Όπως όλοι γνωρίζουμε τα σύνορα της Ελλάδος μεγάλωσαν με τους βαλκανικούς πολέμους και νέες περιοχές προσαρτήθηκαν στο παλιό Ελληνικό κράτος του οποίου τα σύνορα έφταναν μέχρι τον Αμβρακικό κόλπο.
Οι περιοχές αυτές εκκλησιαστικά ανήκαν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, που αδυνατούσε να τις διοικήσει εξαιτίας του «εμπερίστατου» και των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν στις σχέσεις Ελλάδας -Τουρκίας από τη Μικρασιατική καταστροφή.
Απεφασίσθη λοιπόν να ανατεθεί η διοίκηση και η μέριμνα των επαρχιών αυτών στην από το 1850 αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος. Οι μητροπόλεις αυτές, που ονομάσθηκαν νέες χώρες είναι 33 και παρατίθενται προς ενημέρωση των αναγνωστών.
1. Διδυμοτείχου και Ορεστιάδας.
2. Αλεξανδρουπόλεως
3. Ξάνθης και Περιθεωρίου
4. Μαρωνείας
5. Σερρών και Νιγρίτης
6. Σιδηροκάστρου
7. Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου
8. Λαγκαδά
9. Ιερισσού Αγίου Όρους και Αρδαμερίου
10. Σισανίου και Σιατίστης
11. Θεσσαλονίκης
12. Δράμας
13. Ζιχνών και Νευροκοπίου
14. Ελευθερουπόλεως
15. Σερβίων και Κοζάνης
16. Κίτρους
17. Καστοριάς
18. Κασσανδρείας
19. Εδέσης, Πέλλης και Αλμωπίας
20. Γρεβενών
21. Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας
22. Βεροίας και Ναούσης
23. Πολυανής και Κιλκισίου
24. Παραμυθίας Φιλιατών και Γηρομερίου
25. Ιωαννίνων
26. Νικοπόλεως και Πρεβέζης
27. Δρυϊνουπόλεως
28. Ελασσόνος
29. Μυτιλήνης
30. Μηθύμνης
31. Λήμνου
32. Χίου
33. Σάμου και Ικαρίας
Η παραχώρηση των περιοχών αυτών έγινε με τον συνοδικό τόμο που φέρει ημερομηνία 4 Σεπτεμβρίου 1928.
Είναι αλήθεια ότι η διοίκηση των νέων χωρών εδόθη επιτροπικώς στην Εκκλησία της Ελλάδος.
Σύμφωνα με τον Ε΄ όρο του τόμου . «Οι των εν Ελλάδι επαρχιών του Πατριαρχικού Θρόνου αρχιερείς εκλέγονται εφεξής και αποκαθίστανται εις τας οικείας έδρας καθ’ όν τρόπον και σύστημα και οι της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος επί τη βάσει καταλόγου εκλεξίμων, συντεταγμένου υπό της εν Αθήναις Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και εγκεκριμένου υπό του Οικουμενικού Πατριαρχείου, δικαιουμένου και τούτου υποδεικνύειν υποψηφίους…»
Από μια πρώτη επιφανειακή ματιά παρατηρούμε, πως το Πατριαρχείο και στην προκειμένη περίπτωση ο εκπρόσωπός του Πατριάρχης Βαρθολομαίος, έχει δίκιο στην άνευ προηγουμένου κόντρα με την Ελλαδική Εκκλησία, γιατί υποστηρίζει κανονικά δικαιώματα του Οικουμενικού θρόνου. Είναι όμως τα πράγματα έτσι;
Δυστυχώς όχι. Και τούτο γιατί η έκριθμη κατάσταση και τα γεγονότα που επακολούθησαν το 1928 εκ των πραγμάτων οδήγησαν το Πατριαρχείο σε Ομηρία και τον συνοδικό τόμο ανενεργό και άκυρο. Αυτό άλλωστε είχαν υπόψη τους τα 75 χρόνια που μεσολάβησαν όλοι οι προκάτοχοι του κ. Βαρθολομαίου Πατριάρχες και δεν ήγειραν αξιώσεις.
Ποιος από μας παραβλέπει ότι οι εκατοντάδες χιλιάδες Ορθόδοξοι της Κωνσταντινούπολης , της Ίμβρου, της Τενέδου και των άλλων περιοχών της Μ.Ασίας αποτελούν παρελθόν.
Ποιος μπορεί να αγνοήσει το γεγονός, πως εκατοντάδες ναοί χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα ως στάβλοι και άλλοι ιστορικοί ναοί έχουν αφεθεί στην τύχη τους;
Ποιος αγνοεί ότι το Πατριαρχείο βρίσκεται σε ομηρία και είναι αναγκασμένο να δίνει αναφορά στο Νομάρχη Κωνσταντινούπολης;
Ποιος μπορεί να αγνοήσει πως με τις απαγορεύσεις και την ανάμειξη της Τουρκίας στα του Πατριαρχείου αυτό βρίσκεται σε μεγαλύτερο κίνδυνο από το 1928;
Μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός πως για να εκλεγεί κάποιος Πατριάρχης πρέπει να έχει Τούρκικη υπηκοότητα; Από ποιο ποίμνιο θα εκλέγεται σε μερικά χρόνια;
Όλα αυτά με όλο το σεβασμό και την αγάπη που οφείλουμε στο θεσμό του Πατριαρχείου και στο ρόλο που έχει διαδραματίσει κατά τους χρόνους της δουλείας, πρέπει να μας προβληματίσουν.
Πρέπει να βάλουμε το χέρι στην καρδιά και χωρίς μοιρολατρίες και ευχολόγια να δούμε την αλήθεια
Θα έλεγα πως ο Πατριάρχης είχε δίκιο αν για την εκλογή δεν ήταν προϋπόθεση η Τούρκικη υπηκοότητα. Είναι αλήθεια παράλογο και ξένο προς το Δημοκρατικό πολίτευμα της Εκκλησίας, να εκπροσωπεί εκατομμύρια πιστούς ανά τον κόσμο και αυτοί να μην έχουν το δικαίωμα να γίνουν Πατριάρχες και να αναθέτουν την διοικητική μέριμνα στην υπόδειξη του Νομάρχη Κωνσταντινούπολης.
Αν πραγματικά αγαπούμε την Εκκλησία και θέλουμε να τη δούμε μονιασμένη ας αγωνιστούμε στους Διεθνείς οργανισμούς να απελευθερωθεί το Πατριαρχείο, από την Ομηρία, να έχουν και οι μητροπολίτες των Νέων Χωρών, της Κρήτης και των άλλων περιοχών που κηδεμονεύονται απ’ αυτό το δικαίωμα εκλογής. Τότε και μόνο τότε θα μπορεί να αντεπεξέλθει στο ρόλο του, και δίκαια θα εγείρει αξιώσεις . Όσο όμως επικρατεί το υπάρχων καθεστώς δεν έχει δικαίωμα κανένας να παίζει με την εθνική ανεξαρτησία και περηφάνια των Ελλήνων.
Φοβάμαι ακόμη, πως η ξαφνική κρίση Ελλαδικής Εκκλησίας και Πατριαρχείου υποκρύπτει και άλλο ένα κίνδυνο και ο Θεός να με βγάλει ψεύτη. Το μελλοντικό χωρισμό Εκκλησίας -Κράτους με όλες τις ολέθριες συνέπειες, που αυτή θα έχει για τον Ελληνικό λαό και κυρίως το λαό της υπαίθρου.
Τελειώνοντας έχω να παρατηρήσω πως δεν πρέπει με βιαστικές κινήσεις να υπονομεύσουμε το μέλλον της Ορθόδοξης Εκκλησίας και του λαού μας. Είναι καιρός να δούμε την αλήθεια κατάματα και να στηρίξουμε τον άξιο ηγέτη της Ελλαδικής Εκκλησίας Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.
* Ο Μελισσουργάκης Μανώλης είναι Δάσκαλος και Θεολόγος, Αντιπρόεδρος του Φιλανθρωπικού Συλλόγου ο Άγιος Ραφαήλ.
