ΠΑΤΡΙΣ :: Ελλάδα/Κόσμος :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Εθνικά Νέα Στην Ευρώπη Στον Κόσμο Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Δεν ξεχνώ

Tου Kώστα Kωνσταντίνου*

Ο Ιούλιος συνέπεσε να είναι φέτος ο μήνας της νίκης. Η απρόσμενη επιτυχία της Eθνικής ομάδας ποδοσφαίρου εκτόξευσε την υπερηφάνεια στα ύψη τονώνοντας και την εθνική αυτοπεποίθηση. Ξέφρενοι πανηγυρισμοί χαράς ξέσπασαν παντού στον κόσμο όπου υπάρχουν Έλληνες.

Το βράδυ της μεγάλης γιορτής γινόταν σ’ όλες τις πλατείες χαμός, με τη γαλανόλευκη να έχει καλύψει μεθυστικά ύλη και πνεύμα. Ευχαριστήθηκα αυτό το καταπληκτικό αθλητικό κατόρθωμα, καταχάρηκα τη χρήση της ελληνικής σημαίας, με τρόμαξε όμως ο φόβος για κατάχρηση της. Ο εθνικός μας ύμνος συνδέθηκε με τον αγώνα στο γήπεδο. Τίποτα το άσχημο. Μπαίνει κανείς όμως σε σκέψεις. Ένας φίλος με ρώτησε χαριτολογώντας ποια απελευθέρωση εορτάζουμε και αν θα πανηγυρίζαμε έτσι, στην περίπτωση που παίρναμε την Πόλη!

Αναλυτές επί αναλυτών ασχολήθηκαν με την ερμηνεία αυτής της ποδοσφαιρικής έκπληξης. Οι υπερβολές δεν έλειψαν. Πολλοί μίλησαν για θαύμα, άλλοι για τους καρπούς μιας συστηματικής δουλειάς. Πιθανόν να πρόκειται για το θρίαμβο και των δύο μαζί. Πιστεύω ότι ήταν μια καλή αρχή (όπως και αυτή της ομάδας του μπάσκετ το 1987) για να ξεφύγουμε από τις συλλογικές μας φοβίες. Η συνέχεια θα δείξει. Θεωρώ και εγώ ότι ήταν η τελειωτική αποενοχοποίηση του εθνικού μας συμβόλου μετά τη θλιβερή επταετία της δικτατορίας και την τραγωδία της Κύπρου - πολύ περισσότερο για τους Ελληνοκυπρίους. Το είχε ανάγκη ο Έλληνας. Η μιζέρια είχε μπει στο υποσυνείδητό του και είχε αρπάξει την καρπαζιά στο σβέρκο του. Το ποδόσφαιρο λοιπόν ήταν η αφορμή για το, έστω πρόσκαιρο, νερό της λησμονιάς. Ποιος τολμά σε αυτή τη συγκυρία να μιλήσει για ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής; Τα κομπλιμέντα για τους πολιτικούς δεν περισσεύουν! Και μετά τι; Δεν ξεχνώ ότι ο Ιούλιος είναι πάνω απ’ όλα ο μήνας της ήττας, της καταστροφής και του πόνου…

Τριάντα χρόνια μετά την εισβολή και την κατοχή από την Τουρκία σχεδόν του 40% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατάφερε ο «διεθνής παράγοντας» να μετατρέψει - ή τουλάχιστον έτσι νομίζει προς το παρόν - μια σαφή παραβίαση κάθε αρχής δικαίου και νομιμότητας σε ένα πρόβλημα που το δημιούργησε δήθεν το ίδιο το θύμα, η Κύπρος δηλαδή. Δεν έχει ευθύνη αυτός που εκσφενδονίζει το μαχαίρι αλλά ο δυστυχής ενοχλητικός που βρέθηκε στην πορεία του! Όταν οι άνθρωποι βολεύονται με τα αποτελέσματα της μηχανορραφίας τους πιέζουν αφόρητα για να αθωώσουν και τους αυτουργούς της αρπαγής.

Τριάντα χρόνια μετά, δεν ξεχνώ ότι στις 20 του Ιούλη του 1974 η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, σκότωσε, βίασε και κατέστρεψε.

Δεν ξεχνώ ότι το πρόσχημα τής το έδωσαν οι ανεγκέφαλοι Κύπριοι και η ελλαδική χούντα με το πραξικόπημα της 15ης του Ιούλη του 1974.

Δεν ξεχνώ ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έκρινε παράνομες τις ενέργειες της Τουρκίας και γι’ αυτό ζήτησε την αποχώρησή της από την Κύπρο.

Δεν ξεχνώ ότι γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο καμία χώρα δεν αναγνώρισε το ψευδοκράτος του 1983.

Δεν ξεχνώ ότι όλα τα σχέδια που έρχονταν για τη λύση του Κυπριακού είχαν ως βάση την άρση των συνεπειών της εισβολής και της κατοχής.

Δεν ξεχνώ ότι πάντα τα απέρριπτε η Τουρκία.

Δεν ξεχνώ ότι ο «διεθνής παράγοντας» έντεχνα αποκοιμήθηκε τόσα χρόνια με τη μέθοδο Καλατράβα, που πρώτοι ανακάλυψαν οι Αγγλοαμερικάνοι και εμείς δυστυχώς ανεχτήκαμε: να αφεθεί η υπόθεση να δι-ολισθήσει εκεί που πρέπει και συμφέρει. Ύστερα, δοθείσης της ευκαιρίας, να δέσει το κούμπωμα. Το έγκλημα να παραγραφεί και η Κύπρος να εκχωρηθεί στον εισβολέα λόγω πολυχρονίου κατοχής.

Δεν ξεχνώ ότι το πρόσφατο σχέδιο επίλυσης, μετά τις σαρωτικές αλλαγές της τελευταίας δεκαπενταετίας στον κόσμο, σε αντίθεση με όλα τα προηγούμενα, δικαίωνε τον κατακτητή με το να απαιτεί αναιδώς να με κάνει συνεργό στο έγκλημα, παραδίδοντας του όχι μόνο το μεγαλύτερο μέρος της κατακτημένης μου πατρίδας αλλά αναγορεύοντάς τον συγχρόνως και σε συνδιαχειριστή στο υπόλοιπο.

Δεν ξεχνώ τις οικονομικές ανοησίες του σχεδί-ου Ανάν. «Ποιος θα πληρώνει τρεις Κυβερνήσεις, τέσσερα Κοινοβούλια, τρεις χωριστές Δημόσιες Υπηρεσίες, τρία χωριστά Δικαστικά Σώματα (με ξένους δικαστές) και περίπου 200 διπλωματικές αντιπρο-σωπείες; Θα μπορέσουν οι ολίγοι (περίπου 700.000) πολίτες να πληρώσουν το υψη-λότατο κόστος σε ανθρώπινο δυναμικό (στελέχη) και σε δημοσιονομικούς πόρους; Ποιοι ανεγκέφαλοι σχεδίασαν το τέρας αυτό, χωρίς να εκτιμήσουν τις οικονομικές του συνέπειες;» (Σταύρος Θεοφανίδης, Κυπριακό: Ένα ευρωπαϊκό σχέδιο…, Ελευθεροτυπία, 10/07/2004).

Δεν ξεχνώ ότι το ενοχλητικό συναίσθημα της πίκρας και της ευθύνης αντικαθίσταται συχνά από τη βολική αντίληψη περί συνενοχής στο έγκλημα (άξια ανθ’ ων επράξαμεν απολαμβάνομεν), όπως έγραφα σε προηγούμενο σημείωμά μου (Πατρίς, 31/05/2004) και με ικανοποίηση βλέπω να υπογραμμίζεται από έγκριτους μελετητές: «προς το τέλος της δεκαετίας του 1990 όλες οι λογικές για λύση είχαν ανατραπεί. Και στην Ελλάδα και στην Κύπρο άρχισαν να πυκνώνουν οι φωνές που ανέτρεπαν κάθε προηγούμενη επιχειρηματολογία: εμείς φταίμε που εισέβαλαν οι Τούρκοι στην Κύπρο, άρα δεν μπορούμε πια να τους θεωρούμε αναίτιους κατακτητές, αφού πήγαν για να προστατέψουν τους δικούς τους από τους Έλληνες» (Β. Κρεμμυδάς, Η αθώωση των κατακτητών, Τα Νέα, 30/06/2004).

Δεν ξεχνώ ότι τριάντα χρόνια είναι πολύ λίγα για να ξεχάσω τη σφαγή της πατρίδας μου. Γνωρίζω πολύ καλά ότι πολλοί επιχαίρουν (σας τα λέγαμε…) με τις ενέργειες της Ε.Ε και των Η.Π.Α για την έμμεση αναγνώριση ουσιαστικά των Τούρκων εποίκων της Κύπρου και όχι των δυστυχισμένων Τουρκοκυπρίων, που είναι και η τραγική μειοψηφία.

Δεν ξεχνώ ότι όλα γίνονται για τα μάτια της Τουρκίας. Για να στηρίξει επάνω μου την ευρωπαϊκή της πορεία. Επειδή την έχουν ανάγκη οι υπερατλαντικοί διαχειριστές του ψεύδους (σκέψου το Ιράκ).

Σ’ αυτό τον κόσμο (και γι’ αυτούς που το πιστεύουν αλλά και για όσους το αρνούνται) είμαστε σημερινοί και αυριανοί. Η διαφορά έγκειται στο πώς βιώνει ο καθένας αυτή την πραγματικότητα. Από την μια, οι άνθρωποι που υποχρεώνονται να προσαρμόζουν τη θεωρία των αγώνων τους ανάλογα με το τι θέλουν οι άλλοι. Εξασφαλίζουν έτσι ανέξοδα τη συνειδησιακή τους ηρεμία, ζώντας την ευτυχισμένη ζωή του τυχερού θεατάκου. Στον αντίποδα, όσοι επιμένουν να υποστηρίζουν αρχές και δικαιώματα και δεν θέλουν να ξεχνούν. Έχουν μέσα τους το σαράκι της διαφωνίας και της αξιοπρέπειας που δεν τους αφήνει να ησυχάσουν, αφού επιλέγουν να αμύνονται συνεχώς. Γνωρίζουν ότι ο αγώνας κρίνεται μέχρι και το τελευταίο λεπτό. Εκεί φαίνεται η ψυχή της ομάδας. Γιατί την ιστορία τη γράφουν οι λαοί και με τη λογική τους και με το συναίσθημα τους. Όποιος αντέξει. Δεν το ξεχνώ.

* O Κώστας Κωνσταντίνου είναι καθηγητής στο Πειραματικό Ενιαίο Λύκειο Ηρακλείου ccn@mland.gr





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
14/7/2004

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions