως αμφίβολες.

Όταν τα αστυνομικά τμήματα της Νέας Υόρκης των Η.Π.Α. ανέθεταν τις υποθέσεις βιασμού σε γυναίκες αστυνομικούς, ως ψευδείς χαρακτηρίστηκαν μόνο το 2% του συνόλου των υποθέσεων. Τα παραπάνω στοιχεία προτείνουν ότι τα ποσοστά των ψευδών καταγγελιών βιασμού είναι κατά πολύ μικρότερα από αυτά που παρουσιάζονται από τις επίσημες στατιστικές της Αστυνομίας και ότι δε διαφέρουν από τα αντίστοιχα ποσοστά των υπόλοιπων εγκλημάτων βίας.

Από την έρευνα του Schiff βρέθηκε ότι τα κίνητρα που οδηγούν τα θύματα βιασμού σε ψευδείς καταγγελίες, συνήθως είναι : α) τα συναισθήματα αντεκδίκησης απέναντι σε κάποιον προηγούμενο ερωτικό σύντροφο, β) η αποφυγή τιμωρίας από την οικογένεια για κάποια σεξουαλική σχέση, γ) η δικαιολόγηση από την γυναίκα κάποιας παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς της, δ) ο χρηματικός εκβιασμός, ε) τα συναισθήματα ενοχής της γυναίκας μετά από μια συναινετική σεξουαλική πράξη, στ) η απότομη και σκληρή μεταχείριση μιας γυναίκας από τον εραστή της και μια νευρωτικής φύσης επιθυμία για πρόκληση της προσοχής των άλλων.

Η Greer από την πλευρά της, υποστήριξε ότι τα κυριότητα κίνητρα είναι : α) ο φόβος των συνεπειών για μια παράνομη και εθελούσια σεξουαλική σχέση, η οποία έγινε ευρύτερα γνωστή, β) η ανάγκη διακοπής μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης και γ) διάφοροι λόγοι αντεκδίκησης.

Ένα κορίτσι δώδεκα ετών κατασκεύασε μια ιστορία βιασμού γιατί η μητέρα του δεν του έδινε σημασία. Σε μια άλλη περίπτωση, ένα υποτιθέμενο θύμα διέρρηξε τον παρθενικό του υμένα, λέρωσε το εσώρουχό του με αίμα και έπειτα το έσκισε, με σκοπό να γίνει πιστευτή η μαρτυρία του για βιασμό, η οποία αποσκοπούσε να ασκήσει πίεση στον αρραβωνιαστικό του να το παντρευτεί.

Όταν ένα ανήλικο κορίτσι έρθει με την θέλησή του σε σεξουαλική επαφή, η οποία του δημιουργεί τον φόβο μήπως έχει μεταδοθεί κάποιο αφροδίσιο νόσημα από το σύντροφό του, τότε θα ισχυριστεί στους γονείς του ότι έχει πέσει θύμα βιασμού, έτσι ώστε να έχει την απαραίτητη νομική και ιατρική κάλυψη και ταυτόχρονα να αποφύγει την τιμωρία που συνεπάγεται μια σεξουαλική εμπειρία σε νεαρή ηλικία. Μερικές γυναίκες ισχυρίζονται ότι έχουν πέσει θύματα βιασμού αφότου ανακαλύψουν ότι έχουν συλλάβει παιδί ή ότι τους έχει μεταδοθεί κάποιο αφροδίσιο νόσημα. Ο φόβος της γονικής τιμωρίας, που προέρχεται από την ανυπακοή στη διαταγή για απαγόρευση της εξόδου από το σπίτι, μπορεί να κάνει ένα κορίτσι να ισχυριστεί ότι βιάστηκε, έτσι ώστε να αποφύγει την ενδεχόμενη τιμωρία.

Στην αμερικάνικη εγκληματική ορολογία έχει γεννηθεί ένας νέος όρος γνωστός ως “date rape”. Είναι μια νέα μορφή βιασμού η οποία αναγνωρίζεται ως κανονικός βιασμός αν και θα μπορούσαμε να έχουμε ενστάσεις επί αυτού.

Έχει παρατηρηθεί σε νεαρά ιδίως ζευγάρια -τα οποία δεν γνωρίζονται ακόμα σεξουαλικώς πολύ καλά- κατά την διάρκεια της σεξουαλικής πράξης ο σύντροφος να παρασύρεται από τα αρχέγονα ένστικτά του και να γίνεται βίαιος. (Σαφώς ο χαρακτηρισμός «βίαιος» κατά την σεξουαλική πράξη είναι καθαρά υποκειμενικό στοιχείο και ο βαθμός της βιαιότητας ποικίλλει από ζευγάρι σε ζευγάρι.) Ενώ λοιπόν η σεξουαλική επαφή ξεκίνησε με κοινή συναίνεση, κατά την διάρκειά της υπάρχει διαφωνία την οποία δεν αποδέχεται ο σύντροφος.

Μια άλλη εκδοχή του “date rape” αναφέρεται στις σχέσεις εκείνες των δυο φύλων που είναι κάτι περισσότερο από φιλικές και κάτι λιγότερο από ερωτικές. Στις σχέσεις αυτές ο ένας από τους δυο συντρόφους αρέσκεται στο να διεγείρει ερωτικά τον άλλο αλλά ποτέ δεν ολοκληρώνεται αυτή η προσπάθεια λόγω επιθυμίας του ενός από τους δυο. Ενδέχεται λοιπόν κάποια στιγμή να απολεσθεί ο αυτοέλεγχος και τα πράγματα να προχωρήσουν περισσότερο από το σημείο που επιθυμεί ο ένας σύντροφος.

Εύκολο γίνεται αντιληπτό πως στις περιπτώσεις του “date rape” η απόδειξη του βιασμού ενώπιον του Δικαιοσύνης είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις στον τομέα του τουρισμού, όπου όμορφες πελάτισσες πολυτελών ξενοδοχείων συνάπτουν εθελούσια σεξουαλική σχέση με προσωπικό της επιχείρησης και στην συνέχεια επικαλούνται βιασμό. Η διεύθυνση και η ιδιοκτησία του ξενοδοχείου προκειμένου να μην ζημιωθεί η φήμη και η υπόληψη του ξενοδοχείου προσφέρουν στο υποτιθέμενο «θύμα» δωρεάν διακοπές και ένα γενναιόδωρο χαρτζιλίκι. Εργαζόμενοι υψηλού κινδύνου θεωρούνται οι υπάλληλοι υποδοχής, σερβιτόροι, προσωπικό room service, νυκτερινοί φύλακες αλλά και προϊστάμενοι ή διευθυντές στην προσπάθειάς τους να αυτοεπιβεβαιωθούν ως «θερμοί» άντρες.

Αρκετές «άπιστες» γυναίκες ισχυρίζονται ότι έχουν πέσει θύματα βιασμού όταν συλλαμβάνονται επ’αυτοφώρω από το σύζυγό τους. Άλλες γυναίκες παρακινούνται σε ψευδείς καταγγελίες από λόγους εκδίκησης ή εκβιασμού. Η μεγάλη εκπροσώπηση των αλλοδαπών θυμάτων στο συνολικό δείγμα των υποθέσεων βιασμού που φτάνουν στη γνώση της Αστυνομίας, έχει αποδοθεί στις ψευδείς καταγγελίες στις οποίες προβαίνουν τα θύματα της παραπάνω κατηγορίας, προκειμένου να εισπράξουν την αποζημίωση από την ασφαλιστική εταιρεία που κάλυψε τον συγκεκριμένο κίνδυνο στο κράτος καταγωγής τους.

Μια νευρωτική ή συναισθηματικά ταραγμένη γυναίκα μπορεί σκόπιμα να προβεί σε μια ψευδή καταγγελία προκειμένου να ξεπεράσει τα ψυχολογικά της προβλήματα. Έχει παρατηρηθεί ότι οι γυναίκες που κάνουν τις περισσότερες ψευδείς καταγγελίες είναι ψυχωτικές, νευρωτικές, ή παρουσιάζουν έντονα συναισθηματικά προβλήματα. Οι ερωτικές φαντασιώσεις ορισμένων γυναικών μπορεί να αναφερθούν στην Αστυνομία ως πραγματικά περιστατικά βιασμού. Οι δάσκαλοι, οι γιατροί, οι δικηγόροι, οι ιερείς καθώς και άλλοι κάτοχοι θέσεων εξουσίας, είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι ως υποτιθέμενοι «δράστες» βιασμού. Κάτω από την επίδραση της νάρκωσης μερικές γυναίκες βιώνουν έντονες παραισθήσεις και πιστεύουν ότι είναι αληθινές, με αποτέλεσμα να κατηγορούν τον γιατρό ή τον οδοντίατρό τους για σεξουαλική επίθεση.

Όμως, τα υποτιθέμενα θύματα δεν είναι μόνο οι μοναδικοί υπεύθυνοι για τις ψευδείς καταγγελίες. Υπάρχουν γονείς που ισχυρίζονται πως οι κόρες τους έπεσαν θύματα βιασμού προκειμένου να ελέγξουν τη σεξουαλική τους συμπεριφορά. Πιο συγκεκριμένα μερικοί γονείς οι οποίοι έχουν χάσει τον έλεγχο των παιδιών τους, πηγαίνουν τις κόρες τους σε μια μονάδα εκτάκτων περιστατικών ισχυριζόμενοι βιασμό για να επιβεβαιώσουν το κατά πόσο ένα νεαρό κορίτσι έχει σεξουαλικές σχέσεις. Οι Lipton και Roth μελέτησαν εννέα περιπτώσεις παιδικού βιασμού που είχαν αναφερθεί από τους γονείς των υποτιθέμενων θυμάτων στα επείγοντα περιστατικά ενός νοσοκομείου. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι μόνο σε μια, από τις εννέα περιπτώσεις είχε λάβει χώρα πραγματικός βιασμός. Μιλώντας με τους γονείς και ερευνώντας την ταραγμένη τους οικογενειακή κατάσταση οι Lipton και Roth συμπέραναν ότι η κραυγή για έναν υποτιθέμενο βιασμό, μπορεί να αποτελεί μια κραυγή για βοήθεια.

Μοιραία καταλήγουμε στην γνωστή φράση στον χώρο της Εγκληματολογίας… «Ο βιασμός είναι το μοναδικό έγκλημα που διαπράττεται τόσο εύκολα και αποδεικνύεται τόσο δύσκολα»

* Ο Γιώργος Τριανταφύλλου είναι φοιτητής Παντείου Πανεπιστημίου, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής georgeroseman@yahoo.gr





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
15/3/2006

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions