ΠΑΤΡΙΣ :: Ελλάδα/Κόσμος :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Εθνικά Νέα Στην Ευρώπη Στον Κόσμο Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Δάσκαλοι, να μη χάσουμε τη νέα γενιά

Του Κώστα Κωνσταντίνου*

Δύσκολοι καιροί. Ξεκινώ τη μέρα μου στο σχολείο με μία κυρίαρχη σκέψη. Τι πρέπει να κάνουμε, οι δάσκαλοι των παιδιών του κόσμου, για να μη χάσουμε τη νέα γενιά. Πώς θα βοηθήσουμε τα παιδιά να παλέψουν την ανασφάλεια, να συνεχίσουν να αμφισβητούν με κριτική διάθεση, να μετατρέψουν την οργισμένη τους δυσπιστία σε σαρωτική δύναμη κάθαρσης. Να ενωθούν με τη μοίρα του τόπου τους. Μεγάλη κουβέντα. Λυπάμαι, γιατί ακόμα και μια συγνώμη της γενιάς μου, όσο ειλικρινής κι αν είναι, πάλι θα ήταν ύβρις. Μια συγνώμη, που αφήσαμε με μια μονοκοντυλιά να λένε ότι στο σχολείο δεν μαθαίνει κανείς τίποτα.

Δεν μπορώ παρά να υπενθυμίζω το «δράξασθε παιδείας». Του Ψαλμωδού, και όχι του Κοραή, όπως κατά κόρον διδάσκαμε στις μακαρισμένες, πάλαι ποτέ, Δέσμες. Οι φιλόλογοι σίγουρα θυμούνται. Δεν λέγαμε όμως και για το χωρισμό των εξουσιών (δεσμώτες) ότι είναι φλασιά του Μοντεσκιέ αντί του Αριστοτέλη; Και ότι ο χαρακτηρισμός άγραφος πίνακας (tabula rasa, για το μυαλό του ανθρώπου) είναι δήθεν του Λοκ αντί δανεισμένος από τους στωικούς μέσω του Αριστοτέλη; Άλλωστε, πόσοι μαθητές μας ξέρουν σήμερα ότι το «της δικαιοσύνης ήλιε» δεν είναι απλά τραγούδι του Θεοδωράκη και ποίηση του Ελύτη αλλά κατάγεται από την ορθόδοξή μας παράδοση; Θέλω να πω ότι η Παιδεία μας, όπως την έχω ζήσει τις τελευταίες δεκαετίες, με τα αλληθωρίσματα και τις ανασφάλειές της ποτέ δεν είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό της. Τη διακατείχε πάντα η αγωνία ενός ευρωπαϊκού λίφτιγκ που κατέληγε σε μία εσωτερική αμφιθυμία, με το να μιμείται αποτελέσματα και όχι αιτίες.

Συμβουλεύομαι το βιβλίο της Α Λυκείου «Αρχαίοι Έλληνες Ιστοριογράφοι», σ. 70. Βρισκόμαστε στο τέλος του πελοποννησιακού πολέμου (403 π.Χ.). Οι Αθηναίοι, μέχρι τότε καλοζωισμένοι αλλά τώρα πολιορκημένοι από τους Σπαρτιάτες, αφού τελειώνουν οι προμήθειες, αναγκάζονται να ζητήσουν συνθήκη ειρήνης, κάτι που πιο πριν δεν ήθελαν ούτε να ακούσουν. Στέλλουν αντιπροσωπεία στους Εφόρους της Σπάρτης και προτείνουν να γίνουν σύμμαχοι των νικητών, θέτοντας μάλιστα και τους δικούς τους όρους! Παίρνουν την αναμενόμενη απάντηση ότι αν πραγματικά θέλουν ειρήνη να λογικευτούν και να ξανάρθουν. Αν στη θέση των Αθηναίων βάλουμε την πριν από την «κρίση» αεροβατούσα Ελλάδα, αν αντικαταστήσουμε τους τότε αθηναϊκούς «όρους» με τις ταρζανιές περί επαναδιαπραγμάτευσης του δυσβάσταχτου Μνημονίου και αν αντί των πέντε Εφόρων σκεφτούμε τους τρεις της Τρόικας, πράγματι η ιστορία κάπως επαναλαμβάνεται. Λένε όμως ότι στο δημόσιο σχολείο τα παιδιά δεν μαθαίνουν τίποτα.

Ξανακοιτάζω από τα «Ρητορικά κείμενα» της Β Λυκείου (σελ. 127) τον «Υπέρ Ροδίων Ελευθερίας» λόγο του Δημοσθένη, όταν υποστηρίζει την ανάληψη στρατιωτικής δράσης υπέρ των Ροδίων (351 π.Χ.), παρόλο που αποστάτησαν από την αθηναϊκή συμμαχία και έπεσαν στην αγκαλιά των Περσών. Παρακινώντας τους συμπολίτες του να μη μείνουν στα λόγια παρατηρεί ότι «από τη στιγμή που ψηφιστεί μια απόφαση, μέχρι να γίνει πράξη απέχει εξίσου από όσο απείχε πριν ληφθεί η απόφαση». Αν στη θέση της απόφασης βάλουμε τις μέχρι τώρα δεσμεύσεις, έναντι των σκληρών δανειστών μας, περί πάταξης της φοροδιαφυγής και μείωσης του κράτους και λαμβάνοντας υπ’ όψιν το τι ουσιαστικά έγινε, τότε βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν. Ας βάλουμε και στη θέση των Περσών τους δανειστές. Σαν να μην έχουμε αποφασίσει ακόμα τίποτα. Είπαμε όμως. Τίποτα δεν μαθαίνουν τα παιδιά στο ελληνικό δημόσιο σχολείο. Άλλωστε, ποιος πολιτικός θα δέσει στην ουρά του αρχισυνδικαλιστή γάτου τον τενεκέ. Με τα λόγια δεν γίνεται. Απλά η ώρα της κρίσης είναι αναπόφευκτη.

Επανέρχομαι στα παιδιά και στο δράξασθε παιδείας. Σκέφτομαι τι θα τους πω αύριο. Να μη χάσουμε τα νέα παιδιά. Φοβάμαι πώς φτιάχνεται η υλική βάση της αναχώρησης. Λέγε μετανάστευση. Γιατί, όλα τα άλλα «σαν είναι οι ζωντανοί μακριά τι θα τα κάνεις»; Η καλλιέργεια της αισιοδοξίας και της χαράς είναι το πρωταρχικό μας καθήκον. Δάσκαλοι, εδώ θα φανεί η εκπαιδευτική μας μαγκιά. Με πίστη στον πολιτισμό και στις δυνάμεις μας. Με εξωστρέφεια και βεβαιότητα. Έχουμε τα υλικά. Να υπενθυμίζουμε ξανά και ξανά ότι η φύση του ανθρώπου κάνει κύκλους. Και ότι το αγαθό της ζωής δεν κλείνεται ούτε σε αριθμούς ούτε σε τέρμινα.

* Ο Κώστας Ν. Κωνσταντίνου είναι διευθυντής του 5ου Λυκείου, kkekostas@gmail.com





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
1/10/2011

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions