ΠΑΤΡΙΣ :: Κρήτη :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Τοπικά Νέα Συνεντεύξεις Στήλες Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Για ένα ανοιχτό σχολείο
Με αφορμή την παραίτηση του δ/ντή του 5ου Λυκείου Ηρακλείου

Του Γιάννη Τσερεβελάκη

Το γεγονός της εβδομάδας που πέρασε, όσον αφορά τουλάχιστον την τοπική μας κοινωνία, θέλω να πιστεύω πως είναι η παραίτηση του Δ/ντή του 5ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου κ. Κώστα Κωνσταντίνου.

Διότι, ενώ δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος εκπαιδευτικός αποφάσισε να παραιτηθεί από τη θέση του, είναι πάντως η πρώτη φορά (από όσο εγώ τουλάχιστον γνωρίζω) που κάποιος αποφάσισε να παραιτηθεί εξαιτίας ενός συγκεκριμένου φαινομένου που ταλανίζει τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (δεν αναφέρομαι στην Τριτοβάθμια, επειδή εκεί τα πράγματα λειτουργούν διαφορετικά, αν και με τα ίδια αποτελέσματα) εδώ και δεκάδες χρόνια. Αναφέρομαι στο φαινόμενο των καταλήψεων που, με τη φανερή ή κρυφή υποκίνηση κομματικών ινστρουχτόρων, εμφανίζεται κάθε χρόνο σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή (Οκτώβριο ή Νοέμβριο) στα σχολεία. Είναι η εποχή που πλησιάζει η επέτειος του Πολυτεχνείου και πρέπει οι «προοδευτικοί» καθηγητές να δώσουν τα «προοδευτικά»διαπιστευτήριά τους στους κομματικούς μηχανισμούς που βρίσκονται πίσω τους, κινητοποιώντας ανήλικα παιδιά και εφήβους και παρακινώντας τους σε πράξεις, που βρίσκονται εκτός των ορίων της λογικής και του νόμου. Αλίμονο δε σΆ εκείνον που σταθεί απέναντί τους, άσχετα αν έχει πολύ σοβαρά επιχειρήματα. Οι ταμπέλες του «συντηρητικού», του «φασίστα», του «αντιδραστικού»είναι έτοιμες να κρεμαστούν στο λαιμό του.

Είπα «του νόμου». Μα εδώ ακριβώς βρίσκεται το κομβικό σημείο, το σημείο σύγκρουσης. Γιατί από τη στιγμή που, πάνω από τους ψηφισμένους νόμους, τοποθετείται ο νόμος του όχλου ή από τη στιγμή που ο νόμος ερμηνεύεται κατά το δοκούν, κανένας νόμος δεν μπορεί να ισχύσει, εκτός κι αν εξυπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς, οι οποίοι μάλιστα βαπτίζονται με τα βαρύγδουπα: «δίκιο του εργάτη», «πρωτοπορία», «λαϊκό συμφέρον», «εθνικά δίκαια»κ.τ.ό.. Οπότε η ανομία γίνεται ο κανόνας και ο καθένας θεωρεί ότι εν ονόματι του λαού, τον οποίο μόνον αυτός «κατΆ αποκοπήν» εκπροσωπεί, μπορεί να ξεκινά «επαναστάσεις» και να παρουσιάζεται ως πρωτοπόρος και πρωταγωνιστής στους «λαϊκούς αγώνες» και, εν προκειμένω, στις καταλήψεις των σχολείων, και να κερδίζει, εκμεταλλευόμενος το έντονο συναίσθημα της εφηβικής ηλικίας, την εκτίμηση των μαθητών. Όλοι οι άλλοι που δεν συντάσσονται μαζί του είναι για τον Καιάδα. Ο Αριστοτέλης, πάντως, στα «Πολιτικά»του, εκεί όπου κάνει λόγο για τα είδη της δημοκρατίας (Δ 4,22-26), αναφέρεται σε μια μορφή δημοκρατίας στην οποία «υπέρτατη αρχή είναι ο λαός, όχι ο νόμος· είναι η περίπτωση κατά την οποία τα ψηφίσματα έχουν μεγαλύτερη ισχύ από τον νόμο· αυτό συμβαίνει όταν στην πόλη υπάρχουν και δρουν δημαγωγοί». Είναι σαφές ότι όπου ο δημοκρατικός (το τονίζω) νόμος δεν έχει σταθερή ισχύ, αλλά αντικαθίσταται από «ψηφίσματα», τουτέστιν από αποφάσεις περιστασιακού χαρακτήρα, εκεί φυτρώνει και ευδοκιμεί το δένδρο της δημαγωγίας. Είμαι σίγουρος ότι ο Δ/ντής του 5ου Λυκείου, λειτουργώντας αντιδημαγωγικά ως όφειλε, στάθηκε απέναντι σε εκείνους που πάνω από το σχολικό νόμο βάζουν το περιστασιακό «συμφέρον»των μαθητών, όπως όμως οι ίδιοι και οι κομματικοί μηχανισμοί που εκπροσωπούν το κρίνουν.

Υπήρξαν, βέβαια, κάποιοι που είπαν: -Μα, καλά, τόσα στραβά συμβαίνουν γύρω μας: παιδιά πάνε νηστικά στο σχολείο, υπάρχει έλλειψη καθηγητών, το σχολείο δεν δίνει χρήσιμες γνώσεις στα παιδιά, οι πτυχιούχοι δεν βρίσκουν δουλειά, πολλοί καθηγητές είναι άνεργοι, και το Δ/ντή τον πείραξαν οι καταλήψεις και το ότι τα κόμματα εξωθούν τα παιδιά σΆ αυτές; Εξάλλου, τα κόμματα δεν είναι κομμάτι της δημοκρατίας;

Εκ πρώτης όψεως οι αντιρρήσεις αυτές φαίνονται ορθές. Αλλά αν τις εξετάσει κανείς προσεκτικότερα, μάλλον δεν είναι και τόσο ορθές, όσο φαίνονται. Διότι εδώ πρόκειται για ένα συγκεκριμένο φαινόμενο, επί του οποίου ούτε κουβέντα. Όταν συζητάμε ένα θέμα, πρέπει να μένουμε επί του θέματος και στις επιμέρους παραμέτρους του και όχι να προσπαθούμε να αναμίξουμε στη συζήτηση ό, τι μας εξυπηρετεί, προκειμένου να αντικρούσομε την άποψη του άλλου. Διότι, εν τοιαύτη περιπτώσει, γιατί να μη παραιτηθεί ο κάθε Δ/ντής, επικαλούμενος το ότι οι Ευρωπαίοι διέθεσαν κάποια δισεκατομμύρια για να στείλουν στον κομήτη 67Ρ το Philae, αντί να τα διαθέσουν για την παιδεία; Ας μας πει όμως ο αμερόληπτος, λογικά σκεπτόμενος, άνθρωπος σε τι έχουν ωφελήσει το εκπαιδευτικό σύστημα και τους μαθητές οι καταλήψεις που γίνονται εδώ και 25 χρόνια. Τι να πρωτοθυμηθούμε: τα σπασμένα θρανία, τις κατεστραμμένες αίθουσες, την παρουσία των εξωσχολικών, τις κλοπές, την αποπάτηση πάνω στις έδρες ή τις βωμολοχίες κατά των καθηγητών αδιακρίτως; Έπειτα, αυτοί που αντιδρούν στη απόφαση του κ. Κωνσταντίνου πόσο ορθό θεωρούν να καθοδηγούν ανήλικα παιδιά σε πράξεις σαν την κατάληψη, δίχως τη σύμφωνη γνώμη των γονέων τους; Είναι σίγουροι ότι όλοι οι γονείς, που έχουν την επιμέλεια των ανήλικων παιδιών τους, επιθυμούν αυτά να είναι τους δρόμους; Λαμβάνουν άραγε υπόψη τους τις ευθύνες του Δ/ντή του σχολείου; Γιατί είναι βέβαιο ότι από αυτόν θα ζητήσουν ευθύνες τόσο ο γονιός όσο και η υπηρεσία, αν κάτι συμβεί σε κάποιον από τους μαθητές. Ωραία η επαναστατική γυμναστική, όταν στους ώμους άλλων πέφτουν οι ευθύνες!

Το τραγελαφικό είναι, βέβαια, και το ότι, ενώ πριν από κάποια χρόνια, όταν οι καταλήψεις ήταν και πάλι στο φόρτε τους, η κοινή γνώμη θεωρούσε ότι οι καθηγητές εξωθούν τα παιδιά στις καταλήψεις, «για να βρουν τον καιρό να μαζέψουν τις ελιές», σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που επικρίνουν τη θαρραλέα πράξη ενός Δ/ντή να παραιτηθεί, ακριβώς για να μην υπάρχει αυτή η «ρετσινιά» κατά των καθηγητών. Αλλά και όσοι νομίζουν ότι, παρωθώντας τους μαθητές σε κατάληψη, τους διδάσκουν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους, ξεχνούν ότι πιο μπροστά ή παράλληλα με αυτό θα πρέπει να τους διδάξουν τις υποχρεώσεις τους. Δυστυχώς η σκληρή αλήθεια είναι ότι, από τη Μεταπολίτευση κι έπειτα, το εκπαιδευτικό μας σύστημα εκπαιδεύει γενιές νέων ανθρώπων με τη λογική μόνο των δικαιωμάτων και ελάχιστα ή και καθόλου των υποχρεώσεων. Η κολακεία συλλήβδην της εφηβικής και νεανικής ηλικίας, ο υπερτονισμός της επαναστατικότητάς της από τα κόμματα (δεξιά ή αριστερά) με σκοπό τη χειραγώγησή της είναι ένα φαινόμενο προς διερεύνηση.

Θα αντιτάξει κανείς: μα σίγουρα δεν είναι όλα ωραία στην Εκπαίδευση. Προβλήματα υπάρχουν και μάλιστα σοβαρά. Αφού, λοιπόν, υπάρχουν προβλήματα, μήπως έχουν δίκιο οι μαθητές που προχωρούν στις καταλήψεις και, κατΆ επέκταση, όσοι τους ωθούν σΆ αυτές; Σύμφωνα με όσα γράφει ο κ. Κωνσταντίνου στην επιστολή παραίτησής του, ο ίδιος και γνώστης των προβλημάτων είναι και αγωνίζεται για την επίλυσή τους. Δεν παύει, ωστόσο, να είναι και Δ/ντής με συγκεκριμένες ευθύνες, ένας Δ/ντής μάλιστα που πιστεύει ότι η πιο μεγάλη επανάσταση είναι αυτή της γνώσης. Και η γνώση προσφέρεται μόνο σε ανοιχτά σχολεία. Δεν υπάρχει κάτι πιο επικίνδυνο από έναν αγροίκο επαναστάτη του δρόμου. ΓιΆ αυτό εκείνοι που κόπτονται για το καλό των παιδιών και του σχολείου πρέπει να καταλάβουν ότι όπου υπηρετείται η γνώση και η παιδεία, εκεί γίνονται και οι αληθινές επαναστάσεις, επειδή ξεκινούν από την ποιοτική μεταβολή της συνείδησης του νέου. Το παιγνίδι παίζεται στο γήπεδο, όσο κι αν θέλουν κάποιοι να το μεταφέρουν στις κερκίδες.

Και για να κλείσω. Ο αγώνας και ο στόχος όλων θα πρέπει να είναι ένας: να κρατηθούν τα σχολεία ανοιχτά! Με κάθε τρόπο, με κάθε θυσία! Δεν έχουμε άλλη ελπίδα. Ας το συνειδητοποιήσουμε. Ας μείνουν τα κόμματα (ουδενός εξαιρουμένου) και οι καθοδηγητές τους μακριά από τα σχολεία. Οι καθηγητές ας κάνουν το εκπαιδευτικό καθήκον τους απέναντι στα παιδιά κι ας μη τα μετατρέπουν, εύπλαστα καθώς είναι, σε όργανα και γενίτσαρους των κομματικών επιδιώξεων. Και η υπηρεσία ας σταθεί ενεργά στο πλευρό όλων εκείνων των εκπαιδευτικών που πράττουν το καθήκον τους με αίσθημα ευθύνης απέναντι στα παιδιά και την κοινωνία, χωρίς να ενδιαφέρονται για το προσωπικό κόστος, αλλά θυσιάζοντας το χρόνο τους και αναλώνοντας τον εαυτό τους στο δύσκολο έργο της διαπαιδαγώγησης των νέων.





Στατιστικά ¶ρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
20/11/2014

Εκτύπωσε ¶ρθρου
Εκτύπωση ¶ρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions