ΠΑΤΡΙΣ :: Κρήτη :: Συνεντεύξεις :: Εμφάνιση άρθρου
Τοπικά Νέα Συνεντεύξεις Στήλες Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Μία πριγκίπισσα υποκλίνεται στην Ελλάδα
Η ΠΡΕΣΒΕΙΡΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΗΤΕΡΩΝ ΣΑΛΙΜΑ ΑΓΑ ΧΑΝ ΜΙΛΑ ΣΤΗΝ “Π”



Συνέντευξη στην Κατερίνα Μυλωνά

Όνειρο ζωής που πρόκειται να πραγματοποιηθεί σήμερα είναι για την πρέσβειρα καλής θέλησης της διεθνούς ένωσης των Παιδικών Χωριών SOS, πριγκίπισσας Σαλίμα Αγά Χαν, μία επίσκεψη στην Κνωσό.

«Η ιστορία της Κρήτης είναι εκπληκτική», αναφέρει, σε συνέντευξή της στην «Π», όπου μιλά για την εντύπωση που της έχει κάνει το γεγονός ότι οι Έλληνες, παρά τις αντιξοότητες, στηρίζουν το συνάνθρωπό τους.

Η πρώην σύζυγος του πρίγκιπα, Καρίμ Αγά Χαν, θρησκευτικού ηγέτη των Ισμαηλιτών με μυθική περιουσία, έχει πλούσια κοινωνική δράση, αφού στηρίζει και τους Αφγανούς πρόσφυγες.

Η ίδια γεννήθηκε στο Νέο Δελχί, στην Ινδία, και το όνομά της, πριν το γάμο της με τον πρίγκιπα, ήταν Sarah Frances Croker-Poole.

H πριγκίπισσα Σάλιμα, όπως μετονoμάστηκε, απέκτησε τρία παιδιά με τον Αγά Χαν, τη Ζαχρά, τον Ραχίμ και τον Χουσαίν.

Η ίδια δηλώνει στην «Π» ότι, πλέον, ο τίτλος που της προσφέρει χαρά είναι εκείνος της πρέσβειρας των παιδιών και των μητέρων.

Είναι πρώτη φορά που επισκέπτεστε την Κρήτη;

«Ναι, στην Ελλάδα έχω έρθει ξανά, ποτέ, όμως, στην Κρήτη. Μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφτώ έναν οικογενειακό φίλο και θέλησα να δω από κοντά, με τα δικά μου μάτια, τη δουλειά που γίνεται στο νέο Παιδικό Χωριό SOS. Η Κρήτη είναι ένα θαυμάσιο μέρος με μία εκπληκτική ιστορία. Όλη μου τη ζωή ήθελα να επισκεφτώ την Κνωσό, ήταν ένα όνειρό μου από όταν ήμουν 7 ετών. Επιτέλους θα το κάνω αύριο (σήμερα)».

Ποια είναι η εικόνα σας για τους Έλληνες;

«Οι Έλληνες είστε ένας λαός που, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζετε, βοηθάτε πάρα πολύ τους συνανθρώπους σας.

Προβλήματα υπάρχουν και σε άλλες χώρες, ο κόσμος δεν υποφέρει μονάχα στην Ελλάδα αλλά σε πολλά σημεία του κόσμου. Βέβαια, όλοι μιλάνε για την Ελλάδα, όμως, το πρόβλημα είναι παγκόσμιο.

Δυστυχώς, υπάρχουν πάντα και παντού παιδιά που χρειάζονται φροντίδα. Τα Παιδικά Χωριά SOS αναλαμβάνουν τη φροντίδα τους μακροχρόνια, με αγάπη και πολλή προσοχή. Παρακολουθούν τη ζωή των παιδιών, που παραμένουν πάντα ασφαλή.

Έχω βρεθεί σε τόσα Χωριά και όπως σε κάθε οικογένεια υπάρχει ένα άτακτο αγόρι ή κορίτσι που στο τέλος θα επιστρέψει στο σπίτι του έτσι γίνεται και εδώ. Το παιδί θα επωφεληθεί από τη μόρφωση που λαμβάνει, την αγάπη, τη φροντίδα. Αν δεν υπήρχαν τα Χωριά, τα παιδιά αυτά θα έμεναν στο τέλος στο δρόμο. Πρέπει να πούμε ότι στην Πολιτεία θα κόστιζε περισσότερα χρήματα αυτό από ο, τι αν μας βοηθούσε να κτίσουμε ένα μέρος σαν αυτό εδώ στην Κρήτη, για να κρατήσουμε τα παιδιά ασφαλή, χαρούμενα, μορφωμένα, με μια φυσιολογική ζωή.»

Η ειδοποιός διαφορά των Χωριών είναι ότι τα παιδιά έχουν μία μητέρα και ένα ασφαλές σπιτικό;

«Ναι, έχω δει μητέρες που έχουν πάρει σύνταξη και ακόμα παραμένουν στο Χωριό για να βοηθήσουν τις νέες μητέρες που με τη σειρά τους συνεχώς εκπαιδεύονται σε θέματα, όπως είναι η διατροφή των παιδιών. Οι μητέρες στηρίζονται ψυχολογικά, όλο το προσωπικό κάνει πολύ προσεκτικές κινήσεις.

Θυμάμαι στη Ν. Αφρική είχαν συναντηθεί για ένα σεμινάριο τρεις μητέρες από τρεις διαφορετικές χώρες με τις τοπικές ενδυμασίες τους. Την πρώτη μέρα, η καθεμία νόμιζε πως είχε αναλάβει την πιο δύσκολη δουλειά. Όμως, στο τέλος, κάθονταν και συζητούσαν σαν αδελφές και διαπίστωσαν πως, τελικά, όλες αντιμετώπιζαν τις ίδιες δυσκολίες.

Τα παιδιά προέρχονται από δύσκολα περιβάλλοντα, πρέπει να δουλέψεις πολύ για να μη φοβούνται ότι θα τα εγκαταλείψουν και πάλι».

Δηλαδή, οι μητέρες με τα χρόνια γίνονται γιαγιάδες…

«Έτσι είναι. Βγαίνουν στη σύνταξη και συνεχίζουν να βοηθούν. Ακόμα και τα παιδιά όταν μεγαλώνουν, ίσως δεν επιστρέφουν αμέσως στο Χωριό, αλλά μόλις πιάσουν δουλειά ή αγοράσουν την πρώτη τους μηχανή, το πρώτο τους τηλέφωνο, λένε στα άλλα παιδιά ότι «μπορείς να τα καταφέρεις και εσύ». Τα μεγαλύτερα στηρίζουν τα νεότερα παιδιά».

Υπάρχουν περιπτώσεις παιδιών που μεγάλωσαν μαζί στο Χωριό και συνεχίζουν να ζουν και όταν ανεξαρτητοποιηθούν σαν αδέλφια;

«Ναι. Να πούμε ότι τα Χωριά στηρίζουν τα παιδιά μέχρι να σταθούν στα πόδια τους. Είναι λογικό ότι δεν θα γίνουν όλοι επιστήμονες, δεν θα ακολουθήσουν ακαδημαϊκή καριέρα. Εγώ πάντα λέω «γίνε υδραυλικός ή ηλεκτρολόγος, όλοι σε χρειάζονται». Υπάρχει η περίπτωση ενός καταπληκτικού ποδοσφαιριστή σήμερα που είχε μανία με τα αθλήματα από την ηλικία των 12 ετών».



Σε πολλές περιπτώσεις, η ζωή στο Χωριό είναι καλύτερη από ό,τι σε αληθινές οικογένειες;

«Ο λόγος είναι ότι εμείς είμαστε προετοιμασμένοι ότι θα έχουμε προβλήματα. Οι οικογένειες, οι γονείς μπορεί να μην έχουν λεφτά, να μην αντέχουν να φροντίζουν τα παιδιά τους. Υπάρχουν περιπτώσεις, για παράδειγμα στο Αφγανιστάν, όπου αφήνουν τα παιδιά στους παππούδες ή απλώς σε ένα.. χάος. Στα Χωριά, μία μητέρα εκπαιδεύεται, έχει ψυχολογική φροντίδα, οι μητέρες τη χρειάζονται όσο και τα παιδιά. Όταν έρχονται στα Χωριά αφήνουν πίσω τους τρομερές καταστάσεις τα παιδιά, κάποια έχουν εφιάλτες, άλλα δεν εμπιστεύονται κανέναν. Οι μητέρες ανοίγουν την αγκαλιά τους και τα παίρνουν υπό την προστασία τους».

Έτσι, τους δίνετε μία ευκαιρία να πιστέψουν στα παραμύθια;

«Να πιστέψουν στον εαυτό τους!»

Τα παιδιά έχουν την ανάγκη να πιστέψουν σε έναν ήρωα ή ότι η μητέρα τους θα είναι πάντα εκεί.

«Είναι πολύ γλυκό γιατί οι μητέρες στα Χωριά είναι πάντα εκεί. Μπορεί ένα παιδί να βρίσκεται μόνο για ένα χρόνο στο Χωριό, πηγαίνω και μου λένε «έλα να δεις το σπίτι μου, να δεις τη μητέρα μου».

Τα Χωριά δεν είναι όπως σε ένα Ίδρυμα, όλα πανομοιότυπα, η κάθε μητέρα έχει τη δυνατότητα να διακοσμήσει το σπίτι μαζί με τα παιδιά, βάζουν τη δική τους πινελιά και είναι πολύ περήφανοι όλοι για αυτό».

Λόγω της ιδιότητάς σας, αισθάνεστε ότι είναι καθήκον σας να βοηθάτε άλλα άτομα;

«Είναι ευχαρίστησή μου, όχι καθήκον. Εγώ είμαι ένα πολύ μικρό κομμάτι στις προσπάθειες που καταβάλλονται. Ο τίτλος μου, της πρέσβειρας για τα παιδιά και τις μητέρες, είναι κάτι που μου δίνει χαρά. Βλέπω από κοντά κάθε Χωριό με μεγάλο ενδιαφέρον».

Φαντάζομαι ότι κάποια στιγμή, σε κάποιο Χωριό, σε μία χώρα, υπήρξε ένα κοριτσάκι που σας πλησίασε και αναφώνησε «βλέπω μια πριγκίπισσα»!

«Νομίζω πως είμαι μια απογοήτευση για εκείνα, δεν φοράω τιάρα, δεν έχω μακριά μαλλιά και ίσως είμαι μεγαλύτερη σε ηλικία από την εικόνα που έχουν στο μυαλό τους».





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
10/8/2017

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions