ΠΑΤΡΙΣ :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Η δυσκολία του αυτονόητου

Του Κώστα Κωνσταντίνου*

Σκέφτομαι - τώρα που πλησιάζουν οι εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση - ότι η ενασχόληση (ή τουλάχιστον η ενημέρωση) περί τα κοινά ανήκει στην ευθύνη και στην ευαισθησία του καθενός. Νόμιζα, άλλωστε, ότι τα αυτονόητα δεν είναι ανάγκη να τα υπενθυμίζει κανείς. Ότι η πολιτική, με την ευρύτερη έννοια, δεν είναι κανενός τσιφλίκι. Ότι η ανανέωση είναι νόμος απαράβατος. Ότι το παρελθόν, όσο πεισματικά κι αν αντιστέκεται, θα δώσει τελικά τη σκυτάλη στο μέλλον. Και σε πρόσωπα και σε ιδέες και σε θεσμούς. Όταν όμως βλέπω γύρω μου υποψηφίους να διαπληκτίζονται για το ποιος είναι ο καταλληλότερος, ψηφοφόρους να χαμογελούν με πικρία, πεπεισμένοι ότι το παιχνίδι παίζεται πάντα στο παρασκήνιο και όταν βλέπω μια κοινωνία ανήμπορη (όπως νομίζει…) να αντιδράσει, περιμένοντας πότε θα προκύψει ο νέος παρλιάρος της πολιτικής για να ανακατέψει τη μαγική συνταγή και να τη λυτρώσει – ε, τότε διαπιστώνω ότι κάνω λάθος. Ότι τα αυτονόητα δεν ανήκουν στο κοινωνικό και πολιτικό κεφάλαιο αυτού του τόπου. Έχουν τη δυσκολία τους. Σκέφτομαι:

1. Είναι αυτονόητο ότι η ανιδιοτέλεια, η καταδεκτικότητα αλλά και η οξύνοια, η σταθερότητα και η επιμονή στους στόχους είναι τα ελάχιστα που περιμένει ο κόσμος από τους αντιπροσώπους του. Δεν φτάνουν όμως αυτά. Χρειάζεται πνεύμα ασυμβίβαστο και μαχητικό, άνθρωποι που δεν θεωρούν την πολιτική ως επάγγελμα αλλά, αντιθέτως, εν ονόματι των αρχών τους, είναι έτοιμοι να επιστρέψουν ξανά στο σπίτι τους. Είναι αυτονόητο; Δεν νομίζω. Πόσοι παραιτήθηκαν την τελευταία δεκαετία σ’ αυτό τον τόπο;

2. Είναι αυτονόητο ότι εκείνος που ζητά τη ψήφο του κόσμου πρέπει να πείσει για την εντιμότητα και την αντικειμενικότητα του. Πώς; Καθιστώντας σαφές ότι δεν υπάρχει κανενός είδους αυλή και παρατρεχάμενοι γύρω του, ότι θα είναι προς όλους αδέκαστος. Ότι η πολιτική δεν είναι εμπόριο αλλά υπηρεσία και φροντίδα για τα κοινά (Ισοκράτης). Έτσι, με γνώμονα την αλήθεια “δεν πρέπει να διστάζει να κατηγορεί τους φίλους του και να επαινεί τους αντιπάλους του, γιατί βέβαια όσοι ασχολούνται με τα κοινά δεν είναι φυσικό ούτε συνεχώς να αποτυγχάνουν, ούτε συνεχώς να επιτυγχάνουν” (Πολύβιος). Είναι αυτονόητο; Δεν νομίζω. Ρωτήστε τον όποιο διπλανό σας και θα σας πει ενδιαφέρουσες ιστορίες.

3. Είναι αυτονόητο ότι όποιος ζητά την ψήφο του κοσμάκη πρέπει να είναι συγχρόνως και αυστηρός μαζί του. Δημοκόλακες και δημοπίθηκοι, κατά την εύστοχη αρχαία διατύπωση, είναι πηγή συμφορών - ποιος δεν το νιώθει τούτη την ώρα στο πετσί του! - αποκοιμίζουν τον λαό και τον σπρώχνουν στην αναζήτηση του από μηχανής θεού. Επομένως, για τον άνθρωπο που ασχολείται με τα κοινά, η παρρησία προς πάσα κατεύθυνση προσφέρει μια στέρεα και ισχυρή βάση αντιμετώπισής του από τους συμπολίτες του. Όσοι είναι της ίδιας γνώμης μαζί του τον χαίρονται και τον στηρίζουν ακόμη περισσότερο ενώ όσοι έχουν άλλη άποψη αρχίζουν δικαίως να αμφιβάλλουν για τις επιλογές τους. Είναι αυτονόητο; Δεν νομίζω. Αναλογιστείτε μόνο τα σόγια και τις κουμπαριές. Φέρτε στη μνήμη σας πόσοι είχαν το θάρρος να μην χαριστούν σε συντεχνιακά συμφέροντα και να επιλέξουν να είναι δυσάρεστοι. Όχι στα λόγια αλλά στην πράξη.

3. Είναι αυτονόητο ότι οι ασχολούμενοι με τα κοινά πρέπει να διδάσκουν ήθος και να μην σκέφτονται το κόστος. Ο κόσμος θέλει ανθρώπους αδιάφθορους. Θέλει ανθρώπους του μηδέν άγαν, του μέτρου. Τους θέλει πραγματικά; “ Γιατί τόσο πολύ είμαστε προσκολλημένοι στις ελπίδες και είμαστε τόσο άπληστοι για όσες φαίνονται πως είναι κέρδη, ώστε ούτε όσοι έχουν πολύ μεγάλο πλούτο θέλουν να αρκούνται σ’ αυτόν, αλλά επιθυμώντας πάντοτε περισσότερα κινδυνεύουν να χάσουν όσα έχουν” (Ισοκράτης). Είναι αυτονόητο; Δεν νομίζω. Ξαναθυμηθείτε ποιοι και πόσες φορές κυβέρνησαν με παντιέρα την ηθική και ποιοι στο τέλος το έβαλαν στα πόδια σαν λαγοί.

4. Είναι αυτονόητο ότι η πολιτική ευθύνη δεν κλείνει με το να λέει κανείς, έτσι απλά, ότι αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη. Ποιος θα αναλάβει να κρίνει όσους έχασαν ευκαιρίες και αδράνησαν; Φοβάμαι πώς μέχρι τώρα η πρακτική ήταν εκείνη του “ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε”.

5. Είναι αυτονόητο ότι η ραχοκοκαλιά ενός τόπου είναι η Παιδεία του και μάλιστα η δευτεροβάθμια; Είναι αυτονόητο ότι τα σημερινά μας αδιέξοδα υπάρχουν επειδή δεκαετίες τώρα χάθηκε ο στόχος; Πώς θα μάθει ο αυριανός πολίτης να απαιτεί δικαιοσύνη από τα δημόσια πρόσωπα, να απεχθάνεται τη μίζα, την τσαπατσουλιά και την παραγοντοκρατία, όταν δεν ζήσει το όνειρο ενός νέου κόσμου από τα μαθητικά του χρόνια; Είναι αυτονόητο ότι πρέπει να χτίσουμε ένα τέτοιο όνειρο; Με αυτά που ακούω και βλέπω, φοβάμαι πως όχι. Τότε, θα είναι και μια ζωή αυτονόητο να λοξοκοιτάμε με ενοχλητικές ενοχές προς το παρελθόν και λιπόψυχες φοβίες προς το μέλλον.

* Ο Κώστας Ν. Κωνσταντίνου είναι καθηγητής στο Πειραματικό Λύκειο, kkekostas@gmail.com





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
20/10/2010

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


ΕλαχιστοποίησηΣχετικά Forums
Δεν υπάρχουν σχετικά forums
Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions