Ο κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του ένα μεγαλείο και μια φρίκη, έναν παράδεισο και μια κόλαση, που καλείται να ανακαλύψει και να αξιοποιήσει κατάλληλα.
Για το «ταξίδι αυτοανακάλυψης» μιλά μέσα από το νέο του βιβλίο ο π. Φιλόθεος Φάρος, ο οποίος, σε συνέντευξή του στην «Π», τονίζει πως «πολλοί ζουν μια μίζερη, θλιβερή ζωή γιατί δεν ξέρουν τι ακριβώς συμβαίνει, δεν έχουν ανακαλύψει τις απέραντες δυνατότητές τους για να κατακλύσουν την οικούμενη και έχουν περιορίσει τη ζωή τους σε λίγο πιο πάνω από το μηδέν. Φυτοζωούν.»
Το βιβλίο «Ταξίδι αυτοανακάλυψης» παρουσιάζεται απόψε στις 7.30 στο Studio 2 (Ν. Καζαντζάκη 2, πλησίον Ιπποκράτειου). Την εκδήλωση διοργανώνει το νέο διεθνές βιβλιοπωλείο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ.
Η συνέντευξη του π. Φιλόθεου Φάρου στην «Π» έχει ως εξής:
Το ταξίδι της αυτοανακάλυψης το κάνουν, τελικά, λίγοι;
«Ναι, και αυτό είναι πολύ σοβαρό γιατί αφενός μεν οι άνθρωποι καθορίζονται από νευρώσεις και σπαταλάνε τη ζωή τους χωρίς να έχουν επίγνωση για αυτό, αφετέρου δεν αναγνωρίζουν και δεν αξιοποιούν τις δυνατότητές τους».
Μονάχα αν το πραγματοποιήσουν, θα διεκδικήσουν ό, τι όμορφο υπάρχει στη ζωή;
«Το ζητούμενο είναι η πληρότητα ζωής, να γνωρίζει κάνεις τα παθολογικά κίνητρα που τον οδηγούν σε αυτοκαταστροφικές ενέργειες ή στο να σπαταλάει άδικα τη ζωή του, να αναγνωρίζει τις δυνατότητες που έχει (γιατί ο άνθρωπος έχει τεράστιες, ασύλληπτες εσωτερικές δυνατότητες).
Το ήθος που επικράτησε και προέτρεπε το μέσο Έλληνα να εξασφαλίσει μια θέση στο Δημόσιο, να έχει ένα εύκολο εισόδημα χωρίς να καταβάλει ιδιαίτερες προσπάθειες, έκτος από την οικονομική καταστροφή, στην οποία μας έχει οδηγήσει, έχει κάνει κάτι πολύ σοβαρότερο. Αυτοί (δεν ξέρω πόσες χιλιάδες είναι) που δεν κάνουν ουσιαστικά τίποτα και πληρώνονται, έκτος του ότι με αυτό τον τρόπο συμβάλλουν στην οικονομική καταρράκωση της χώρας, είχαν κάποιες δυνατότητες που κανείς δεν μπορεί να υπολογίζει την έκτασή τους. Θα μπορούσαν κάποιοι να γίνουν σημαντικοί δημιουργοί, επιστήμονες, καλλιτέχνες, άνθρωποι που είχαν τη δυνατότητα να κάνουν κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή τους. Το ότι αυτό το δυναμικό δεν πραγματώθηκε, τους οδηγεί σε μια εσωτερική φτώχεια και έλλειψη τους νοήματος της ζωής, μια κατάθλιψη που προβλέπουμε πως όσο περνάν τα χρόνια θα είναι η πιο μεγάλη αρρώστια του σύγχρονου ανθρώπου. Η κατάθλιψη είναι σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό δυνατότητες που δεν πραγματώθηκαν και ο άνθρωπος που επιδίωξε αυτή την εύκολη λύση συρρίκνωσε τη ζωή του στο λίγο πιο πάνω από το μηδέν. Αυτή για μένα είναι η μεγαλύτερη καταστροφή που έχει πραγματοποιηθεί με τις εξελίξεις που εμφανίζονται σαν οικονομική κρίση».
Το αποτέλεσμα είναι αρνητικό και για ολόκληρη την κοινωνία.
«Βεβαίως, έχασε και η κοινωνία, αλλά, κυρίως και προπαντός, αυτοί οι ίδιοι. Δεν πραγμάτωσαν τις δυνατότητές τους και δεν είχαν την πληρότητα ζωής που μπορούσαν να είχαν και να έχουν μια γεμάτη ζωή αντί να ζουν χωρίς Νόημα. Στο βιβλίο αναφέρω ένα παράδειγμα, ήταν κάποιος οδηγός λεωφορείου, ο οποίος συνήθως έκανε μια συγκεκριμένη διαδρομή και είχε τους ίδιους επιβάτες που πήγαιναν στη δουλειά τους. Ήταν κακόκεφοι, μουτρωμένοι, βλοσυροί, και στην αρχή είχε τη διάθεση να κάνει το ίδιο, να ανταποκριθεί με τον ίδιο τρόπο. Κάποια στιγμή σκέφτηκε να κάνει κάτι διαφορετικό, άρχισε να τους χαμογελάει και να λέει κάποια γλυκιά κουβέντα. Αυτό δημιούργησε ολόκληρο κίνημα και οι άνθρωποι κάποια στιγμή έφτασαν στο σημείο να αισθάνονται την ανάγκη να τον πλησιάσουν και να του πουν «μας άλλαξες τη ζωή». Ένας οποιοσδήποτε οδηγός λεωφορείου, που συναντάμε στις δικές μας αστικές ή υπεραστικές συγκοινωνίες, που θέλεις να του κάνεις μια ερώτηση και τρέμεις, φαντάζομαι ότι το βράδυ που θα πηγαίνει σπίτι τους θα έχουν μια αίσθηση ματαιότητας γιατί φαντάζονται ότι αυτό που κάνει δεν είναι σπουδαίο αλλά υπάρχουν εργασίες, οι οποίες μπορούν να είναι ευκαιρίες δημιουργίας και για να δώσουν τη δυνατότητα στον άνθρωπο να έχει πληρότητα ζωής. Την εργασία την έχουμε καταγγείλει ως αγγαρεία ενώ είναι η ευκαιρία να καλύψει ο άνθρωπος την ανάγκη για δημιουργία που είναι πολύ σημαντική ανθρώπινη ανάγκη. Ο άνθρωπος που δεν προσφέρει και δε δημιουργεί, έχει ένα τεράστιο εσωτερικό κενό, είναι άδειος εσωτερικά, είναι χωρίς κανένα Νόημα η ζωή του όσο κι αν μεγάλη σύνταξη κατάφερε με οποιεσδήποτε λοβιτούρες να πάρει στο τέλος ή με επιδόματα πήρε ένα πανάκριβο αυτοκίνητο ή εξοχικό. Αυτά δε δίνουν στον άνθρωπο πληρότητα ζωής αλλά η δημιουργία και η προσφορά. Όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς ο άνθρωπος να το υποπτεύεται, χωρίς να υποπτεύεται με ποιο τρόπο σπαταλάει την ανεπανάληπτη ζωή του, μια ζωή έχουμε και δεν είναι απεριόριστη. Πολλοί ζουν μια μίζερη, θλιβερή ζωή γιατί δεν ξέρουν τι ακριβώς συμβαίνει, δεν έχουν ανακαλύψει τις απέραντες δυνατότητές τους για να κατακλύσουν την οικούμενη και έχουν περιορίσει τη ζωή τους σε λίγο πιο πάνω από το μηδέν. Φυτοζωούν».
Μιλάτε και για τους νέους ανθρώπους;
«Μιλάω κυρίως για τους νέους. Λυπάμαι για τους ανθρώπους που έχασαν, κατά κάποιο τρόπο, το τρένο. Είναι θλιβερό να σκέφτεσαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν έτσι τη ζωή τους, δεν πήραν είδηση πως αυτοματαιώθηκαν. Αλλά κυρίως θα ήθελα να απευθυνθώ στους νέους, οι οποίοι έχουν μπει στο κλίμα της εύκολης ζωής. Η εύκολη ζωή δεν είναι η όμορφη ζωή, με πληρότητα, είναι άδεια. Η ζωή που έχει πληρότητα δεν μπορεί να είναι εύκολη, η δημιουργία δεν είναι εύκολη αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι εκστατική. Μπορεί να είναι δύσκολη, ο αγώνας μπορεί να είναι δύσκολος αλλά είναι ταυτόχρονα και εκστατικός. Αυτή η ευκολία οδηγεί σε μια πλαδαρότητα, ο άνθρωπος φυτοζωεί. Ένα πράγμα αρκετά ξεχασμένο στην εποχή μας είναι η αξία της αγάπης, είναι πολύ σημαντική υπόθεση. Δε μιλάω για τα μελοδραματικά και τους συναισθηματισμούς. Μιλάω για την αξία της αγάπης που είναι να προσφέρεις χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα και να αποδέχεσαι χωρίς όρους και προϋποθέσεις, αυτή είναι η πραγματική αγάπη που είναι ένα στοιχείο θεϊκό. Αυτή η αγάπη είναι μια υπόθεση που έχει ένα κόστος, ένα βάρος, κάποιες δυσκολίες. Οι πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι αν αποφύγουν αυτό που είπα σαν το περιεχόμενο της αγάπης, θα ζήσουν πιο εύκολα. Στην πραγματικότητα όταν αποφύγουν την αγάπη ως προσφορά χωρίς ανταλλάγματα και αποδοχή, χωρίς όρους και προϋποθέσεις θα συναντήσουν πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες, από σοβαρές σωματικές και ψυχολογικές παθολογίες μέχρι θάνατο».
Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από το βιβλίο σας;
«Ο άνθρωπος είναι ένας συνδυασμός φρίκης και μεγαλείου, δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που δε φέρνει αυτό το συνδυασμό. Όλοι μας έχουμε μέσα μας ένα μεγαλείο και μια φρίκη, έναν παράδεισο και μια κόλαση. Ένα μεγάλο μέρος αυτού του σκοτεινού μας κομματιού είναι ο έρωτας και η οργή. Όταν ο άνθρωπος δε γνωρίσει αυτό το σκοτεινό του κομμάτι τότε εκτραχύνεται και τον οδηγεί σε αυτοκαταστροφή τραγική ενώ όταν το αναγνωρίσει μπορεί αυτό που φαίνεται σα σκοτεινό να γίνει ευκαιρία δημιουργίας και ανάπτυξης. Η οργή δεν είναι καταδικασμένη να γίνει ατομική βόμβα, η οργή είναι ενέργεια και η ενέργεια είναι αγαθό που τώρα μιλάμε πολύ για αυτό. Η ενέργεια αυτή της οργής μπορεί να κινητοποιήσει τον άνθρωπο σε δημιουργία, δεν είναι απαραίτητο να καταλήξει σε βόμβες μολότοφ».
