ΠΑΤΡΙΣ :: Ελλάδα/Κόσμος :: Έρευνες :: Εμφάνιση άρθρου
Εθνικά Νέα Στην Ευρώπη Στον Κόσμο Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Η απολογία του Μπρόγερ στη δίκη των Γερμανών σφαγέων

Του Γιώργου Καλογεράκη*

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ - Τα πρακτικά της δίκης των Γερμανών σφαγέων Μπρόγερ και Μύλλερ

Για πρώτη φορά στο φως της δημοσιότητας σήμερα από την “Π”ΜΕΡΟΣ 19ο








Ο Καπετάν Χρήστος Μπαντουβάς με άντρες της ομάδας του. Ο Καπετάν Χρήστος διακρίθηκε στη μάχη της Σύμης, ήταν εκείνος με τους άντρες του που «σήκωσαν στους ώμους τους» το μεγαλύτερο βάρος. (Φωτογραφία 1944. Αρχείο Ρένας Μπαντουβά-Μελά)



ΜεθΆ ό ήρξατο απολογούμενος ο εκ των κατηγορουμένων Μ. Μπρόγερ ως εξής: Πριν ασχοληθώ με την κυρίως απολογίαν μου θα ειπώ μερικά λόγια δια την βιογραφία μου. Υπήρξα ο 12ος υιός πτωχής οικογενείας. Εις ηλικίαν 12 ετών εισήλθον εις την Στρατιωτικήν Σχολήν των Ευελπίδων μέχρι το 19ον έτος της ηλικίας μου, πέρασα από διάφορες άλλες σχολές και εις ηλικίαν 19 ετών έγινα αξιωματικός. Όταν εγένετο η συνθήκη των Βερσαλλιών και εμειώθη ο στρατός της Γερμανίας έγινα αστυνομικός και υπηρέτησα εις την Αστυνομίαν του Βερολίνου μέχρι το 1933. Μετά το 1933 η Γερμανία ήρχισε να εξοπλίζεται, τότε δε εγένετο το εν Σύνταγμα ονόματι «ΓΚΑΙΡΙΓΚ» εις ό κατετάγην. Το 1935 κατετάγην εις Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών. Την 1ην Ιανουαρίου 1939 εσχηματίσθη το πρώτο Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών, του οποίου έγινα Διοικητής και με την έναρξιν του πολέμου έπεσα με αλεξίπτωτον εις το Νάρβικν της Νορβηγίας. Το 1941 έλαβα μέρος εις τας επιχειρήσεις της Κρήτης και έπεσα με αλεξίπτωτον εις Ηράκλειον. Το Φθινόπωρον του 1941 επολέμησα με το Σύνταγμά μου εις Λένιγκραντ της Ρωσίας. Μετά την κατάληψιν της Ηπειρωτικής Ελλάδος αναγκαία ήτο και η κατάληψις της Κρήτης, ίσως το ανώτατον Γερμανικόν Στρατηγείον, να είχε υπΆ όψιν του την προέλασιν του Ρόμελ προς το Σουέζ. ΕφΆ όσον όμως ο Ρόμελ δεν επέτυχε, έπρεπε οι Γερμανοί να πάρουν στρατεύματα από την Κρήτην, και να τα διαθέσουν εις το μέτωπον της Αφρικής δια να ενισχύσουν τον Ρόμελ, δεν έκαμαν όμως αυτά δια να μη το θεωρήσουν οι Σύμμαχοι ως αδυναμία της Γερμανίας. Και τώρα θα αναφέρω περί της καταλήψεως της Κρήτης. Ο ίδιος έπεσα με το αλεξίπτωτόν μου και διοικούσα το Σύνταγμα των Αλεξιπτωτιστών, έπεσα δε μεταξύ της πόλεως του Ηρακλείου και του αεροδρομίου του. Εις την επιχείρησιν αυτήν δια πρώτην φοράν ο άμαχος πληθυσμός έλαβε μέρος, πράγμα που οι Γερμανοί στρατιώται δεν είχον λάβει υπΆ όψιν των και ευρέθησαν προ μιας πολεμικής καταστάσεως, εγώ δε, δεν ηδυνάμην να έχω άμεσον γνώσιν της συμμετοχής αυτής του άμαχου πληθυσμού και τούτο διότι με τον ασύρματον ήτο δύσκολος η συνεννόησις μετά των άλλων τμημάτων. Εκεί που εμαχόμην ο ίδιος δεν υπήρχε άμαχος πληθυσμός. Όταν ο άμαχος πληθυσμός λαμβάνει μέρος εις την μάχην δεν ημπορεί κανείς να κάνη διάκρισιν μεταξύ του μαχομένου και του αμάχου, γιΆ αυτό δεν θα ασχοληθώ με τους διαφόρους μάρτυρας, οι οποίοι είπαν ότι εγώ κατά την κατάληψιν της Κρήτης εχρησιμοποίησα τον άμαχον πληθυσμόν ως προπέτασμα. Την Νήσον εγκατέλειψα την 2αν ή 3ην Ιανουαρίου 1944 και ούτω δεν είμαι υπεύθυνος δια τας παραβάσεις που εγένοντο μετά την αποχώρησιν μου. Με το Σύνταγμα μου έλαβα μέρος εις τας μάχας του Λένιγκραντ. Την 1ην Σεπτεμβρίου 1943 έλαβα τηλεγράφημα να παρουσιασθώ εις το Στρατηγείον του Γκαίριγκ απΆ αυτόν έλαβα οδηγίας περί της νέας θέσεως μου ως Διοικητού Φρουρίου Κρήτης που με διώρισαν. Επίσης έλαβα αυστηράς εντολάς από τον Στρατάρχην Γκαίριγκ δια την στάσιν που θα τηρήσω εις Κρήτην. Τα Γερμανικά Στρατεύματα εις Κρήτην ήσαν κατΆ αρχήν 90.000 και εμειώθησαν αργότερον εις 45.000. Η Διοίκησις του Φρουρίου είχε υπό τας διαταγάς της πέντε ταξιαρχίας εις τας οποίας υπήγοντο το αντιαεροπορικόν πυροβολικόν, το ναυτικόν, αι υπηρεσίαι αι οποίαι υπήρχον εις την νήσον, είχον δε 3.000 περίπου αξιωματικούς. Τα Γερμανικά στρατεύματα εις Κρήτην δεν εξηρτώντο από την Διοίκησιν του Φρουρίου, ο Διοικητής δε του Φρουρίου δεν ήσκει πειθαρχικήν δεξίωσιν εις τους κατωτέρους του. Χαρακτηριστικόν γεγονός, είναι ότι κάποτε ένας Γερμανός Συνταγματάρχης Μηχανικού, εσκαμπίλισεν έναν ανθυπασπιστήν, διότι επέταξε ένα ποτήρι νερό εις τον τοίχον, ο συνταγματάρχης ούτος δεν ηδύνατο να τιμωρηθή από του Φρουρίου αλλά από την Διοίκησιν της Θεσσαλονίκης και ούτω μετεφέρθη εις Θεσσαλονίκην και ετιμωρήθη διΆ αυτά τα παραπτώματα 3 εβδομάδας φυλάκισιν, με αεροπλάνον δε επανήλθεν εις Κρήτην δια να εκτίση την ποινήν του. Επίσης ως προς την δημιουργίαν οχυρωματικών έργων εν τη νήσω, τούτο ερυθμίζετο από την Θεσσαλονίκην, ως επίσης και το έργον της τροφοδοσίας των στρατιωτών μου εν Κρήτη. Ένα άλλο μεγάλο καθήκον ήτο η πολιτική Διοίκησις της Νήσου, ο Διοικητής ήτο υπεύθυνος δια την ησυχίαν της νήσου και δια τον επισιτισμόν των κατοίκων. Όλα τα τμήματα του Φρουρίου έπρεπε να πάρουν διαταγάς από την Διοίκησιν. Την 19ην Σεπτεμβρίου 1943 επανήλθα εις Κρήτην και ανέλαβα τα νέα μου καθήκοντα τότε δε εμελέτησα την κατάστασιν και εσχημάτισα την εντύπωσιν πώς πρέπει να φέρωμαι εις τον άμαχον πληθυσμόν. Η κυρία μου προσπάθεια ήτο να κρατήσω μακράν του πολέμου τους αμάχους. Πρώτη μου ενέργεια ήτο, να επισκεφθώ την κατεστραμμένη Κάνδανον, εις την οποίαν ο Δήμαρχος μου είπε να βγάλω την πινακίδα που είχον στήσει οι Γερμανοί και η οποία έλεγε

«Εδώ υπήρχε η Κάνδανος», και να επιτρέψω εις τον πληθυσμόν της περιφερείας αυτής να επανέλθη εις τα σπίτια του, πράγματι έβγαλα την γνωστήν πινακίδα. Ωμίλησα προς τους Έλληνας αξιωματικούς ως επίσης και με τους αντιπροσώπους της Εκκλησίας και εζήτησα την συνδρομήν των. Με τον Επίσκοπο Χανίων ηρχόμην εις επαφήν άπαξ της εβδομάδος, ταύτα έκαμα και με τον Επίσκοπον Ηρακλείου. Εβοήθησα στη συγκέντρωσιν των Κρητικών προϊόντων, εβοήθησα τον Ερυθρόν Σταυρόν, ο δε εκπρόσωπός του, όστις εξητάσθη ως μάρτυς, αντικειμενικώς κατέθεσε υπέρ εμού, πολλάκις δε ήλθον εις επαφήν μαζί του δια την τροφοδοσίαν του πληθυσμού. Επίσης έφερα από την Γερμανίαν γεωπόνους δια να βοηθήσουν τον πληθυσμόν, ήνοιξα και κάτι ανθρακωρυχεία και τέλος εκρατούσα σε αυστηράν πειθαρχίαν τους στρατιώτας μου εις τας σχέσεις των με τον πληθυσμόν της Νήσου. Εις τας φυλακάς όταν ήμην εδιάβασα εις την εφημερίδαν ότι ήμην πολύ σκληρός χωρίς να γνωρίζω τον λόγον. Ως προς την αγγαρείαν έχω να είπω ότι τον τρόπον της στρατολογήσεως των εργατών από τα χωρία τον έλαβον από τον προκάτοχόν μου, οι εργάται επληρώνοντο κακώς και εσιτίζοντο ομοίως κακώς, ενώ ειργάζοντο σκληρά. Εγώ αμέσως ενήργησα δια την αλλαγήν της καταστάσεως ταύτης. Επεσκέφθην εις Αθήνας τον οικονομολόγον του Ράιχ Νοϊμπάχερ και τον εξηνάγκασα να έλθη εις Κρήτην δια να αντιληφθή αυτοπροσώπως την κατάστασιν των εργαζομένων, καθΆ όσον η πληρωμή και η τροφή των ήτο ανεπαρκής. Κατηγορούμαι ότι εχρησιμοποίησα τους εργάτας της Κρήτης δια καταναγκαστικά έργα, την καταστροφήν των έργων εις Κρήτην είχε αναλάβει ο Γερμανός Διοικητής του Μηχανικού και ουχί εγώ, θέλω να δώσω ακόμη ένα παράδειγμα, ομιλών δια το πνεύμα των σκέψεών μου. Κάποτε ήλθον εις Κρήτην 1000 Ρώσσοι αιχμάλωτοι, τους βάλανε εις ένα στρατόπεδο εις το Μάλεμε, αργότερα έμαθα ότι δύο απέθανον εκ πείνης. Εζήτησα εξηγήσεις από τον Διαχειριστήν του Στρατοπέδου, ο οποίος μου είπε ότι η τροφή δεν είναι καλή αλλά δεν ημπορεί να κάμη τίποτε διότι γενικώς η τροφοδοσία των αιχμαλώτων κανονίζεται από το Βερολίνον. Εν τω μεταξύ εγώ επήγα με γιατρό και έγδυσα τους Ρώσσους αιχμαλώτους δια να διαπιστώσω εάν ηδύναντο να εργασθούν ή όχι, διεπίστωσα δε ότι λόγω της εξαντλήσεως δεν δύνανται να εργασθούν. Τότε τους είπα εάν θέλουν να καταταγούν ως εθελονταί εις τον Γερμανικόν Στρατόν, πράγματι λόγω της πείνης των εδέχθησαν και αρχής γενομένης κατετάγησαν 300. Ο μάρτυς Μητσοτάκης κατέθεσε ότι οι Γερμανικοί Νόμοι είναι αυστηροί, αυτό δεν είναι σωστό, γιατί πόλεμος είναι και αυτήν την στιγμήν που στη Γερμανία υπάρχει κατοχή οι αυτοί Νόμοι εφαρμόζονται. Μέχρι τον Μάιον του 1944 δεν είχεν το δικαίωμα να δώση χάριν εκτός μόνον ο Διοικητής Νοτιοανατολικής Ευρώπης, έδρα του οποίου ήτο η Θεσσαλονίκη, εκεί εγένετο μέχρι τότε αίτησις χάριτος και η απόφασις έβγαινε επίσης απΆ εκεί. Πολλές φορές έφεραν σε μένα φακέλους για να συσκεφθούμε και πολλές φορές εζήτησα να είναι το Δικαστήριον επιεικές, όπως στην περίπτωσιν Πλεύρη. Και εις την ενώπιον του πληθυσμού ομιλίαν μου είπα ότι δεν δικάζω εγώ τον άμαχον πληθυσμόν αλλά ο Νόμος και πάντοτε επενέβαινον εις την Στρατ. Δικαιοσύνην, δια να σώσω ή μετριάσω τας ποινάς. Συχνότατα έδινα αμνηστίαν εις τους φυλακισμένους και τους καταδικασμένους. Εις τα γενέθλιά μου που συνεπλήρωνα τα 50 έτη μου με παρεκάλεσαν να δώσω αμνηστίαν, πράγμα που δεν εδέχθην, δια να μη ειπούν ότι επειδή ο Μπρόγερ εορτάζει την επέτειον των γενεθλίων του έδωσα αμνηστίαν. Οσάκις ήτο ανάγκη στρατιωτική να εκτοπισθούν πρόσωπα ανεπιθύμητα και επικίνδυνα δια την ασφάλειαν του τόπου, τας εκτοπίσεις των έκανε η Γερμανική Στρατ. Μυστική Αστυνομία χωρίς να ερωτά τον Διοικητήν του Φρουρίου. Μετά την βύθισιν του πλοίου «Δανάη» Έλληνες κατηγορούμενοι με παρεκάλεσαν να μη συνεχισθή η εκτόπισις. Με μεγάλη διαμάχη με την στρατιωτικήν αστυνομίαν κατώρθωσα να αποτρέψω την περεταίρω εκτόπισιν ατόμων. Η Δ/γή εκτοπίσεως των Εβραίων εδόθη από το Βερολίνον. Η μεταχείρησις των Εβραίων δεν είχεν καμμίαν σχέσιν με τον στρατόν. Ο Διοικητής της Μυστικής Στρατιωτικής Αστυνομίας είχε βαθμόν του Επιθεωρητού, πράγμα που αποδεικνύει πως δεν είχε ανάμειξιν ο Στρατός. Όταν συνέβη το Σαμποτάζ του Καστελλίου- Αλικ/σού, είδα δια πρώτην φοράν ότι το σαμποτάζ δεν εγένετο από μεμονωμένα πρόσωπα αλλά από ομάδα οργανωμένην, έκαμα αμέσως έγγραφον εις την Διοίκησιν Θεσσαλονίκης και μου ήλθεν η απάντησις «ό,τι έχω να πράξω ως Διοικητής θα το πράξω». Η διαταγή που καθορίζει το ποσοστόν των Ελλήνων 1 προς 10, ή 1 προς 50 έναντι των Γερμανών είχεν έλθει από το Βερολίνον. Επειδή ήτο αδύνατος η σύλληψις των υπαιτίων δια το Σαμποτάζ, δυστυχώς έπρεπε να πληρώσουν αθώοι, το ερώτημα όμως ήτο ποίος θα το πληρώση. Τότε διέταξα να εκτελεσθούν 50 εκ των καταδικασθέντων εις θάνατον υπό της Ελληνικής Κυβερνήσεως ως και κακούργοι ευρισκόμενοι εις τας φυλακάς, είχα δε δώσει διαταγήν να εκτελέσουν οι Φρούραρχοι Χανίων 20, Ρεθύμνης 10 και Ηρακλείου 20. Εκ των ανωτέρω εκτελέσθησαν μόνον 40. Εις την αναφοράν μου προς το τμήμα Στρατού Νοτιοανατολικής Ευρώπης ανέφερον ψευδώς ότι εξετελέσθησαν 50. Ο μάρτυς Μητσοτάκης ανέφερεν ότι επανειλημμένως εφήρμοσα τέτοιες Διαταγές. Κάθε Σαμποτάζ έπρεπε να αναφέρεται εις το Τμήμα στρατού, τούτο δε θα έβλεπε τι επί του προκειμένου θα έπραττε. Ως Διοικητής Φρουρίου δια τους 17 Γερμανούς στρατιώτας τους φονευθέντας εις Ομαλόν, δεν έλαβον αντίποινα δια να μην εκτελέσωμεν αθώους. Υπεύθυνος Διαταγής εκτελέσεως από 1-10 και 1-50 ήτο ο ανώτερος Διοικητής του Γερμανικού Στρατού ο οποίος κατεδικάσθη εις Νυρεμβέργην. Η άρνησις τοιαύτης διαταγής μπορούσε να γίνη μόνον εν καιρώ ειρήνης, εν καιρώ πολέμου όμως δεν είχομεν το τοιούτον δικαίωμα. Στρατός δεν υπάρχει εις τον κόσμον να έχη το δικαίωμα ο κατώτερος να κάμη κρίσεις Διαταγών των ανωτέρων. Ο Βασιλικός Επίτροπος κατά την δίκην ανέγνωσε μίαν ανακοίνωσιν των Συμμάχων εις την οποίαν λέγει ότι όποιος εις τας κατεχομένας χώρας διαπράττει εγκλήματα μίαν ημέραν θα ετιμωρείτο, αυτό το πράγμα ουδέποτε το ήκουσα και τούτο γιατί ποτέ δεν ήκουσα κατά τον πόλεμον λόγον από Ραδιοφώνου, καθώς επίσης και οι άλλοι Γερμανοί στρατιώται. Όσον αφορά το ζήτημα των εργατών, όσοι επληρώνοντο από τον Διοικητήν του Μηχανικού, ούτοι επληρώνοντο καλλίτερον από εκείνους που επληρώνοντο από το Φρούριον. Εις το Σαμποτάζ Καστελλίου- Αλικ/σού εφονεύθησαν Γερμανοί στρατιώται και κατεστράφησαν πολλά είδη του Γερμανικού Στρατού. Τον Ιανουάριον του 1944 πήγα με άδειαν εις Γερμανίαν και παρέμεινα εκεί επί 15 ημέρες. Κάποτε είχε ξεκινήσει μία νηοπομπή από την Αλεξάνδρειαν οι δε Γερμανοί δεν εγνώριζον πού κατευθύνεται, παρΆ ότι ο εξετασθείς μάρτυς επίσκοπος Χανίων Ξηρουχάκης είπε ότι δεν ανεμένετο απόβασις εις την νήσον. Προ των γεγονότων της Βιάννου ήτο γνωστόν ότι ήτο εις τα βουνά η ομάς «Παντουβά», η ομάς «Πετρακογιώργη» και η ομάς «Σατανά». Τότε ηθέλησα να δώσω την έγκρισίν μου εις μερικά πρόσωπα να φέρουν όπλα, πλην όμως ο Γερμανικός Στρατός ήτο αντίθετος της τοιαύτης διαταγής. Κατά την γνώμην μου ως Διοικητού του Φρουρίου τα γεγονότα της Βιάννου συνέβησαν ως εξής : Μίαν ημέραν εφονεύθησαν 3 Γερμανοί στρατιώται και την επομένην έτεροι δύο. Τότε διέταξα είς λόχος να μεταβή εις την περιοχήν των την επομένην μου αναφέρουν ότι ο λόχος των Γερμανών εύρεν μεγάλην αντίστασιν εκ μέρους των ανταρτών και σθεναράν στάσιν, αμέσως ωμίλησα με τον Μύλλερ για μεγάλην επιχείρησιν εναντίον του σημείου τούτου της αντιστάσεως και ούτω εξέδωκα την εξής περίπου διαταγήν 1) καταστροφήν των ανταρτικών ομάδων και καταστροφή των χωρίων και 2) την υπαγωγήν της περιοχής ταύτης εις την κατηγορίαν της «απηγορευμένης ζώνης». Και μετά από λίγες ημέρες ήλθε η αναφορά της Μεραρχίας εις το φρούριον η οποία έχει ως εξής : Εφονεύθησαν 320 εχθροί, συνελήφθησαν αιχμάλωτοι και κατεστράφη αριθμός χωρίων, αριθμός Γερμανών ηχμαλωτίσθη. Τότε συνομίλησα με τον Μύλλερ και δια της προσωπικής μου επεμβάσεως απηλευθερώθησαν Έλληνες αιχμάλωτοι. Εκάλεσα τον τοποτηρητήν Ψαλλιδάκην και του είπα τι συνεπείας έχει ο άμαχος πληθυσμός, όταν αναμιγνύεται εις τας επιχειρήσεις. Δεν αμφιβάλλω ότι οι Γερμανοί στρατιώται αφήρεσαν ορισμένα είδη των κατοίκων. Δια να βρή κανείς την πραγματικήν αλήθειαν πρέπει να εξετασθή και το έτερον μέρος. Και τώρα θα ασχληθώ με την υπόθεσιν Σούμπερτ. Όταν συνηντήθην με τον λοχαγόν Κρόιτς μου είπε να καταρτίσωμεν μίαν ομάδα δια την καταδίωξιν των ανταρτών. Η διαταγή ιδρύσεως της ομάδος του Σούμπερτ προέρχεται ή από τον Λοχαγόν Κρόιτς ή από το τμήμα της Μυστ. Αστυνομίας. Ποτέ ένας Διοικητής δεν ημπορεί να διατάξη ένα τέτοιο γεγονός. Οι μάρτυρες δεν αναφέρουν καλώς τα υπό του Σούμπερτ διαπραχθέντα εις τα Μεσκλά που εφονεύθησαν 7 άτομα της ομάδος Σούμπερτ, δεν ήτο ο Σούμπερτ εκεί αλλά μόνον οι άνδρες του. Μετά από την δράσιν του Σούμπερτ ορισμένοι κάτοικοι μου έκαναν παράπονα, τότε εκάλεσα τον Λοχαγόν Κρόιτς και τον Σούμπερτ και τους είπα να περιορισθούν εις την καταπολέμησιν των ζωοκλεπτών και εις την βοήθειαν των Γερμ. Στρατευμάτων δια την καταπολέμησιν των ανταρτών.

Κατά τα μέσα Δεκεμβρίου έλαβα την απόφασιν να διαλύσω την ομάδα Σούμπερτ και να εκτοπίσω τον Κρόιτς. Η ανωτέρω Διαταγή εδόθη την 14ην Δεκεμβρίου. Η ομάς του Σούμπερτ έδρασε υπο την ευθύνην μου μόνον δύο μήνας. Τηλεγράφημα περί εκτοπίσεως της ομάδος Σούμπερτ έλαβα από τον Επιτελάρχην μου. Και τώρα θα ασχοληθώ με την απαγωγήν του Στρατηγού Κράιπε. Όταν ήμην Διοικητής του Φρουρίου Κρήτης δεν είχα μάθει ακόμη καλώς πώς έγινε η απαγωγή του Κράιπε, τότε εξέδωκα προκήρυξιν και απειλούσα τον πληθυσμόν ότι εάν δεν παραδώση τον Στρατηγόν θα εφαρμόσω αντίποινα. Την απειλήν όμως δεν εξετέλεσα. Ο μάρτυς Πετρακογιώργης αναφέρει ότι κατεστράφησαν τα χωρία Λοχριά, Μαγαρικάρι και Αμάρι, η δε καταστροφή των διήρκεσε 20 ημέρας, απαντώντας εις αυτόν λέγω ότι υπήρχε διαταγή του Ανωτέρου Γερμ. Στρατηγείου, η οποία έλεγε πότε δρουν απεριορίστως αι Μεραρχίαι. Όταν έφυγα από την Κρήτην πήγα στο Στρατηγείον του Φύρερ και συνωμίλησα μαζί του δια την εν γένει κατάστασιν εις Κρήτην. Μετά την επιστροφήν μου εις Κρήτην ήλθεν ο Μύλλερ εις τον οποίον παρέδωσα τα καθήκοντά μου. Μόνον από την στρατιωτικήν Μυστ. Αστυνομίαν έλαβον γνώσιν της συλλήψεως των Εβραίων. Η διαταγή εδόθη από το Βερολίνον και απευθύνετο προς την μυστικήν αστυνομίαν. Η δήμευσις της περιουσίας των Εβραίων διετάχθη επίσης από το Βερολίνον. Η καταβύθισις του πλοίου εγένετο την 9ην Ιουνίου, το δε ζήτημα της μεταφοράς των Εβραίων ήτο αποκλειστικώς ναυτικόν. Δια το κλείσιμον των Εβραίων εις τα αμπάρια του πλοίου ευθύνετο ο κυβερνήτης του. Δια την καταβύθισιν του πλοίου και την σύλληψιν των Εβραίων εξεδόθη απόφασις εις την Νυρεμβέργην και αντί του Χίτλερ κατεδικάσθη ο Κρόζεμπεργκ.

Ο Βίσμαρκ έλεγε «Ποτέ δεν λέγει κανείς πολλά ψέμματα, όσα λέγει όταν βγάζει προεκλογικόν λόγον ή όσον μεταδίδει πληροφορίας που ήκουσε από άλλους», με τους Κρήτας δε μάρτυρες συμβαίνει το εξής : Πολλοί μάρτυρες λέγουν ότι αυτοπροσώπως εγώ δεν είδα αλλά ήκουσα από άλλο πρόσωπον. Κατορθώσαμεν σε πολλές περιπτώσεις νΆ αποδείξωμεν ότι οι πλείστοι μάρτυρες δεν είπον την πραγματικήν αλήθειαν. Ο Επίσκοπος Ηρακλείου, οι μάρτυρες Πλεύρης, Γκριδάκης, Κουκλινού και ο Ανθυπασπιστής Ιερωνυμάκης ήσαν καλοί για μένα. Ο σπουδαιότερος μάρτυς διΆ εμένα ήτο ο Μητσοτάκης, ο οποίος είπε ότι σε πολλές περιπτώσεις έδωσα χάριν και στην περίπτωσιν του Κράιπε δεν έλαβα αντίποινα. Επίσης επιβεβαιώνω την ύπαρξιν διαταγής εκτελέσεως 1 προς 10.

* O Γιώργος Καλογεράκης είναι εκπαιδευτικός, ιστορικός και συγγραφέας

TO ΣΑΒΒΑΤΟ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ





Στατιστικά ¶ρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
24/12/2014

Εκτύπωσε ¶ρθρου
Εκτύπωση ¶ρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions