ΠΑΤΡΙΣ :: Ελλάδα/Κόσμος :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Εθνικά Νέα Στην Ευρώπη Στον Κόσμο Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Νεοελληνικός μεσσιανισμός

Του Κώστα Κωνσταντίνου*

Βλέπω τα πρωτοσέλιδα των φυλλάδων της χώρας μου και μου έρχεται να κάνω εμετό, μπροστά στο δικό μας τείχος των δακρύων. Είδα τα ειρωνικά γελάκια των μεγαλοαναλυτών να προσπαθούν άβολα να κρύψουν την επαγγελματική τους απογοήτευση, μετά την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπανδρέου, πριν την παραίτησή του.

Να κλαίνε για τα τρισεκατομμύρια που «χάθηκαν» στα χρηματιστήρια, ξεχνώντας ότι αυτή είναι η καθημερινή βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Να κατηγορούν έναν άνθρωπο ότι δεν έκανε τα πάντα αυτοί που δεν έκαναν τίποτα. Βάλθηκε όλο το μιντιακό μας οικοδόμημα να του ρίψει το λίθο του αναθέματος. Εξορκίζουμε τη συλλογική πολιτική μας ψευτιά με διαδικτυακές πλακίτσες, αφού δεν τολμούμε να ρίξουμε το φάσκελο της αξιοπρέπειας στον εαυτό μας. Ουάου, «εθνική» συνεννόηση επιτέλους! Στα λείψανα της εγκληματόφατσας του αποδιοπομπαίου τράγου που λέγεται Γεώργιος Α. Παπανδρέου, εκείνου του ζώου που, κατά τη συνήθεια πολλών λαών, το έδιωχναν από την αγέλη φορτώνοντάς του τις αμαρτίες τους και πιστεύοντας ότι έτσι θα εξαγνιζόντουσαν. Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται. Μα, δεν θα σκεφτεί ποτέ κανένας τηλεκένταυρος ότι το εγχείρημα της φούσκας του δημοψηφίσματος μπορεί και να πέτυχε; Ότι βρεθήκαμε ενώπιος ενωπίω και αποφασίσαμε (ελπίζω) επιτέλους τι θέλουμε. Θα τολμήσει ποτέ κανένας τίμιος σαπουνόφουσκας να πει ότι αυτός ο άνθρωπος, έστω και με την αφελή δημοκρατικότητά του, τελικά έγινε ο μοχλός και η αιτία να καταλάβουμε σε τι ύπνο βρισκόμασταν και να κάνουμε το αυτονόητο; Πιστεύει κανείς ότι θα γινόταν ποτέ στο Ελλαντιστάν κυβέρνηση δυσάρεστη, χωρίς άνωθεν πίεση, ότι θα υπήρχε συνεννόηση χωρίς απειλές; Πήγαμε, λογικευτήκαμε και ξαναήρθαμε, όπως έγραφα και την 01/10/2011.

Ο πολίτης εύκολα ενδίδει στη λογική του κακού και συνωμότη Άλλου, γρήγορα γαργαλιέται η ελαστική του συνείδηση στο να βρίσκει συνταγές αθωότητας και μηχανισμούς απάτης. Έχει όμως και η γελοιότητα τα όριά της. Κοιμόμαστε ύπνο βαθύ, εάν νομίζουμε ότι όσα κατάφεραν οι ξένοι λαοί και τα θαυμάζουμε, τα έκαναν επειδή είχαν απλά καλούς πολιτικούς, ενώ οι ίδιοι έκατσαν ως υπάκουα παιδάρια, γευόμενοι τη μεσσιανική αποκάλυψη της κοινωνικής οργάνωσης και ευθύνης. Είναι αλήθεια ότι το δίκαιο, όσο δυνατό και αν είναι, υποχωρεί άτακτα μπροστά στην άδεια τσέπη του ανθρώπου που δεν μπορεί να ανταποκριθεί ούτε στις βασικές του ανάγκες. Εκεί χάθηκε το παιχνίδι. Γιατί στην Ελλάδα κατάντησε το εμείς του Μακρυγιάννη να σημαίνει το σόι, αν και κατά μία άποψη αυτή είναι και η πρωταρχική του σημασία. Έτσι ευδοκιμούν οι θεωρίες για τις συνωμοσίες των Εβραίων και τους απατεώνες του καπιταλιστικού συστήματος, όσους εχθρεύονται τον περιούσιο λαό των Γραικών, που μόνος αυτός έχει το δικαίωμα να τα σπάει και να μην πληρώνει. Oι άλλοι οφείλουν να μας «σώσουν» γιατί χρωστάνε στη λεβεντιά μας, ο Μεσσίας άλλωστε θα έλθει από το «δεν έχουμε πολιτικούς» γιατί, ο μικρός λαζοπουλικός Μήτσος κουβαλά εξ ορισμού την αγνότητά του ανέγγιχτη. Συζητάμε όμως μεταξύ μας, κάνουμε παρέες και ο καθένας ξέρει ότι οι αεριτζήδες που κυκλοφορούν στην πιάτσα θα μπορούσαν να κάνουν κόμμα πλειοψηφίας. Αντίθετα, κανένας δεν ξεκινά από την υπόθεση ότι μπορεί να υπάρχουν και άνθρωποι που να θέλουν ανιδιοτελώς να βοηθήσουν την πατρίδα τους, τους συνανθρώπους τους δηλαδή.

Ό,τι περνάμε σήμερα έχει τις ρίζες του πολύ πίσω. Στο σχολείο μαθαίνει το Ελληνόπουλο ότι η γνώση είναι εφαρμογή επιλεγμένων μηχανιστικών σετ και ότι η Ιστορία του είναι σειρά ενδόξων επιτυχιών και ανάξιων για την αφεντιά μας αποτυχιών. Όσο για την κοινωνική ευθύνη, από τέτοια φάγαμε από τον καιρό του Περικλή μπόλικη και δικαιολογούμαστε να μην έχουμε χωνέψει ακόμη. Όταν έχεις δημιουργήσει ως πολιτεία μια εκπαίδευση του ελάχιστου και της αποστήθισης που καταπιέζει το νιονιό, είναι επόμενο ο πολίτης που κατασκευάζεις να ηδονίζεται παπαγαλίζοντας κάθε κουταμάρα που δεν του ζορίζει τον εγκέφαλο. Γι’ αυτό και δεν μαθαίνουμε τίποτα από τις διαμάχες και το αλληλοφάγωμά μας, περιμένοντας ακόμα τους Μεσσίες. Έχουν και αυτοί όμως το κόστος τους.

* Ο Κώστας Ν. Κωνσταντίνου είναι διευθυντής του 5ου Λυκείου

kkekostas@gmail.com





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
10/11/2011

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions