ΠΑΤΡΙΣ :: Ελλάδα/Κόσμος :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Εθνικά Νέα Στην Ευρώπη Στον Κόσμο Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Εξώδικο στην Ιστορία

Του Κώστα Κωνσταντίνου*

Με ένα εξώδικο, εκφράζοντας την ανησυχία τους για την κατάσταση της χώρας, πολίτες του Ηρακλείου στρέφονται εναντίον των βουλευτών του νομού ισχυριζόμενοι μεταξύ άλλων ότι «ο ελληνικός λαός θα αναζητήσει και θα τιμωρήσει τους υπαίτιους μιας κοινωνικής-εθνικής καταστροφής που μπορεί να αποβεί χειρότερη από αυτές του 1922, του 1974 ή ακόμη και του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου».

Υπερβολές, θα πει κανείς, εν μέσω ατυχούντων οικονομικών δεικτών, απειλουμένων ανθρώπων και ανατρεπομένων προϋπολογισμών. Το διάβασα όμως και δεν το πίστευα. Άρχισαν οι θρύλοι να σβουρίζουν στο μυαλό μου. Αυτά που πρόκειται να μας συμβούν μπορεί να είναι πολύ χειρότερα από τη σφαγή και την εθνική απώλεια της Μικρασίας, τα βασανιστήρια του Ελληνισμού, την ποντική γενοκτονία, την προσφυγιά, τα παραπήγματα, την απύθμενη δυστυχία και ατίμωση.

Αυτό που θα έλθει μπορεί να είναι χειρότερο από τους νεκρούς, την πείνα, την εξαθλίωση, τη λιμοκτονία, την αντίσταση και τις θυσίες του ελληνικού λαού κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όταν η Ελλάδα υπέστη τρομακτική μείωση του πληθυσμού της. Και ο βιασμός της Κύπρου στις 20 Ιουλίου του 1974 μπορεί να μην ήταν τίποτα μπροστά στην καταστροφή που έρχεται. Κινδυνεύουν (δεν ξεχνώ) να διαγραφούν από τη μνήμη μου οι ήχοι των πολεμικών αεροπλάνων (δεκατριών χρονών παιδί τότε), οι σκηνές με τους νεκρούς και εκείνο το ολοκόκκινο διάτρητο κράνος του δεκαοχτάχρονου φαντάρου… Και ύστερα τα αντίσκηνα. Όταν ο θάνατος του 1922 επισφραγίστηκε με το μνημόσυνο του 1974. Για να φωνάξει ο μέγας Γ. Ρίτσος «Κουράγιο, μικροκόρη μας, που μας εγίνης μάνα»…

Είναι αλήθεια ότι η ιστορική δυστυχία κατανοείται εντελώς διαφορετικά από την απτή αδικία που βιώνεται καθημερινά μέσα στην τσέπη. Από τη μια το πέρασμα του χρόνου, μέχρις ενός σημείου, δικαιολογεί και την απόσταση από τα γεγονότα. Δεν έχουμε δα και την καλύτερη ιστορική μνήμη. Από την άλλη, το παρόν είναι εξ ορισμού ο μικρόκοσμος του καθενός μας. Δύσκολα ξεφεύγει κανείς. Έτσι η ιστορία κινείται με συνισταμένες, είναι το καταστάλαγμα των κοινωνικών ισορροπιών. Η στάση μας απέναντι της είναι τελικά ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύουμε όχι το παρελθόν ή το παρόν αλλά το μέλλον.

Και ποιος δεν καταλαβαίνει την ανησυχία, τις δυσκολίες και τα προβλήματα; Βλέπω όμως και την καλουπωμένη αγωνία των Μέσων να περιγράφουν και να επιβεβαιώνουν προκαταβολικά με δακρύβρεχτες διαπιστώσεις τη δυστυχία του κόσμου που κατεβαίνει στους δρόμους. Θρήνος για αυτό που συνέχεια χάνεται, για τις «απώλειες». Αλήθεια, η εθνική κυριαρχία χάνεται όταν προηγουμένως σπανίζει η συλλογική αυτοκυριαρχία. Αυτό συμβαίνει, όταν η «λύση» που προσφέρεται περνά μέσα από το ιδεολόγημα ενός διαρκούς εξαγνισμού της λαϊκής αθωότητας, με τη συνακόλουθη απόρριψη του πολιτικού κόσμου, ο οποίος συλλήβδην φορτώνεται τις αμαρτίες της χώρας, ως ο μοναδικός υπεύθυνος. Το είπαμε, φταίει. Γι’ αυτό εδώ και δύο χρόνια καταγινόμαστε ως κοινωνία με ασκήσεις αυτογνωσίας. Σε όλους τους χώρους. Καιρός ήταν. Μόνο ένα νεκρό πράγμα μπορεί να πάει με το ρεύμα αλλά μόνο ένα ζωντανό μπορεί να του πάει αντίθετα, κατά τον άγγλο συγγραφέα G. K. Chesterton (1874-1936). Τι είναι ζωντανό σήμερα και τι όχι, ας το κρίνει ο καθένας. Τι είναι σήμερα στην Ελλάδα ρεύμα, επίσης μπορεί ο καθένας να το καταλάβει.

Είναι επομένως δυνατόν ποτέ, θα μου πείτε, με μια μονοκοντυλιά να καθαριστεί από τη μνήμη το αίμα της ελληνικής ιστορίας; Τίποτα δεν είδε ο «θεός στο Αϊβαλί»; Κανένας τόπος στην Ελλάδα δεν έγινε ολοκαύτωμα; Ποια καινούργια Κάνδανος και Καισαριανή πλησιάζει; Κανένας δεν άκουσε το «αχ Κερύνεια μάνα μου»; Χάθηκε ο πόνος, η ερημιά και ο αγώνας ενός αιώνα για την ανοικοδόμηση με ένα εξώδικο κρότου-λάμψης προς την Ιστορία; Τι φοβερό μπορεί να μας περιμένει ώστε να δικαιωθούμε, μέσα στην ύβρη μας, ως μακράν η πλέον ριμαγμένη νεοελληνική γενιά; Ίσως τότε η προσφυγιά, η καμπουριασμένη μάνα της Πίνδου, το μαχαίρι του Τούρκου και η μπότα του Γερμανού να δώσουν νόημα στην αγανάκτηση. Αφού μπορέσουμε τουλάχιστον πρώτα να συμφωνήσουμε, αν τελικά η χούντα έπεσε το 1973 ή ακόμα ζει και βασιλεύει.

* Ο Κώστας Ν. Κωνσταντίνου είναι καθηγητής στο Πειραματικό Λύκειο

kkekostas@gmail.com





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
6/7/2011

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions