ΠΑΤΡΙΣ :: Κρήτη :: Τοπικά Νέα :: Εμφάνιση άρθρου
Τοπικά Νέα Συνεντεύξεις Στήλες Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Σε αναπηρικό αμαξίδιο ο πρώτος σκύλος- οδηγός στην Ελλάδα
Πανελλήνια συγκίνηση για τη Λάρα



Επί 13 χρόνια οδηγούσε την τυφλή ιδιοκτήτριά της και τώρα περπατάει με τη φροντίδα της σε μια απίστευτη ιστορία αντιστροφής ρόλων

Της Άννας Κωνσταντουλάκη

Ενας σκύλος μπορεί να σε διδάξει πολλά. Να σου δώσει μαθήματα υπομονής, δύναμης και κουράγιου, να σε μάθει να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες, να προχωράς και να μην το βάζεις κάτω.

Αυτό κάνει η 13χρονη Λάρα, ο πρώτος σκύλος οδηγός-τυφλών στην Ελλάδα που πριν ένα χρόνο παρέλυσε εξαιτίας ενός αυτοάνοσου νοσήματος.

Τώρα περπατάει με την βοήθεια ενός αναπηρικού αμαξιδίου. Για την κλινική ψυχολόγο Ιωάννα -Μαρία Γκέρτσου που μας τον σύστησε πριν 9 χρόνια παραμένει το κουτάβι της με το λαμπερό μαύρο τρίχωμα και βρίσκεται συνεχώς δίπλα στης για να την φροντίζει, όπως θα έκανε για ένα αγαπημένο μέλος της οικογένειας της.

Άλλωστε αυτό δεν έκανε και η Λάρα όλα αυτά τα χρόνια για εκείνη;

“H Λάρα”, λέει η Ιωάννα, “νιώθω πως είναι μαζί μου από τη γέννησή μου, ίσως επειδή μαζί της, τρόπον τινά, ξαναγεννήθηκα. Είναι το κολλητάρι μου, 13 χρόνια τώρα. Ήταν ο πρώτος κατάδικός μου σκύλος, ο πρώτος μου σκύλος – οδηγός και ο πρώτος σκύλος –οδηγός τυφλών στην Ελλάδα. Με ενέπνευσε να ανοίξω τους ορίζοντές μου και να γίνω καλύτερος άνθρωπος, με μύησε στην κυνοφιλία, την διεκδήκιση, την αγάπη. Αλλά το σημαντικότερο όμως είναι πως με ενέπνευσε να ιδρύσω τη σχολή της, τη σχολή της «Λάρα», μέσω της οποίας εκπαιδεύονται σκύλοι -οδηγοί για ανθρώπους με απώλεια όρασης. Για χρόνια, ήταν ο μοναδικός σκύλος-οδηγός τυφλών στην Ελλάδα και μιλάμε για έναν σκύλο που κατάφερε να δείξει σε έναν ολόκληρο λαό, τι είδους ζώα είναι οι σκύλοι –οδηγοί και να καταφέρει να θεσπιστεί νομοθετικό πλαίσιο για την καθολική πρόσβασή τους.

Η Λάρα, ήρθε στη ζωή μου όταν ήμουν φοιτήτρια και δεκατρία χρόνια τώρα έχουμε πάει σε απίστευτα μέρη και έχει περάσει μαζί μου διάφορες φάσεις που σφραγίζουν τη ζωή ενός ανθρώπου. Στο πέρασμα του χρόνου εγώ άλλαξα, εκείνη δεν άλλαξε. Παραμένει το ίδιο γυαλιστερό, μπουλούκικο, κατάμαυρο κουτάβι με την τσιγκελωτή ουρά που όλο φλυαρεί και όταν θυμώνει «σε κοιτάζει με το ασπράδι του ματιού της», όπως έλεγε η μάνα μου. Της αρέσουν τα γιαούρτια και ο καναπές της. Κι εγώ την έχω συνηθίσει σαν αναπόσμαστο κομμάτι μου. Είναι απίστευτο πόση ασφάλεια μπορεί να δημιουργήσει η ρουτίνα ενός σκύλου: ο τρόπος που κουνά την ουρά του, ο τρόπος που χαίρεται, που παίζει, που σου μιλάει, η ώρα που πέφτει για ύπνο κάθε βράδυ, η συνεχής και οικεία παρουσία της, μου υπενθυμίζουν πως όλα είναι καλά”.

Η ξαφνική παράλυση και το αναπηρικό αμαξίδιο από την Αμερική

Ξαφνικά τον περασμένο Ιανουάριο η Λάρα παρέλυσε και στα 4 άκρα.

“Έπειτα από πολλές εξετάσεις και τρέξιμο, μάθαμε ότι πάσχει από ένα αυτοάνοσο νόσημα που λέγεται «πολυνευρίτιδα του σκύλου». Το νόσημα είτε υποχωρεί είτε προχωρεί με καταληκτικές συνέπειες. Φυσικά, ούτε καν το συζητήσαμε σαν οικογένεια, απλά φροντίσαμε τη Λάρα σα να ήταν όλα φυσιολογικά. Την είχαμε δίπλα στη σόμπα. Τη κουβαλούσαμε, την πλέναμε, σφουγγαρίζαμε, της αγοράσαμε ειδικό αναπηρικό αμαξίδιο για σκύλους από τις ΗΠΑ. Και η Λάρα, ύστερα από τρεις μήνες, ξαναπερπάτησε!

Ένα χρόνο μετά, το αυτοάνοσο επανήλθε. Οι συνθήκες στη ζωή μας είχαν αλλάξει κατά πολύ. Ήμουν πλέον μόνη μου- ξανά - στην Κρήτη με οικογένειά μου τα δυο Λαμπραντόρ: τη Λάρα και τη Μέη. Όμως είχαμε ένα ατού: Ήμασταν πλέον προετοιμασμένες κι εγώ κι εκείνη. Επιπρόσθετα, είχα μια διαίσθηση πως δεν θα αποχωριζόμασταν με τη Λάρα. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Oι φίλοι μου προσφέρθηκαν να βοηθήσουν, αλλά εγώ θέλησα να το περάσουμε μόνες μας”, αναφέρει και προσθέτει:

”Τίποτα δε συγκρίνεται με το συναίσθημα που μου προκαλεί η Λάρα, όταν τη φροντίζω: Δεν είναι ένα άπληστο παιδί, ένας συγγενής που πρέπει να γηροκομήσει κανείς από υποχρεώση ή ένας «πελάτης» που αποτελεί υποχρεώση και θα αποφέρει κέρδος.

Είναι μια ζωούλα που υπάρχει για εμάς. Ίσως, ανάλογο συναίσθημα να προκαλούσε ένας μεγάλος έρωτας που ήρθε στη ζωή μας, τυχαία και κατάφερε να παραμείνει, απλά κι απέρριτα, χωρίς υποσχέσεις και περιτύλιγμα, αποκλειστικά βασισμένος σε αυτό το πηγαίο που είναι”.

Κάποιοι τη σχολιάζουν βλέποντάς τη στο δρόμο

Η Ιωάννα-Μαρία λέει ότι κάποιοι σχολιάζουν αρνητικά στο δρόμο βλέποντας τη Λάρα στο αναπηρικό αμαξίδιο. “Είναι οι ίδιοι, αναφέρει, “που θεωρούν τους εαυτούς τους προνομιούχους επειδή πιστεύουν σε ένα θεό, που συζούν με τον λάθος άνθρωπο και που ακόμα κι αυτά τα ίδια τα παιδιά τους με αναπηρία τα έχουν κλεισμένα μέσα στα σπίτια. Εκείνοι, οι ίδιοι αποτελούν τον κρίκο μιας αρρωστημένης, οπισθοδρομικής κοινωνίας στην οποία τα καλύτερα πεζοδρόμια, είναι ακατάλληλα για ένα αναπηρικό αμαξίδιο. Η Λάρα τους ξεπερνά. Είναι απίστευτο πόσο συγκροτημένο μυαλό έχει, πως κατανοεί την κατάστασή της και υπομένει. Πώς προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα.

Το όμορφο είναι ότι ενώ ξέρει πως μόνο εμένα έχει, νιώθει καλά, νιώθει ασφαλής κι αυτό είναι ένα μικρό τεστ. Κι αυτό δεν καταλαβαίνουν οι άνθρωποι: Πως προκειμένου να ολοκληρωθούν και να φτάσουν σε αυτό που εκλαμβάνουν ως «θείο» θα πρέπει να περάσουν από τον γέρικο, άρρωστο σκύλο τους”.

Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται γιατί οι σκύλοι ζουν τόσο λίγο σε σύγκριση με εμάς. Ίσως οι σκύλοι να έρχονται τόσο λίγο για να μας δοκιμάσουν. Έπειτα από ένα μήνα απόλυτης παράλυσης, η Λάρα τα κατάφερε για δεύτερη φορά. Σιγά – σιγά το σώμα της δένει και πλέον μπορεί να περπατά μικρές αποστάσεις.

Κι εγώ, έχω ακόμα κοντά το κουτάβι μου”.

Προσοχή! Αυτό το άρθρο έχει συνέχειες ...
Παρακαλώ χρησιμοποιείστε τα παρακάτω links για να τις διαβάσετε.

Από οδηγός τυφλών σε αναπηρικό αμαξίδιο: Αντιστροφή ρόλων για τη γλυκιά Λάρα
Σε αναπηρικό αμαξίδιο ο πρώτος σκύλος- οδηγός στην Ελλάδα




Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
12/2/2016

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions