ΠΑΤΡΙΣ :: Κρήτη :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Τοπικά Νέα Συνεντεύξεις Στήλες Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Ο.Λ.Μ.Ε

Του Κώστα Κωνσταντίνου

Έγιναν επιτέλους και οι συγχωνεύσεις των σχολείων. Ήταν δυστυχώς μία θλιβερή δημογραφική ανάγκη της χώρας και η νομοτελειακή κατάληξη της διαχρονικής απουσίας οποιασδήποτε προσπάθειας για γενικότερη αποκέντρωση. Ελπίζω τα λάθη που έγιναν να διορθωθούν και οι υπεύθυνοι να κατανοήσουν ότι μερικές φορές η Αθήνα κατοικοεδρεύει σε άλλο σύμπαν.

Θέλω όμως να σχολιάσω την επιστολή της Ο.Λ.Μ.Ε η οποία απεστάλη προς στους γονείς τον περασμένο Φεβρουάριο (όσα εντός εισαγωγικών ακολουθούν είναι από αυτή την επιστολή). Με μία ομοβροντία λέξεων με έβγαλε από το βάραθρο της εκπαιδευτικής μου δυστυχίας και με βοήθησε να ξελαμπικάρω με αυτά που γίνονται «τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα μας και σε όλο τον κόσμο». Γνώριζα τη συνδικαλιστική μας δυσκαμψία και με προβλημάτιζε, τώρα όμως μου προκαλεί και θλίψη. Η «ανοιχτή επιστολή προς όλους τους γονείς», σε μία τσίγκινη γλώσσα σοβιετικού τύπου, έδειξε πράγματι το άνοιγμα απ’ όπου μπάζουμε νερά. Κάποια πράγματα θέλω να πω για το θεωρητικό υπόβαθρο αυτής της επιστολής και για το φοβικό σύνδρομο που καλλιεργεί.

1. Γιατί καταδικάζεται ως αποτέλεσμα «νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων» και συσχετίζεται με τον «ατομικισμό» η «έμφαση στην ελευθερία της προσωπικής δράσης»; Επειδή πάντα οι ανώνυμοι πολλοί έχουν δίκαιο; Δεν διδάσκουμε (όρκο δεν παίρνω πια…) στο σχολείο τους νέους ανθρώπους να απεχθάνονται τη μαζικοποίηση και να ενεργοποιούνται ως προσωπικότητες στην κοινωνία των πολιτών;

2. Από πού συνάγεται ότι προωθούνται «στρατηγικές επενδύσεις κερδοσκοπικών εταιρειών και στο χώρο της εκπαίδευσης»; Μήπως για να εξαχθεί το εξωφρενικό σόφισμα ότι «αυτό σημαίνει μετατόπιση της κοινωνικής ευθύνης από την κοινότητα στο άτομο»; Από πότε η κοινωνική ευθύνη δεν είναι υπόθεση του καθενός; Με ποια σουρεαλιστική πιρουέτα η κοινωνική ευθύνη είναι απρόσωπη; Για να αρνούμαστε «την απόδοση ευθυνών στην εκπαίδευση για τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα»; Μα είναι δυνατόν, δάσκαλοι των παιδιών του ελληνικού λαού, να έχουμε την ελαφρότητα να αποσυνδέουμε το σχολείο από την ευθύνη μας για την κοινωνία που δημιουργείται; Τι είδους εξαγνισμός της αφεντιάς μας είναι αυτός;

3. Φοβερή δεν ήταν πράγματι η εκπαιδευτική μας ευτυχία όλα τα προηγούμενα χρόνια; Δεν υπάρχει λόγος να αλλάξει τίποτα! Δικαιολογημένος λοιπόν ο θρήνος για τον απολεσθέντα Παράδεισο. Που λειτουργούσε άψογα η Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη και η Ενισχυτική Διδασκαλία (θεσμοί αλλού απορριπτέοι από την Επιστήμη αλλά δυστυχώς εδώ ακόμα αναγκαίοι). Ήμασταν μια χαρά, με τους τόσο λίγους μαθητές ανά τμήμα... Τώρα κινδυνεύει «να χαθεί το στοιχείο της παιδαγωγικής σχέσης», κατά τη λογική της Ο.Λ.Μ.Ε. Μπορούν να μας πουν στα πόσα αλήθεια πρέπει να μη μοιραστεί ο δάσκαλος για να είναι Παιδαγωγός; Και εκείνες οι άρτια εξοπλισμένες βιβλιοθήκες που είχαμε; Και τα ξενόγλωσσα βιβλία που μόνο φέτος (!) ξανα-υποχρεώνονται να τα αγοράσουν οι γονείς; Μα, θα φυτρώσουν τεράστια σχολικά συγκροτήματα! Για να αντικαταστήσουν (δεν νομίζετε;) αυτά που υπάρχουν ήδη σε κάποιες μεγάλες πόλεις, που θα αυξηθεί μετά ο χρόνος μετακίνησης των μαθητών, που απειλεί την «ασφάλειά» τους, που μειώνει «τον ελεύθερο χρόνο», που θα φέρει «αύξηση της μαθητικής διαρροής και της σχολικής αποτυχίας». Που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντήλι...

4. Είναι πολύ της μόδας τον τελευταίο χρόνο να περιγράφεται με τα μελανότερα χρώματα η δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας και συγχρόνως να θεωρείται ότι ασκείται και υψηλή κοινωνικοπολιτική ανάλυση. Μας πιάνει μία νοσταλγία δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Τι θα απαντήσουμε όμως στο ερώτημα πότε «ο δημόσιος τομέας, η παιδεία και η υγεία … υποβαθμίστηκαν και απαξιώθηκαν από τις κρατικές πολιτικές»; Ή, εάν δεν είναι κατανοητό, ας το θέσουμε αλλιώς. Πότε οι τομείς αυτοί δεν ήταν υποβαθμισμένοι και απαξιωμένοι; Τα κεκτημένα τότε ξεθωριάζουν. Στη θέση τους μένει ένας πικρός κοινωνικός απολογισμός ζωής και ας κάνει η Ο.Λ.Μ.Ε πως δεν καταλαβαίνει.

5. Διαφωνώ σε πάρα πολλά πράγματα με το λεγόμενο νέο Σχολείο. Καθόλου νέο δεν είναι. Όσο με ανησυχεί η υποβάθμιση της ανθρωπιστικής Παιδείας άλλο τόσο με αφήνουν παγερά αδιάφορο νεφελώδεις αφορισμοί του τύπου «η διαμόρφωση του σχολείου που οραματιζόμαστε». Εδώ, θα περίμενα μια ανοιχτή επιστολή προς όλους. Δεν έχω όμως καμία ψευδαίσθηση για το από πού δεν μπορεί να προέλθει. Καλώ τον κάθε συνάδελφο δάσκαλο να τη συντάξει με το μελάνι της ψυχής του.

Πειραματικό Λύκειο

kkekostas@gmail.com





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
2/4/2011

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions