ΠΑΤΡΙΣ :: Ελλάδα/Κόσμος :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Εθνικά Νέα Στην Ευρώπη Στον Κόσμο Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Μυωπική πολιτική

Του Κώστα Κωνσταντίνου*

Κατά την κυνική έκφραση του αμερικανού διπλωμάτη Χένρυ Κίσσινγκερ (τιμημένου με το νόμπελ ειρήνης το 1973 και ενταφιαστή της κυπριακής υπόθεσης) η απουσία εναλλακτικής διεξόδου καθαρίζει το μυαλό θαυμάσια. Τον θυμήθηκα, προσπαθώντας να κατανοήσω τη θέση εκείνων που τώρα, αφού απομακρύνθηκε κατά τα φαινόμενα το ενδεχόμενο πτώχευσης της χώρας, ανακάλυψαν την εναλλακτική λύση ξιφουλκώντας εναντίον του Μνημονίου. Παραβιάζουν ανοικτές θύρες. Υπάρχει Έλληνας που θέλει να λεηλατείται το εισόδημά του; Όμως, και ποιος θαλασσοδαρμένος και καταποντισμένος μπορεί να επιβάλει και τους όρους της διάσωσής του; Είτε η ζυγαριά του γεωπολιτικού μυαλού δεν λειτουργεί όπως πρέπει είτε βρέθηκε η ευκαιρία να κάνουμε πολιτικό πάρτι με το βλέμμα στην κάλπη.

Σου λένε μερικοί: από τη στιγμή που το Μνημόνιο δεν αλλάζει και αφού άλλοι έβγαλαν τα κάστανα από τη φωτιά, τι έχει να χάσει κανείς παίζοντας ξανά και ξανά με τον πόνο του κόσμου; Στη χειρότερη περίπτωση θα ανακηρυχθεί σε λαϊκό παυσίπονο. Είναι προφανές ότι η απουσία έργων και θέσεων πυροδοτεί την εθνική φλυαρία και ενεργοποιεί κουτοπόνηρα αντανακλαστικά, γιατί, όση δύσκολη και μακροχρόνια προσπάθεια απαιτείται για να ορθοποδήσει ο τόπος άλλη τόση απουσία ψευτομαγκιάς και απέχθειας προς το νταηλίκι χρειάζεται.

Έτσι, θα αποτολμήσω μια προκλητική αναλογία (πιο κάτω θα το επιχειρήσω και για δεύτερη φορά, με μια εξίσου προκλητική θέση). Μου θυμίζουν όλοι αυτοί όσους πριν από τον Ελευθέριο Βενιζέλο φλυαρούσαν και πλειοδοτούσαν για τη Μεγάλη Ιδέα. Με μιαν αξιοθρήνητη ουτοπική άρνηση της πραγματικότητας νόμιζαν, τότε, ότι κάποια μέρα είτε η Εσπερία θα αναγνωρίσει τα δίκαιά μας είτε ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς θα μας πάρει από το χεράκι και έφιππους θα μας οδηγήσει στην Αγιά Σοφιά… Και ήρθε το 1897 με τον ελληνοτουρκικό πόλεμο και την εθνική σφαλιάρα. Και μετά ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος. Ύστερα, ο Βενιζέλος της έμπνευσης και της συστηματικής προσπάθειας, της διπλωματίας και των ρήξεων, των Βαλκανικών πολέμων αλλά και της Μικρασιατικής Καταστροφής. Με τα λάθη και τους ενθουσιασμούς του. Με ορκισμένους φίλους και εχθρούς. Που όμως συνολικά έδωσε στον Έλληνα να καταλάβει ότι αν δεν κάτσει να δουλέψει μόνος του, τίποτα δεν γίνεται. Είπα, η αναλογία είναι προκλητική, ίσως και σκανδαλώδης. Ας εξαγάγει ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα, βάζοντας σήμερα στη θέση της Μεγάλης Ιδέας την απαλλαγή μας μια ώρα αρχύτερα από το Μνημόνιο. Με το νοικοκύρεμα του σπιτιού μας και όχι με εξορκισμούς και μυωπική πολιτική.

Γιατί, μυωπική πολιτική είναι να λες ότι έπρεπε μόνο η Ευρωπαϊκή Ένωση (και κανένας άλλος) να ανοίξει το πουγκί της και να ασχοληθεί με το πρόβλημα μας. Πώς; Να τους υποχρεώσουμε με το τσαμπουκά μας και με τη ρητορική του Μαρμαρωμένου Βασιλιά; Με εκβιασμούς του τύπου «έχουν δα και τόσες δεκάδες δις κρατικά ομόλογα δικά μας στα χέρια τους»; Ξεχνά κανείς ότι στην αρχή δεν ήταν καθόλου πρόθυμοι οι ισχυροί μας εταίροι να βοηθήσουν; Μυωπική λοιπόν πολιτική είναι να μην καταλαβαίνεις ότι η Γερμανία, με τις κατά καιρούς δηλώσεις αξιωματούχων της, θα ήθελε ευχαρίστως να αφήνεται κάθε χώρα σαν τη δική μας να βουλιάζει. Μυωπική πολιτική είναι να μην αντιλαμβάνεσαι ότι δεν θα τους ενοχλούσε καθόλου αύριο να μας πουν και αντίο (στην Ε.Ε) και ότι ούτε θα τους εμπόδιζε κανείς να μεταχειριστούν τους «μικρούς» κατά βούληση. Έχει πολύ δρόμο ακόμα η Ευρώπη να διανύσει. Θα προκαλέσω λοιπόν εδώ και πάλι, υποστηρίζοντας ότι ευτυχώς που είναι στο παιχνίδι και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και όχι μόνο η Ε.Ε (δηλαδή η Γερμανία). Στην περίπτωσή μας, καλύτερα δύο κέντρα εξουσίας παρά ένα. Να ξεκαθαρίσει λοιπόν πρώτα τα πράγματα στο μυαλό του ο πολίτης. Θα είναι ο συντομότερος δρόμος και για τον εγκέφαλο των πολιτικών.

* Ο Κώστας Ν. Κωνσταντίνου είναι καθηγητής στο Πειραματικό Λύκειο

kkekostas@gmail.com





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
26/10/2010

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions