ΠΑΤΡΙΣ :: Κρήτη :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Τοπικά Νέα Συνεντεύξεις Στήλες Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Η σημειολογία της έπαρσης

Του Κώστα Κωνσταντίνου*

Η Ευρώπη των εικοσιπέντε είναι γεγονός. Την Πρωτομαγιά παρακολουθήσαμε την επίσημη τελετή της διεύρυνσης. Η υποδοχή των δέκα νέων μελών, με την έπαρση των σημαιών, έγινε στο σπίτι της προεδρεύουσας χώρας Ιρλανδίας. Ηταν μια λιτή και για μένα, τουλάχιστον, παράξενη τελετή, της οποίας τη σημειολογία θα ήθελα να σχολιάσω.

Παρόντες ήταν, και σε σειρά παραταγμένοι, όλοι οι ηγέτες των κρατών της νέας Ευρωπαϊκής Ενωσης (Ε.Ε.). Μετά από τις σχετικές προσφωνήσεις, εικοσιπέντε παιδιά παρέδωσαν στον κάθε ηγέτη τη σημαία της χώρας του. Την προσέφεραν με τα δύο χέρια και διπλωμένη. Εικοσιπέντε παιδιά με διαφορετικό πρόσωπο, ανάστημα και χρώμα, χωρίς καμία επιτήδευση, μακριά από οποιαδήποτε πρόθεση τηλεοπτικής εκζήτησης, με απλότητα και σε πολλές περιπτώσεις με συστολή και αφοπλιστική αθωότητα. Τί πιο ωραίο! Το μέλλον κάθε λαού, το μέλλον του κόσμου, τα παιδιά, να κρατούν στα χέρια τους τα συμπυκνωμένα σύμβολα της πολυπολιτισμικής μας Ευρώπης. Είναι φανερό ότι οι διοργανωτές πέτυχαν σΆ αυτό το σημείο να προσανατολίσουν τη σκέψη του καθενός μας προς το κοινό μας μέλλον και να υπενθυμίσουν σε κάθε καλόπιστο, πολιτικό και μη, την ευθύνη του.

Μέχρι εδώ θα μπορούσε να είχε ολοκληρωθεί η τελετή με την ανύψωση των εθνικών συμβόλων από τους ίδιους τους πολιτικούς, όπως άλλωστε είναι και η δεδηλωμένη τους υποχρέωση: να σηκώνουν πάντα ψηλά τη σημαία της χώρας τους. Ενας τέτοιος συμβολισμός θα επισφράγιζε τη βαθιά προσήλωση της Ε.Ε. στο ιδανικό της δημοκρατίας και την πίστη της στην πολιτική. Θα μπορούσε βέβαια να είχε συμβεί και κάτι ακόμα πιο “προχωρημένο”: οι πολιτικοί να παραδώσουν στα παιδιά τις σημαίες και τα παιδιά νΆ αναλάβουν τη διαδικασία της έπαρσης (έχει όμως και η φαντασία τα όριά της...). Αντί αυτού όμως, παρακολουθήσαμε την παράδοση των σημαιών σε καλογυαλισμένες δυάδες ατσαλάκωτων στρατιωτικών, οι οποίοι υπακούοντας σΆ ένα βροντερό αλλά και παγερό στον απόηχό του παράγγελμα, κατευθύνθηκαν, με άψογο όντως στρατιωτικό βηματισμό, προς τους ιστούς. Ετσι, ανυψώθηκαν αργά και τελετουργικά, υπό τους ήχους του ευρωπαϊκού μας ύμνου, τα εικοσιπέντε σύμβολα και η σημαία της Ε.Ε.

Και εδώ αρχίζει η σημειολογία της έπαρσης (από το “αίρω”): ότι οι σημαίες δηλαδή παρεδόθησαν από τα χέρια του μέλλοντος (από τα παιδιά) στη διάθεση του παρελθόντος (στους στρατιωτικούς). Γιατί, τί άλλο από το πρόσφατο σχετικά θλιβερό Eυρωπαϊκό παρελθόν μπορεί να έχει ξυπνήσει στην ψυχή του ευρωπαίου πολίτη το παράφωνο, κατά την εκτίμησή μου, εκείνο άγημα; Δεν διατείνεται η Ευρώπη πως θέλει να το αφήσει μια για πάντα πίσω της; Η σημειολογική ουσία όμως είναι ότι οι σημαίες κατέληξαν στα χέρια των στρατιωτικών με τη μεσολάβηση των πολιτικών. Πολύ σοβαρή υπόθεση η πολιτική για να την αφήσουμε στους πολιτικούς; Απαγε! Νομίζω ότι σΆ αυτό το σημείο οι διοργανωτές ατύχησαν. Δεν γνωρίζω τί επιβάλλει σε τέτοιες περιπτώσεις το πρωτόκολλο - στο κάτω - κάτω δεν μπορεί κανένα πρωτόκολλο να είναι θέσφατο. Μήπως όμως δεν μπορεί κανείς να πει τίποτα, αν δεν έχει να πει κάτι;

Ο κόσμος έχει ανάγκη σήμερα από κάποιον άλλο πολιτισμό. Δεν χρειάζεται την προβολή κανενός νέου αντίπαλου δέους. Η συνταγή δοκιμάζεται ήδη και δυστυχώς αποτυγχάνει οικτρά. Εννοώ ότι η σημειολογία της έπαρσης (από το “επαίρομαι” αυτή τη φορά), ταιριάζει μόνο στην Αμερική του Μπους και όχι βέβαια στους φωτισμένους εκείνους Αμερικανούς που βρίσκονται, δεκαετίες τώρα, στην παγκόσμια τεχνολογική και διανοητική πρωτοπορία και στους οποίους η ανθρωπότητα οφείλει πολλά. Πολύ περισσότερο βρίσκεται μακριά από τους Ευρωπαίους. Γιατί αυτό τον συνειρμό προκάλεσε στη μνήμη μου η στρατιωτική τελετή της έπαρσης. Ως να επρόκειτο για μια καλοστημένη χολιγουντιανή παραγωγή που κανάκιζε τη στρατιωτική υπερδύναμη επί του καταστρώματος ενός αμερικανικού αεροπλανοφόρου. Είναι κακή αρχή η σημαία της Ε..Ε, με τα αστέρια των ευρωπαϊκών κρατών - μελών της, να αντιμετωπίζεται ως η νέα αστερόεσσα.

Το σημειολογικό αυτό κέντρισμα υπενθυμίζει ίσως την ανάγκη δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού στρατού. Δεν γνωρίζω αν ήταν στις προθέσεις των υπευθύνων τέτοιος συμβολισμός. Δεν πιστεύω όμως ότι η Ε.Ε. θα μετατραπεί στις νέες ΗΠΑ του κόσμου. Και να το μπορεί, κανονικά δεν θα πρέπει να το θέλει. Οι ΗΠΑ κατασκεύασαν εν τη γενέσει τους ένα είδος εθνικής συνείδησης και συναίνεσης με το οποίο πορεύτηκαν μέχρι σήμερα. Η Ε.Ε. αντίθετα, καλείται να καταπολεμήσει τους εθνικισμούς της από τη μια και από την άλλη να διαφυλάξει την πολυπολιτισμικότητά της. Είναι προφανές ότι τα μεγέθη και οι ποιότητες είναι διαφορετικά. Η όποια υγιής μίμηση, μπορεί να αφορά μόνο τις αιτίες και ποτέ τα αποτελέσματα.

Η νέα διευρυμένη Ευρώπη είναι ένα εγχείρημα τόλμης και φαντασίας. Ο χρόνος θα αποδείξει, αν αυτό το μεγάλο χωνευτήρι των λαών μπορείπράγματι να λειτουργήσει και ως ένωση πολιτισμών. Θα δείξει αν δεν θα καταλήξει τελικά να είναι ένας συνεταιρισμός κρατών με την επιβολή των νόμων της αγοράς και του δικαίου της δύναμης. Στην Ιστορία όμως, δεν πρέπει να συγχέεται η πολιτική διορατικότητα με τη μαντεία. Είχε γραφεί, με την έκρηξη του αγώνα του 1821, ότι αν οι Ελληνες αποτύγχαναν θα είχαν κάνει στάση , αν επιτύγχαναν θα είχαν κάνει επανάσταση. Ετσι, η απάντηση στο ερώτημα τί είναι η Ευρώπη σήμερα, και σε τί μπορεί να εξελιχθεί, εξαρτάται από την οπτική γωνία του καθενός και από τον ιστορικό του χρόνο. Τί περιμένουν οι λαοί της Ευρώπης από τη μια, αλλά και πώς αντιμετωπίζουν άλλοι μείζονες πολιτικοί σχηματισμοί την Ε.Ε. (όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία, και η Κίνα) είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Το σίγουρο είναι ότι η εμφάνιση κάθε νέου ιστορικού οργανισμού θέτει δυναμικά εν αμφιβόλω την κυριαρχία του καθεστώτος της παγκόσμιας τάξης και επενεργεί αντι-θετικά ως προς την εξέλιξη του γεωπολιτικού παιχνιδιού. Συμβολισμοί και υποδηλώσεις, σημειολογικές νύξεις και αναφορές πιθανόν να μην επηρεάζουν άμεσα, καλλιεργούν όμως στην ψυχή της νέας γενιάς πρόσφορο έδαφος για να φυτρώσουν όχι μόνο κάθε είδους άνθη αλλά δυστυχώς και ποικίλα ζιζάνια.

Ας κρατήσουμε στη μνήμη μας τις σημαίες στα χέρια των παιδιών. Για την Ευρώπη που θέλουμε.

Οσο για τα υπόλοιπα, ας αποδειχθούν υπερβολικές φοβίες.

* O Kώστας Kωνσταντίνου είναι καθηγητής στο Πειραματικό Eνιαίο Λύκειο Hρακλείου





Στατιστικά ¶ρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
8/5/2004

Εκτύπωσε ¶ρθρου
Εκτύπωση ¶ρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions