ΠΑΤΡΙΣ :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Ως νενικότες

Του Κώστα Ν. Κωνσταντίνου

Αναφερόμενος ο Ξενοφών στη γενικευμένη εμφύλια διαμάχη που κυρίευσε την Ελλάδα του 362 π.Χ. (χωρίς να αναδείξει κανένα νικητή αλλά αντίθετα να έχει ως αποτέλεσμα μια ακόμα μεγαλύτερη αβεβαιότητα) περιγράφει με έναν πολύ εύστοχο τρόπο ό,τι στη διεθνή διπλωματία χαρακτηρίζεται σαν κατάσταση αμοιβαίας ικανοποίησης και νίκης μεταξύ των αντιπάλων (win-win situation): «ο δέ θεός ούτως εποίησεν ώστε αμφότεροι μέν τροπαίον ως νενικηκότες εστήσαντο». Και αν η μεταφορά στη σημερινή μας γλώσσα «έτσι το έκανε ο θεός ώστε και οι δύο πλευρές να στήσουν τρόπαιο ως να ήταν νικητές» φαντάζει ως ξένη στην ακοή του σύγχρονου αναγνώστη, τότε ίσως η ερμηνεία «όλες οι πλευρές είδαν να βγαίνει από την κάλπη ο ντελάλης της νίκης τους» να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. Πάντως, οι προγονοί μας είναι αλήθεια ότι ήξεραν καλά να ανταλλάσσουν μηνύματα με τους πολέμους και τις αγριάδες τους. Εμείς οι σημερινοί, όπως ισχυρίζονται οι σπουδαίοι αναλυτές της μαζικής διαφώτισης, στέλλουμε πολιτικά μηνύματα με μάχες που δεν δίνονται ή με αραλίκια που πολυδιαφημίζονται από εκστασιαζόμενους (ειδικά την ημέρα των εκλογών) θαμώνες της καφετέριας και στερημένους της παραλίας. Αναφέρομαι στη θλιβερή αποχή και στους κράχτες της.

Ας πούμε λοιπόν ότι ζητούσα από τους μαθητές μου, τους αυριανούς πολίτες, να μου δείξουν υπό ποιες προϋποθέσεις μπορούν τα ΜΜΕ να στηρίξουν το δημοκρατικό πολίτευμα (όπως ζητά άλλωστε και το σχολικό βιβλίο της Έκφρασης Έκθεσης της δευτέρας Λυκείου στη σ. 29) αλλά και πώς μπορεί ο κάθε προβληματισμένος πολίτης να βοηθήσει. Ας υποθέσουμε ακόμα ότι με ρωτούσαν (δάσκαλε που δίδασκες…) εγώ τι θα έλεγα; Θα απαντούσα ως εξής:

1. Βασική προϋπόθεση είναι τα ΜΜΕ αλλά και ο πολίτης ξεχωριστά να μην ξεχνά ποτέ ότι ζει σε κοινωνία. Είναι ένα πολύπλοκο σύμφωνο συμβίωσης. Δικαίωμα βεβαίως του καθενός είναι είτε να διαφωνεί με την κοινωνία στην οποία ζει είτε ακόμα και να την αρνείται. Στην πρώτη περίπτωση ας κάνει επανάσταση, στη δεύτερη ας αποχωρήσει και ας μη θεωρεί τίποτα αυτονόητο και δεδομένο.

2. Θα τόνιζα ότι υποχρέωση κάθε συνειδητού και υπεύθυνου δημοσιογράφου είναι να προωθεί, όπου και αν εργάζεται, την ιδέα της ενεργού δημοκρατίας παρακινώντας τους πολίτες να συμμετέχουν στα κοινά και με λόγια και με έργα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι τα ΜΜΕ πρέπει να υπενθυμίζουν ότι, από τη στιγμή που οι κανόνες του θετικού μας δικαίου υπερασπίζονται το είδος της δημοκρατίας που έχουμε, κανένας δεν μπορεί να κρατά για τον εαυτό του τα δικαιώματα και να υπεκφεύγει ως προς την ανάληψη των υποχρεώσεών του. Υποχρέωση είναι η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος. Και δεν αναφέρομαι, θα εξηγούσα, στη νομική πλευρά του ζητήματος αλλά στην ηθική και εσωτερική του διάσταση. Στη δύναμη εκείνη που σε παρακινεί να μην γίνεσαι μάζα λέγοντας ότι τους βαρέθηκες όλους αλλά να έχεις άποψη ψάχνοντας για τους καινούργιους και καλύτερους. Ούτε συμφωνώ, θα έλεγα, και θα περίμενα και από τον Τύπο της χώρας μου να το υποστηρίζει, με εκείνους τους λαούς που ικανοποιούνται στο όνομα της δημοκρατίας να θεωρούν δικαίωμα την απουσία από το κάλεσμα της.

3. Γνωρίζω, θα συνέχιζα, ότι θα μου κάνετε και τη συνηθισμένη απλοϊκή ερώτηση: και όταν δεν συμφωνεί κανείς με κανένα, τι να κάνει; Γιατί να συμμετέχει στις εκλογές; Θα τους αντέτεινα ότι αυτό ακριβώς θέλει και κάθε διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, γιατί έτσι βολεύεται μια χαρά. Να κάνουν πίσω οι πολίτες και να τους αφήσουν ανενόχλητους. Πώς να περιμένει κανείς από αυτούς τους διαπλεκόμενους και διεφθαρμένους (όπως λέτε) που απορρίπτετε, επειδή δεν σας λαμβάνουν υπ’ όψιν, τελικά να σας λάβουν υπ’ όψιν, επειδή ακριβώς τους απορρίψατε; Μπορεί να ρίξει κανείς λευκό ή να ακυρώσει τη ψήφο του. Είναι πράξη βαθύτατης συνείδησης, πολύ περισσότερο και από τη λόγω συνήθειας ή υποχρέωσης ψήφο. Θα ζητούσα από τα ΜΜΕ να προβάλλουν αυτή τη θέση και να μην επιχαίρουν με την εθνική μας ραθυμία.

4. Στην συνέχεια είμαι σίγουρος ότι ενημερωμένοι οι μαθητές μου θα μου υπενθύμιζαν ότι με λευκό ή άκυρο δεν αλλάζει τίποτα, αφού δεν συνυπολογίζονται για την εξαγωγή του πραγματικού τελικού ποσοστού κάθε κόμματος αλλά αντίθετα νομιμοποιούν μια κατάσταση. Εδώ θα συμφωνούσα ότι υπάρχει θέμα. Να ένας χώρος όπου μπορούν τα ΜΜΕ και οι πολίτες να παρέμβουν. Για να αλλάξει ο νόμος. Να μετράνε τα άκυρα και τα λευκά έτσι ώστε να εξάγεται το πραγματικό ποσοστό του καθενός. Έτσι δεν θα υπάρχουν προφάσεις περί αποχής. Όλα τα άλλα είναι θέμα ρύθμισης. Θα μπορούσε να βρεθεί μια φόρμουλα και για το θέμα της αυτοδυναμίας και τις ισχυρές κυβερνήσεις, που πράγματι τις έχει ανάγκη ο τόπος. Φανταστείτε λοιπόν να άνοιγε η κάλπη με ένα τεράστιο ποσοστό λευκών η άκυρων και στο τέλος το πρώτο κόμμα να ζητούσε να κυβερνήσει με ένα πλασματικά μεγάλο ποσοστό, ενώ στην ουσία θα ήταν ένα από τις μειοψηφίες. Αυτό κι αν θα ήταν πράγματι μήνυμα.

5. Εδώ, ξέρω ότι θα δεχόμουν και το τελειωτικό κτύπημα: μα είναι αλήθεια ποτέ δυνατόν να πιστεύετε ότι στις πρόσφατες εκλογές το τεράστιο ποσοστό της αποχής δεν ήταν ένα ηχηρό μήνυμα; Δεν θα δίσταζα να συμφωνήσω τονίζοντας όμως ξανά ότι όποιος απέχει από τη διαδικασία της ψηφοφορίας υποκύπτει τελικά σε έναν εκβιαστικό εκλογικό δυισμό. Αν το κάνει συνειδητά, προσφέρει τις χειρότερες υπηρεσίες στη συλλογική ζωή και στους θεσμούς της δημοκρατίας. Αν το κάνει από αδιαφορία, απλά παραδέχεται την ήττα του και περιμένει ως καλός οπαδός του Μεσσιανισμού τον από μηχανής θεό. Επειδή όμως θα προκαλούσα σύγχυση και θα φαινόμουν ασυνεπής με όσα υποστήριξα πιο πριν, θα διευκρίνιζα στους μαθητές μου ότι για μένα πολιτικό μήνυμα, υπό την κομματική έννοια, σε αυτές τις εκλογές δεν εδόθη (με την επιλογή της αποχής) από εκείνους που αδιαφόρησαν να το στείλουν, αρνούμενοι τον πολιτικό δίαυλο μετάδοσης του, που είναι η κάλπη. Γιατί το μήνυμα ήταν πάνω απ’ όλα κοινωνική δυσαρέσκεια και κουδούνι συναγερμού για την Παιδεία μας. Όταν το μεγάλο ποσοστό των απεργών της κάλπης (ή κάλπικης απεργίας) είναι κάτω των τριανταπέντε ετών - όσοι δηλαδή υπέστησαν το στραγγαλισμό που τους επέβαλε το μεταπολιτευτικό εκπαιδευτικό μας σύστημα - αυτό είναι πράγματι ένα μήνυμα. Είναι η αστοχία μας ως κοινωνία, είναι το τεκμήριο της παταγώδους αποτυχίας της Παιδείας μας που συνθλίβει την κρίση, ασκεί στον μινιμαλισμό, χωρίζει τη γνώση σε Κατευθύνσεις και, καταπιέζοντας τη συλλογική ευθύνη στο όνομα της αγοράς, γίνεται κατευθυνόμενη αποχή από την πολιτική κοινωνικότητα. Για να κλαίει ύστερα τη μοίρα της και να ερμηνεύει φλύαρα το μήνυμα της σιωπής.






Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
12/11/2010

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


ΕλαχιστοποίησηΣχετικά Forums
Δεν υπάρχουν σχετικά forums
Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions