ΠΑΤΡΙΣ :: Κρήτη :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Τοπικά Νέα Συνεντεύξεις Στήλες Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Αγανάκτηση

Του Κώστα Ν. Κωνσταντίνου*

Ποτέ δεν ευχαριστήθηκα τόσο λέξη που να γράφεται και να προβάλλεται μέσα σε εισαγωγικά, αλλά ούτε και προβληματίστηκα περισσότερο για τη σημασία της, όσο με τους «Αγανακτισμένους».

Αν ήταν άσκηση στις πανελλαδικές εξετάσεις (δίπλα στις άλλες σχετικές ασκήσεις που δόθηκαν φέτος για τη σημασία των εισαγωγικών), τότε πράγματι θα αγανακτούσαν οι βαθμολογητές με την αξιολόγηση. Η λέξη είναι αρχαία (αγανακτώ, αγανάκτησις), με τις σημασίες «δυσανασχετώ, είμαι θυμωμένος, βαρυγκωμώ, βαρυγνωμώ, δυσφορώ, στενοχωριέμαι, εξάπτομαι, παραφέρομαι».

Τι από όλα αυτά εννοεί κανείς μιλώντας για τους «Αγανακτισμένους»; Είναι άραγε συμπολίτες μας που ξέρουν τι τους γίνεται, ενώ όλοι οι υπόλοιποι δεν έχουμε καταλάβει τι μας συμβαίνει; Έχουν μεγαλύτερες ευαισθησίες από εμάς, μεγαλύτερη τόλμη και αποφασιστικότητα;

Το θέμα δεν είναι, εάν ο Έλληνας είναι σήμερα αγανακτισμένος. Η απάντηση είναι προφανής. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι εναντίον ποιου πρέπει να αγανακτήσει. Εδώ ζούμε τον απόλυτο διχασμό. Μέχρι προ τινός να ζητά κάθε εχέφρων πολίτης σκληρά μέτρα, πέρα από πολιτικό κόστος. Και όταν έρχεται η ώρα της αλήθειας, αφού μόνοι μας δεκαετίες ζούσαμε ανίδεοι στην κλεψύδρα του καλούτσικα-περνάμε (ποτέ δεν είχε η Ελλάδα ευμάρεια), την αρνούμαστε. Και να σου. Ξεπετιέται από την ανάποδη η νεοελληνική μεσσιανική αντίληψη. Οι άλλοι πάντα φταίνε. Όταν οι «Αγανακτισμένοι» μαζεύονται στις πλατείες και φωνάζουν, καλά κάνουν. Μεταφέρουν την αγωνία του άνεργου, του απολυμένου, του νέου με τα κομμένα φτερά. Δεν μπορεί να αφήνουν ασυγκίνητο κανένα μας. Όμως.

Όμως περιγράφουν και δεν προτείνουν. Όποιος νιώθει την ανάγκη να πει ότι είναι ξύπνιος, μάλλον κοιμάται. Γι’ αυτό και ούτε εμένα πείθουν. Με τις μούντζες και τους λίθους αναθέματος που ρίπτονται επί δικαίους και αδίκους αναγνωρίζω ότι εκτονώνεται κανείς. Αυτά τα ιβέντς είναι κατά κάποιο τρόπο συνέχεια του αγωνιστικού μπαλκονιού, κάτω από το οποίο χρόνια στηνόταν ο Έλληνας για να κατακτήσει τις νέες «παροχές», που θεωρούσε αυτονόητες. Ή όταν μάθαινε ότι, μετά από κάθε «απεργιακό αγώνα» και με την καθοδήγηση των βολεμένων, πάντα κάτι δίνεται στην πλέμπα. Που θεωρούσε δεδομένο ότι ο Αι-Βασίλης περνά οπωσδήποτε από την Έκθεση Θεσσαλονίκης. Τώρα, την ώρα της αλήθειας, μοιάζουν οι «Αγανακτισμένοι» με τον γκρινιάρη γεροβιοπαλαιστή του μύθου, ο οποίος διαμαρτυρόμενος για τα ξύλα (που είχε στην πλάτη) ζητούσε από τον Χάροντα να έλθει να τον πάρει. Και όταν αυτός κατέβηκε απειλητικός και τον ρώτησε τι θέλει, εκείνος έντρομος απάντησε ότι ήθελε απλά τη βοήθειά του – ή, κάπως αλλιώς, ότι κάποιος του έστειλε μήνυμα στο κινητό ότι η επανάσταση άρχισε και δεν ήθελε να χάσει το χάπενινγκ. Να μη χάσει όμως και την επόμενη δόση του δανείου…

Καλό είναι να φωνάζουμε στους δανειστές μας ότι υποφέρουμε. Φοβούμαι όμως ότι το όλον προσλαμβάνεται από τις εγχώριες κομματικές ηγεσίες ως ευκαιρία για ρεβάνς. Και δυσχεραίνει την πολιτική συνεννόηση. Ενεργοποιώντας την κοιμισμένη αδρεναλίνη των μίντια, που προσμένουν το κοινωνικοοικονομικό ολοκαύτωμα του ξύπνιου Έλληνα των ονείρων τους. Που διαφθείρουν τον πολίτη επειδή του γαργαλούν τα αυτιά, πείθοντάς τον ότι η πολιτική εξουσία είναι εξ ορισμού η μόνη ένοχη και ότι ο ίδιος δεν έχει ευθύνη γι’ αυτήν. Θα το πω. «Αγανακτισμένοι» όλοι μας διά πάσαν νόσον…

Έπρεπε να φωνάζαμε δεκαετίες πριν. Πρώτα σε εμάς τους ίδιους. Και εναντίον της ασυνεννοησίας των πολιτικών, χωρίς να απαξιώνουμε την πολιτική. Ύστερα, αν δεν αγανακτήσει ο καθένας μας εναντίον του εαυτού του, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Αυτή θα ήταν η πραγματική κοινωνική δικτύωση. Που δεν περιμένει από κανέναν Ισπανό την επιβεβαίωση. Που φαίνεται ότι είναι σε εγρήγορση. Που έχει φιλότιμο βρε αδελφέ για τις δύσκολες ώρες που περνάμε. Επειδή δεν διαπράττει την ύβρη να νομίζει ότι δεν περάσαμε και χειρότερα.

* Πειραματικό Λύκειο

kkekostas@gmail.com





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
30/5/2011

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions