ΠΑΤΡΙΣ :: Ελλάδα/Κόσμος :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Εθνικά Νέα Στην Ευρώπη Στον Κόσμο Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Oχι για την Eλένη

Του Κώστα Κωνσταντίνου

Για τρεις κυρίως λόγους οι άνθρωποι λύνουν προβλήματα: είτε επειδή τους επιβάλλεται, όπως π.χ. στις σχολικές εξετάσεις, είτε επειδή έχουν οι ίδιοι συμφέρον και, αν δεν το προσπαθήσουν από μόνοι τους, κινδυνεύουν να υποστούν τις συνέπειες, όπως π.χ. όταν εμφανίζεται υγρασία στον τοίχο του σπιτιού.

Επίσης το πρόβλημα επιδιώκεται να λυθεί αλλά με τον τρόπο που θέλει ο γείτονας, επειδή τον βολεύει αφάνταστα το δικό μας σπίτι να μπάζει. Με άλλα λόγια, από την πλευρά του πάσχοντα, τα προβλήματα είτε λύνονται, είτε δεν λύνονται. Είτε απλά τα αγνοεί κανείς. Ιδίως όταν δεν είναι δικά του. Τότε όμως μπορεί και να τα χρησιμοποιήσει. Αυτά είναι τα πολιτικά προβλήματα. Στον πολιτικά ορθά (politically correct) σκεπτόμενο κόσμο μας δεν έχει πλέον σημασία, η ποιότητα της επίλυσης, όσο το πώς θα τη βαφτίσει κανείς. Οι δεξαμενές σκέψης είναι γνωστές, το ίδιο και οι νερουλάδες.

Μια φορά λοιπόν κι ένα καιρό υπήρχε ένα δύσχρηστο πρόβλημα που το έλεγαν Κυπριακό. Για τριάντα ολόκληρα χρόνια έμενε στο ράφι, επειδή οι επίδοξοι λύτες περίμεναν να δουν ποια συμφέρουσα γι’ αυτούς χρήση μπορεί να έχει η επίλυσή του (δεν έσταζε δα και το δικό τους σπίτι). Ξαφνικά ήρθεν η ώρα κι ο καιρός. Ξένοι και δικοί βάλθηκαν να πείσουν ένα μικρό λαό ότι αυτοί γνωρίζουν το συμφέρον του (αγαπώ σε σύντεκνε…), να αποδείξουν ότι οι Ελληνοκύπριοι έχουν περιπέσει σε ένα είδος ακαταλόγιστου.

Και ιδού η χρήση. Όπως δήλωσαν Αμερικανοί επίσημοι (και γράφτηκε στον Tύπο) οι Η.Π.Α «έδωσαν» την Κύπρο στους Τούρκους σαν ένα από τα ανταλλάγματα, για να εξασφαλίσουν την πρόσβασή τους μέσω Τουρκίας στο Ιράκ. Από το καλοκαίρι του 2003, πέραν των δισεκατομμυρίων δολαρίων, οι Αμερικανοί είχαν προσφέρει την Κύπρο υπό τη μορφή του σχεδίου Ανάν. Όταν οι Τούρκοι δεν επέτρεψαν την είσοδο των αμερικανικών στρατευμάτων από το έδαφός τους, η Ουάσιγκτον απέσυρε την οικονομική προσφορά της, αλλά διατήρησε και προώθησε το σχέδιο Ανάν (Ελευθεροτυπία, 27/05/2004).

Έλα όμως που τελικά το ωραίο πρόβλημα (επειδή προσέφερε, εκτός όλων των άλλων, και ένα καταπληκτικό πεδίο βολής για καριερίστες τεχνοκράτες της πολιτικής) αρνήθηκε να λυθεί ακρωτηριαζόμενον επί του ανανικού χάρτου. Το τέλος του παραμυθιού ανεβλήθη. Δυστυχώς δεν υπάρχει τέλος (πρόβλημα πρόβλημα είσαι εδώ;). Ευτυχώς οι μεσσιανιστές μπορούν να περιμένουν.

Σε άλλα σημειώματά μου (Πατρίς, 31/03/, 14/04, 30/04/2004) αναφέρθηκα εκτενώς στην ουσία του Κυπριακού. Σήμερα θέλω να υπογραμμίσω το πόσο εκπληκτικά γρήγορα ξεχνούν και διολισθαίνουν οι άνθρωποι. Η Κύπρος επανήλθε στις εσωτερικές σελίδες των εφημερίδων. Στα δελτία ειδήσεων υποκλίνεται ενώπιον του σέικ ιτ. Εξαφανίστηκαν δια μιας όλοι οι τιμητές των χαμένων ευκαιριών, που τον τελευταίο καιρό, λαλίστατοι και πολυγραφότατοι, απλώς αρνούνταν να παραδεχτούν ότι όλη τους η επιχειρηματολογία συμπυκνωνόταν στην κεφαλή της καρφίτσας ενός «καιρός να τελειώνουμε πια». Λέξεις όπως εισβολή, κατοχή, αδικία, βιασμός, ξεριζωμός, προσφυγιά - ξεχνούν πολλοί ότι οι πρόσφυγες έζησαν μέσα στα τσαντίρια - ξεθώριασαν από καιρό για την Κύπρο.

Την εντιμότητα του αποδεκτού, εδώ και δεκαετίες από την ελληνοκυπριακή πλευρά, συμβιβασμού την εξορκίζουν ως εθνικισμό. Τη θέση της μνήμης παίρνει ξανά η μικρο-ιστορία. Το ενοχλητικό συναίσθημα της πίκρας και της ευθύνης αντικαθίσταται από τη βολική αντίληψη περί συνενοχής στο έγκλημα (άξια ανθ’ ων επράξαμεν απολαμβάνομεν) για να προσφερθεί έτσι ανέξοδη ιδεολογική κάλυψη στην ατιμία. Και εδώ συνθλίβει τη σκέψη η κυρίαρχη λογική του συγκεντρωτισμού.

Τα τοπικά προβλήματα οφείλουν να υπακούουν στο τζίνι της καθοδήγησης, οι μικρές χώρες να επαιτούν την εύνοια των μεγάλων, η περιφέρεια να το βουλώνει γιατί οι φωτισμένοι είναι αλλού. Η ιδεολογία κατευθύνει τη ζωή σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι νομίζεται. Το μόνο που σπάνια τολμά να αποκαλυφθεί και ως πλεονεξία.

Με ενδιαφέρουν τα του οίκου μας. Οι επαναστάσεις δεν ξεκινούν από το κέντρο. Το να είσαι Έλληνας (ή οτιδήποτε άλλο) δεν τίθεται υπό την κρίση καμίας αρχής, ούτε θεμελιώνει οποιοδήποτε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σε κανένα. «Είμεθα Έλληνες κι εμείς - τι άλλο είμεθα; - αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις της Ασίας … που κάποτε ξενίζουν τον Ελληνισμό». Δεν γνωρίζουμε το επόμενο μαγείρεμα τι θα είναι, ούτε ποιο περιεχόμενο θα λάβει ο εκβιασμός. Αλλά το δικαίωμά μας στην διαφωνία και στη διαφοροποίηση δεν εκχωρείται.

Τι άλλο μας μένει; Δεν θέλουμε να αφήσουμε να περάσει από πάνω μας ο οδοστρωτήρας της παραίτησης. Κανένας, μα κανένας, δεν μας πείθει ότι οι προσπάθειες της συντεχνίας του ψέματος ήταν ειλικρινείς, ότι τα αιματοβαμμένα γεράκια μεταβλήθηκαν ξαφνικά σε περιστερές της ειρήνης. Το ξέρουμε πια πολύ καλά: τόσοι νεκροί στα πέλαγα, τόσοι ξενιτεμένοι, ήταν για τα πετρέλαια κι όχι για την Ελένη!*

* έτσι υποδέχεται, πάνω σε ένα τοίχο, ο ανώνυμος ποιητής τον ταξιδιώτη στη Μυρσίνη της Σητείας.

O Κώστας Κωνσταντίνου είναι καθηγητής στο Πειραματικό Ενιαίο Λύκειο Ηρακλείου

Ισότητας 19

71306, Ηράκλειο,

Τηλ.: 2810 214134 29/05/2004





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
31/5/2004

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions