ΠΑΤΡΙΣ :: Κρήτη :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Τοπικά Νέα Συνεντεύξεις Στήλες Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Ωσπου να γίνουμε άγγελοι

Γράφει ο Κώστας Κωνσταντίνου*

Κάθε απάντηση μπορεί να είναι σωστή, υπό την προϋπόθεση όμως ότι ανταποκρίνεται στην κατάλληλη ερώτηση. Συνεπώς παίρνουμε λάθος απαντήσεις, όταν οι ερωτήσεις μας δεν είναι για την περίσταση οι πρέπουσες.

Όταν ένα μέρος της ερώτησης - ιδίως όταν πρόκειται για κάτι γενικό που απαιτεί ανταπόκριση σε μία κατ’ ουσίαν ολικής άγνοιας ερώτηση - εκβιάζει την απάντηση, διαγράφοντας μάλιστα και το πλαίσιο στο οποίο θα κινηθεί, οδηγούμαστε κατά κάποιο τρόπο σε μία διανοητική χειραγώγηση του ερωτώμενου. Να γίνω πιο σαφής.

Οι ολυμπιακοί αγώνες είναι πλέον ιστορία για την πατρίδα μας. Απ’ όσα δήλωσαν οι ξένοι και από τους διθυραμβικούς επαίνους που εξέφρασαν, πήραμε άριστα. Λόγος να χαίρεται κανείς. Είναι η σειρά μας τώρα, παρόλο που πικραθήκαμε με τις προολυμπιακές τους λοιδορίες, να αναγνωρίσουμε την μεταολυμπιακή τους μεγαλοψυχία. Θα μου πείτε, ίσως, ότι με τις τσέπες τους γεμάτες τα πράγματα ήταν πιο εύκολα… Παρ’ όλα αυτά θεωρώ και εγώ ότι την επιτυχία αυτής της τεράστιας διοργανωτικής προσπάθειας, την οποία συνοπτικά και απλουστευτικά αποκαλούμε «ολυμπιακούς αγώνες», δεν την εξαγοράσαμε αλλά την κατακτήσαμε επάξια. Νομίζω ότι ενηλικιωθήκαμε πια.

Δεν προτίθεμαι να ασκήσω μία ακόμα κριτική, ούτε για τις τελετές έναρξης και λήξης αλλά ούτε και για τα θλιβερά γεγονότα με την ύποπτη συμπεριφορά συγκεκριμένων πρωταθλητών μας. Δεν θα συμφωνήσουν ποτέ οι άνθρωποι σε όλα. Καλύτερα έτσι. Η διαφωνία είναι γόνιμη. Δεν μπορώ όμως να μην παρατηρήσω πόσο υποβαθμισμένοι, ως προς την προβολή τους, ήταν οι πραγματικοί αγώνες. Εννοώ τους παράλληλους ολυμπιακούς αγώνες.

Εκεί που οι δυναμίτες της ψυχής των ανθρώπων με αναπηρίες σπάνε την πέτρα της αδιαφορίας του καθενός μας. Φάνηκε έτσι για μία ακόμα φορά ότι είμαστε όλοι εξαρτήματα ενός καλοστημένου αλφαριθμητικού συστήματος: από τη μια η πολιτικά ορθή γλώσσα των «ευγενών ιδανικών» του ολέθριου πρωταθλητισμού και από την άλλη η στυγνότητα των αριθμών που αποθεώνει τον πρώτο και απωθεί το δεύτερο στο πυρ το εξώτερον, με τη σφραγίδα του ηττημένου.

Σ’ αυτό τον τόπο άλλωστε, οι περισσότεροι νιώθουμε συχνά ότι διεκδικούμε το πολιτιστικό μας μερίδιο στις ρόδες ενός Ντάτσουν με καρπούζια. Ή εν πάση περιπτώσει στις ρόδες μιας ιπτάμενης νταλίκας…

Γιατί εμείς οι ίδιοι συγχέουμε τις αιτίες με τα αποτελέσματα, αφού ο σύγχρονος ανθρώπινος πολιτισμός δομείται επάνω στην πλεονεξία και στην επιβολή. Όταν η ποσότητα επιβάλλεται στη σοφία και ο πολιτισμός μετριέται με τους αριθμούς, έχουμε εν τη γενέσει του ένα σύστημα που τείνει προς το άπειρο, δηλαδή προς το χάος. Καταργεί το μέτρον και οδηγεί στη σωματική και πνευματική εξουθένωση. Συνδέεται λοιπόν ή δεν συνδέεται η χρήση αναβολικών ουσιών, για το κυνήγι της πρωτιάς, με το κυνήγι του κέρδους από τρελά φορτηγά στην εθνική οδό; Η αντίληψη είναι βασικά η ίδια. Εδώ, το έμβλημα των σύγχρονων ολυμπιακών αγώνων «citius-altius-fortius», ταχύτερα, υψηλότερα, δυνατότερα. Εκεί, το «ο χρόνος είναι χρήμα». Στη μέση, ορφανό το «μέτρον άριστον».

Για να επανέλθω επομένως στην αρχή του σημειώματός μου: Στην ερώτηση «ποιο το όφελος από τους ολυμπιακούς αγώνες» θεωρείται αυτονόητο ότι το μεγάλο τούτο γεγονός πρέπει οπωσδήποτε να προσπορίζει κάποιο πρακτικό, κατά την κρατούσα αντίληψη, κέρδος στους διοργανωτές: βελτίωση των υποδομών, του τουρισμού, της οικονομίας, της θέσης μιας χώρας στον κόσμο. Μπίζνες και δουλειές γενικώς. Εδώ ακριβώς η φύση της ερώτησης είναι τέτοια ώστε ο σκοπός που αγιάζει τα μέσα να απολαμβάνει πλήρους ασυλίας. Εάν είναι όμως πράγματι να βελτιωθεί η υλικοτεχνική υποδομή μιας χώρας, ας τα αγιάζει και έτσι… Να ξέρουμε όμως ότι απομακρυνόμαστε έτη φωτός από τη φιλοσοφία των αρχαιοελληνικών ολυμπιακών αγώνων.

Γιατί, το κατ’ εξοχήν ερώτημα θα έπρεπε να είναι πολιτιστικό: Γίνονται οι άνθρωποι ειρηνικότεροι, υγιέστεροι, ευτυχέστεροι, πνευματικότεροι με τους σύγχρονους ολυμπιακούς αγώνες; Ζαβολιές, δωροδοκίες, αδικίες, ακόμα και συρράξεις, γινόντουσαν και κατά την αρχαία εποχή. Τα πράγματα δεν ήταν καθόλου ρόδινα. Οι ποιητές τα εξιδανίκευσαν, όπως ο καλοπληρωμένος Πίνδαρος, που έπλεκε το εγκώμιο όσων νικητών τύγχανε να έχουν και το πουγκί γεμάτο. Ο Ευριπίδης μάλιστα κατηγορούσε τους αθλητές ότι όλα τα έκαναν για να τρώνε τσάμπα στο πρυτανείο, οι δε Πλάτωνας και Αριστοτέλης διαχώριζαν από τότε μεταξύ αθλητισμού και πρωταθλητισμού, απορρίπτοντας τον δεύτερο.

Και κατά τον Ιπποκράτη παν γαρ το πολύ τη φύσει πολέμιον (η υπερβολή είναι ενάντια στη φύση). Υπήρχε όμως τότε μία ουσιώδης διαφορά: οι αγώνες, η γυμναστική, το γυμνάσιον ήταν αίτημα και τρόπος ζωής των αρχαίων Ελλήνων, ήταν ένα όριο (με τη μαθηματική έννοια) προς το οποίο έτειναν δυνατοί και αδύνατοι, μέσα από την έμπρακτη εφαρμογή της καθημερινής τους βιοθεωρίας. Ήταν η πυξίδα μιας κοινωνίας με τα προβλήματά της, όπως όλες οι κοινωνίες. Δεν ήταν μια καλοστημένη και καμουφλαρισμένη βιομηχανία, όπως είναι σήμερα. Τότε μπορούσε να δικαιολογηθεί ενδεχομένως η μικροψυχία κάποιων ανθρώπων, στη σημερινή όμως εποχή με τίποτα δεν καθαγιάζεται η παντελής διαστροφή του αθλητικού ιδεώδους και η μετατροπή του ανθρώπινου σώματος σε κερδώα μηχανή.

Λέμε συχνά ότι όλα είναι θέμα πολιτισμού. Είναι δηλαδή θέμα παιδείας. Το πώς αποκτιέται αυτή η παιδεία είναι το ζητούμενο. Είναι εφικτή με άλλα λόγια η εξ απαλών ονύχων διαπαιδαγώγηση των ανθρώπων ώστε να συμπεριφέρονται σύμφωνα με τον, από όλους καλώς νοούμενο, πολιτισμένο τρόπο; Ας κάνω το ιδεαλιστικό αυτό ερώτημα πιο συγκεκριμένο με ένα υποθετικό παράδειγμα.

Έστω ότι βρίσκεται κάποιος μόνος του μπροστά σε ένα μεγάλο «πειρασμό»: Έχει τη δυνατότητα να τσεπώσει με μία κίνηση ένα τεράστιο χρηματικό ποσό, που βρέθηκε ξαφνικά μπροστά του. Δεν τον παρακολουθεί απολύτως κανείς και γνωρίζει έτσι καλά ότι δεν διατρέχει τον κίνδυνο μελλοντικής σύλληψης. Υπάρχουν τέσσερις δυνατές αντιδράσεις.

Πρώτον, χωρίς δεύτερη σκέψη και με έκδηλη τη βουλιμία να αρπάξει το θησαυρό. Δεύτερον, να προβληματιστεί, για το τι πρέπει να κάνει, αλλά τελικά να νικήσει μέσα του το εύκολο κέρδος. Τρίτον, να προβληματιστεί, για το τι πρέπει να κάνει, αλλά τελικά να αρνηθεί στον εαυτό του το σφετερισμό ξένης περιουσίας. Τέλος, το προκλητικό για πολλούς θέαμα να τον αφήσει παντελώς αδιάφορο, γιατί απλά δεν διανοείται καν να διαπράξει την ατιμία της κλοπής.

Η τελευταία αυτή συμπεριφορά θα ήταν και η ιδανικότερη από ανθρώπους που είναι σίγουροι για τον εαυτό τους και έχουν ξεκαθαρίσει μέσα τους ποια είναι η αξιολογική κλίμακα που κατευθύνει τη ζωή τους. Και κάτι τέτοιο δεν είναι ιδεαλισμός. Είναι ηθική, είναι ανθρωπιά. Κρινόμαστε με τα μέτρα που εμείς οι ίδιοι θέτουμε.

Όταν μας απασχολεί περισσότερο αυτό που είμαστε παρά αυτό που έχουμε. Η ζωή δεν είναι μονόδρομος, όπως διατυμπανίζουν όσοι γλίστρησαν μέσα στην καπιταλιστική δίνη. Είναι θέμα παιδείας. Ο αθλητισμός είναι παιδεία. Είναι ο συναγωνισμός με τον εαυτό σου, όλα τα άλλα είναι ανταγωνισμός. Χρειάζεται μία άλλου είδους κατεύθυνση για τη ζωή. Πραγματικός μονόδρομος είναι σήμερα η ανθρωπιστική παιδεία και διαπαιδαγώγηση.

Όταν όμως τα σχολεία μας σχεδόν αποξενώθηκαν από τα κλασικά γράμματα και την ανθρωποκεντρική εκπαίδευση, αν δεν έκαναν τους μαθητές να τα μισήσουν κιόλας, γιατί να περιμένουμε αύριο να μην νικήσει ο πόλεμος της κατίσχυσης επί του αντιπάλου;

Γιατί να ελπίζουμε ότι ο μελλοντικός άνθρωπος, η κοινωνία, το κράτος θα διακατέχεται από την ευθύνη του σεβασμού προς τον συνάνθρωπο-συμπολίτη και θα κυριεύεται από το αίσθημα της συναλληλίας; Γιατί να πιστέψουμε ότι θα αρνηθεί τον κάθε Τζέκο, δεν θα αλληθωρίζει προς τα μπουκαλάκια και - για το Θεό σας - δεν πρόκειται να αδιαφορήσει για τους Αγγέλους που ταξιδεύουν με σχολικά λεωφορεία;



* Ο Κώστας Κωνσταντίνου είναι καθητητής στο Πειραματικό Ενιαίο Λύκειο Ηρακλείου ccn@mland.gr





Στατιστικά ¶ρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
2/10/2004

Εκτύπωσε ¶ρθρου
Εκτύπωση ¶ρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions