ΠΑΤΡΙΣ :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Προφάσεις εν αμαρτίαις

Του Κώστα Κωνσταντίνου*

Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος της υπεκφυγής. Δεν εννοώ εκείνη την προσωπική, δειλή (και μολαταύτα κατανοητά ανθρώπινη) ευθυνοφοβία αλλά τη συλλογική ταύτιση με το μικρούτσικο συναίσθημα του τίμιου, πλην όμως εξαπατημένου κακομοίρη. Την άνετη δηλαδή στάθμευση του μυαλού των ανθρώπων υπό τον απρόσβλητο ίσκιο του μύθου της αθωότητας. Στερώντας έτσι από την καθημερινότητα τη φαντασία. Αγκιστρωμένοι πάνω στην αβάσταχτη φαντασία της καθημερινότητας. Με εμάς τους καλούς από τη μια και τους κακούς απέναντι. Περιττεύει έτσι κάθε προσπάθεια αυτοκριτικής. Κι ας είναι ο καθένας μας ένοχος για όλα τα καλά που δεν έκανε. Την άποψη αυτή του Βολταίρου οι Έλληνες, εκ των πραγμάτων, αρεσκόμαστε να την εφαρμόζουμε μόνο στους άλλους και όχι και σε μας. Προσοχή όμως. Σύμφωνα με τον αμερικανό στρατηγό Τζορτζ Πάτον (1885-1945), εάν όλοι σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, τότε κάποιος δεν σκέφτεται. Είναι ίσως σημαντικότερο να τα έχει κανείς καλά με τη σκέψη του παρά με τη ζωή του...
Από την άλλη, με την ώρα τους όλα αλλάζουν. Έτσι, πρέπει να ομολογήσω ότι με ικανοποίηση βλέπω ότι μάλλον ξεθωριάζει το πολυπαιγμένο νεφελώδες σύνθημα “οι πολιτικοί τα φάγανε”. Ευελπιστώ και ότι σιγά σιγά, με όλη αυτή την ανομία (κυριολεκτικά όποιου και όπου του καπνίσει…) και διαπλοκή που συνεχώς αποκαλύπτεται γύρω μας, θα αναγνωρίσουμε επιτέλους την αδιέξοδη υποκρισία κάθε γενίκευσης, παραδεχόμενοι την αλήθεια. Ότι δηλαδή η μεγάλη ευθύνη των όποιων πολιτικών είναι ότι έστρωσαν το τραπέζι όχι μόνο στη δική τους αλλά κυρίως στην πλεονεξία ενός στρατού αδηφάγων για να έχουν εξασφαλισμένη την πολιτική τους καρέκλα. Ας προσέχαμε.
Μα, και ο λόγος περί οικογενειοκρατίας όταν περιορίζεται αποκλειστικά στους πολιτικούς δεν γίνεται ένας υποκριτικός και ετεροβαρής μύθος; Με όλους τους άλλους, πέραν των πολιτικών, τι γίνεται; Η Ελλάδα των κλειστών επαγγελμάτων δεν είναι ουσιαστικά η χώρα της οικογενειοκρατίας; Δεν είναι η χώρα στην οποία, σε μερικές από τις πιο επιφανείς πανεπιστημιακές της σχολές, τα μέλη ΔΕΠ είναι το περήφανο κατόρθωμα της κυριαρχίας της εύνοιας προς τους συγγενείς και τους φίλους; Ο Μπίσμαρκ δεν είναι που έλεγε drei Professoren, Vaterland verloren, τρεις καθηγητές, χάθηκε η πατρίδα; Μα την αλήθεια, δυνατός ο θεσμός της οικογένειας την Ελλάδα! Υπάρχει όμως μία σημαντική διαφορά σε σχέση με τους πολιτικούς. Αυτοί τουλάχιστον μας ρώτησαν μέσω της κάλπης, εάν εγκρίνουμε το νεποτισμό τους. Και οι πολλοί συμφωνήσαμε. Όλοι οι άλλοι έδρασαν ερήμην μας. Ας προσέχαμε.
Είναι και ο μύθος της συνομωσίας (που διαχρονικά καλά κρατεί) ενάντια στην εθνική μας αφεντιά. Βάλθηκαν θεοί και δαίμονες να μας καταστρέψουν με την οικονομία, αφού δεν μπορούν (λένε) αλλιώς. Τελευταία ξαναζεσταίνεται μάλιστα, για τη λαϊκή αφέλεια, και η θεωρία ότι οι προηγούμενοι δεν έκαναν τίποτα επειδή τον Προηγούμενο τον έφαγαν οι Αμερικάνοι. Φαίνεται ότι γενικώς ο Έλληνας χωρίς ένα κάποιο φάγωμα δεν ζει…
Το πρόβλημα ξεκινά από μακριά αλλά είναι ώρα να σταματήσει. Αναφέρομαι σε εκείνο το πολύ μεγάλο μέρος της νέας γενιάς που αδυνατεί να σκεφτεί με όρους συμβόλων. Απλά πιάνεται από όσα επιφαινόμενα επιλεκτικά τονίζει η δύναμη της μαζικής δημοσιοποίησης των πραγμάτων του πολιτικού και κοινωνικού μας βίου. Σύγκαιρα, μέσα από τη χαοτική ερημιά της ποσότητας, υποχωρεί κάθε συσχετιστική δυναμική, απαραίτητη για την ερμηνεία της ποιότητας των ενεργειών. Το ζω όλο και πιο συχνά στο σχολείο. Θα αναφέρω μόνο ένα παράδειγμα. Με θλίβει το γεγονός ότι μεγάλα παιδιά δεν μπορούν να συλλάβουν το νόημα προβλημάτων και καταστάσεων που πάντα απασχολούσαν τις κοινωνίες, όπως αυτά θίγονται μέσα από το πενάκι τόσων άξιων σκιτσογράφων του τόπου μας. Με άλλα λόγια συχνά διαπιστώνω ότι οι έφηβοι δεν κατανοούν τους συμβολισμούς και τους συνειρμούς που προκύπτουν από τη διαχρονική (δοκιμιακή θα την έλεγα) γελοιογραφία. Είναι το αποτέλεσμα του αποσπασματικού κόσμου που τους προσφέρουμε. Όταν η ερμηνεία (μια κάποια, έστω, ερμηνεία) αποδεικνύεται δύσκολο εγχείρημα με τις αναγωγές που απαιτεί, φαντάζεται κανείς πόσο εύκολη είναι η συγκατάνευση στην ύποπτη αναπαράστασή της. Οι μύθοι έτσι αντιστέκονται και η σκέψη καταντά προνόμιο των λίγων. Όταν το Σχολείο θα αφήσει κατά μέρος τις προφάσεις και θα θέσει ως στόχο του να μοιράζει απλόχερα αυτό το προνόμιο, τότε θα αναδυθεί και η ελπίδα ότι των αλλωνών οι αμαρτίες θα πάψουν να αναπαράγουν μύθους.

* Ο Κώστας Ν. Κωνσταντίνου είναι καθηγητής στο Πειραματικό Λύκειο Ηρακλείου
kkekostas@gmail.com





Στατιστικά ¶ρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
21/1/2011

Εκτύπωσε ¶ρθρου
Εκτύπωση ¶ρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


ΕλαχιστοποίησηΣχετικά Forums
Δεν υπάρχουν σχετικά forums
Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions