ΠΑΤΡΙΣ :: Ελλάδα/Κόσμος :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Εθνικά Νέα Στην Ευρώπη Στον Κόσμο Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Μετρώντας ένα τετράδιο

Του Κώστα Κωνσταντίνου*

Ο Αργεντινός Αλμπέρτο Μανγκέλ στο βιβλίο του «Η ιστορία της ανάγνωσης» (μετάφραση Λ. Καλοβυρνάς, Νέα Σύνορα, 1997) σημειώνει ότι τα αραμαϊκά και τα εβραϊκά, οι αρχέγονες γλώσσες της Βίβλου,- δεν κάνουν διάκριση ανάμεσα στο αναγιγνώσκειν και στο ομιλείν, αλλά αποκαλούν και τα δύο με την ίδια λέξη.

Η φράση «scripta manent, verba volant», κακώς νομίζουμε, λέει, ότι σημαίνει «όσα γράφονται μένουν, όσα λέγονται χάνονται». Απεναντίας, δημιουργήθηκε το Μεσαίωνα (όταν οι άνθρωποι, ακόμα και στις δημόσιες βιβλιοθήκες, διάβαζαν φωναχτά) ως εγκώμιο στον προφορικό λόγο, που έχει φτερά και μπορεί να πετάξει ελεύθερα, σε αντιδιαστολή με το βουβό λόγο της σελίδας, που μένει ακίνητος. Πολύ πιο πριν, ο Πλάτων στο Φαίδρο του, όπως αναφέρει και το σχολικό εγχειρίδιο της τρίτης Λυκείου “Αρχαία Ελληνικά Φιλοσοφικός Λόγος”, ΟΕΔΒ, σ. 44, επιτίθεται εναντίον του γραπτού λόγου περιορίζοντας την αξία του και θεωρώντας ότι μόνο η προφορική μετάδοση της γνώσης μπορεί να έχει αποτέλεσμα στο μαθητή. Με το εξετασιοκεντρικό μας σύστημα, μέσα σε όλη αυτή την κυριαρχία της γραφής και της τυπολατρίας, διερωτώμαι αν είναι άραγε τυχαίο που η θέση αυτή του μεγάλου φιλοσόφου είναι «εκτός ύλης».

Θέλω να πω ότι λίγα πράγματα μπορούν να φωνάζουν και την ίδια στιγμή να στέκονται βουβά. Λόγος υποταγμένος στη γραφή, ήχοι συμπιεσμένοι σε φόρμες. Αυτό σκέφτομαι τούτες τις μέρες, όταν βλέπω μπροστά μου στριμωγμένα σε φακέλους τα τετράδια των παιδιών από τη δοκιμασία των πανελλαδικών εξετάσεων. Μετρήθηκαν ως ύλη, παραδόθηκαν ως κιβωτός, έγιναν δέματα και απεστάλησαν. Παραλήφθηκαν και ξαναμετρήθηκαν για να περάσουν το σύντομο κύκλο της ζωής τους στο βιότοπο που λέγεται βαθμολογικό κέντρο. Τα υποδέχτηκαν οι δάσκαλοι, για να αποκαλύψουν το περιεχόμενό τους. Τα ξαναμέτρησαν. Υπέστησαν ομαδοποιήσεις, κριτικές και επιβραβεύσεις. Μέχρι την ολική τους απόσυρση. Αν αποσύρονται ποτέ. Έτοιμα να εκραγούν καθώς φαίνονται, λες και προσπαθούν να δραπετεύσουν. Σε τρομάζει ο όγκος τους, σε περιβάλλει η κραυγή τους. Από τη στιγμή που τα τρεμάμενα χέρια του μαθητή τα ακούμπησαν για να γράψει το όνομά του, το κάθε ένα διηγείται με τη δική του ταυτότητα και μια ξεχωριστή ιστορία. Είναι διάχυτη παντού, πίσω από κάθε λέξη, πάνω σε κάθε σύμβολο. Δύσκολη κρυψώνα για όποιον δεν βλέπει, φωνή καθαρή για όποιον θέλει να δει.

Παλεύουν οι δάσκαλοι μεταξύ υποκειμενισμού και αντικειμενικότητας. Περισσότερο ως προς τα θεωρητικά λεγόμενα μαθήματα και τη ρευστότητα των κριτηρίων. Θέτουν ερωτήματα ευθύνης και περισυλλογής. Πρώτον, για το αν είναι σωστό η υπέρβαση των δώδεκα μορίων, που οδηγεί σε αναβαθμολόγηση, να ισχύει αμετάβλητη για όλα αδιακρίτως τα μαθήματα. Δεύτερον, αν θα έπρεπε ειδικά για το μάθημα της νεοελληνικής γλώσσας να μεγαλώσει αυτή η διαφορά ή και ενδεχομένως να μειωθεί για τα άλλα μαθήματα. Τρίτον, αν θα ήταν φρονιμότερο, σε περίπτωση πολύ μεγάλης απόκλισης μεταξύ των δύο βαθμολογητών, να συναποφασίζουν με τον αναβαθμολογητή σε έναν και μοναδικό από κοινού βαθμό. Τέταρτον, προβληματισμός για την ισότιμη συμμετοχή και των τριών βαθμών στην εξαγωγή του τελικού σε περίπτωση αναβαθμολόγησης, αφού ουσιαστικά πρόκειται απλώς περί μιας τρίτης βαθμολόγησης (απουσιάζει η βαρύνουσα γνώμη) που δεν μπορεί να διορθώσει την όποια αστοχία. Πέμπτον (αν και στην ουσία του δεν αφορά τον διορθωτή), για την σκοπιμότητα της δημοσιοποίησης περισσότερων του ενός βαθμών ανά μάθημα, αντί του εξαγόμενου και πολύτιμου τελικού βαθμού. Όλα αυτά είναι προβληματισμοί διαρκείς, των οποίων η παιδαγωγική διάσταση διαπερνάται συνεχώς από την πρακτική ανάγκη μιας αριθμητικής πρότασης. Οι σκέψεις αυτές υπάρχουν και αναδύονται από παντού, γιατί ο δάσκαλος δεν μπορεί να έχει κανέναν άλλο οδηγό παρά τη βασανιστική του ανησυχία για μία τίμια, για μία σωστή εκτίμηση της δουλειάς του παιδιού.

Το μέτρημα ενός τετραδίου, η αξιολόγηση του δηλαδή, είναι ένας διάλογος με τη γνώση, την προσπάθεια, την κούραση, το φόβο, την αγωνία που κρύβει μέσα του. Είναι ένα αμφίδρομο αίτημα συναλληλίας, τόσο από την πλευρά του μαθητή όσο και του βαθμολογητή. Από τη μια, ο δάσκαλος. Διαφωνεί, μετατρέποντας τη διαδικασία της διόρθωσης σε αγώνα εξαντλητικής αντιλογίας. Συμφωνεί, ισχυρός εντός της πείρας και της γνώσης του. Ασφαλής, δίπλα και στην απλόχερη γνώμη των συναδέλφων του. Από την άλλη, ο μαθητής. Ένα «άκου να δεις» στο πέλαγος. Εκκρεμές ανωνυμίας μεταξύ της ευαισθησίας και της ευστοχίας του βαθμολογητή. Ο πρώτος απαιτεί κατανόηση, ο δεύτερος όμως ελπίζει συχνά σε συγγνώμη, επειδή γνωρίζει ότι εκείνο στη ζωή που αξίζει να μετρηθεί, μένει δυστυχώς στο τέλος αμέτρητο.

*Ο Κώστας Κωνσταντίνου είναι καθηγητής στο

Πειραματικό Ενιαίο Λύκειο Ηρακλείου

ccn@mland.gr





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
15/6/2004

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions