ΠΑΤΡΙΣ :: Ελλάδα/Κόσμος :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Εθνικά Νέα Στην Ευρώπη Στον Κόσμο Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Αισθάνομαι τυχερός

Του Κώστα Κωνσταντίνου*

Αισθάνομαι τυχερός! Όχι όμως επειδή έχω μπροστά μου ένα από εκείνα τα ηλεκτρονικά προγράμματα (από εκεί δανείζομαι την έκφραση) που σε καλούν πατώντας το κατάλληλο κουμπάκι να θεωρήσεις εαυτόν τυχερό επειδή η πρώτη επιλογή που σου δίνεται είναι και αυτή που, τύχη αγαθή, ικανοποιεί την ψηφιακή σου επιδίωξη.

Θυμάμαι, πριν από λίγο καιρό άκουσα μια απογοητευμένη παρέα αγροτών, ετερόκλητης πολιτικής τοποθέτησης, να συζητά έντονα περί του πρακτέου στην πολιτική σκηνή της χώρας. Σε ένα πράγμα συμφωνούσαν: ότι «όλοι τα παίρνουν» (δυστυχώς αυτή η γενική αντίληψη είναι ένα από τα θλιβερά κατορθώματα του πολιτικού μας συστήματος). Στο τέλος ένας πρότεινε μεταξύ σοβαρού και αστείου (και οι άλλοι συμφώνησαν) «να αγοράσουμε, βρε αδερφέ, μια κυβέρνηση που να κάνει σωστά τη δουλειά της. Θα μας στοιχίσει λιγότερο»! Εξηγούμαι αμέσως.

Βρισκόμαστε πάλι σε προεκλογική περίοδο! Διδάσκοντας αυτό τον καιρό Έκθεση στο Λύκειο (όταν έχω το μεζέ μπροστά μου δεν περιμένω να μου το επιτρέψει η τυπικότητα του σχολικού προγράμματος) μπορώ επιτέλους να ζωντανέψω ενώπιον των μαθητών μου τόσο τα περί είδησης και σχολίου όσο και εκείνα τα περί πειθούς και προπαγάνδας. Η προσφορά υπερκαλύπτει τη ζήτηση. Πέραν ασφαλώς από οποιαδήποτε κομματικοποίηση, που εξ ορισμού είναι απαράδεκτη εντός του σχολείου, μπορώ αυτή την εποχή να διαπιστώσω ότι ένα πλήθος παραδειγμάτων θέτει σε κίνηση την πρακτική πλευρά της διδασκαλίας που αναζητά κάθε μαθητής και πρέπει να εφαρμόζει ο δάσκαλος. Δεν είναι απαραίτητο να ονοματίσει κανείς τα πράγματα. Μπορεί κάλλιστα να περιγράψει και τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια. Βρίσκομαι λοιπόν μέσα στο μάτι του κυκλώνα της φλυαρίας και αισθάνομαι τυχερός γιατί αδυνατώ πιο κουμπί να πρωτοδιαλέξω.

Συζητώ με τους μαθητές μου για την ανάγκη διάκρισης της είδησης από το σχόλιο μπροστά στον ακροατή - θεατή και ξαφνικά ρωτά ο ψαγμένος της παρέας «στην πράξη όμως τι γίνεται»; Τι να του πεις τώρα; Ότι μπροστά στην τηλεόραση σέρνουν κάθε βράδυ το χορό των στεναγμών όλες οι σχετικές θεωρίες; Ότι σε κάνουν να βιώνεις ως δάσκαλος την απόλυτη διδακτική ακροβασία ενώπιον των μαθητών σου; Και για τους τρόπους πειθούς; Ότι υπερισχύει μόνο ένας, αυτός των κραυγών, του επιλεκτικού «δεν σας διέκοψα» και του «άστε με να ολοκληρώσω». Εάν βεβαίως προλαβαίνει κανείς, πριν δώσει το σύνθημα ο χασάπης των διαφημίσεων. Τι να πεις στους μαθητές σου, όταν ακόμα και η λογική των βλοσυρών αριθμών παραβιάζεται, επειδή το τάδε φερέφωνο πήρε την εντολή ότι έτσι ανασταίνεται ο μαρμαρωμένος του βασιλιάς;

Τι να πεις στα παιδιά; Ότι ζούμε στη χώρα της προαναγγελθείσας επικαιρότητας που σερβίρεται μέσα από την ατζέντα του δημοσιογράφου - ισορροπιστή; Που για να είναι «αντικειμενικός» (δεν πρέπει να χαθεί και η τηλεπελατεία) δεν ξεχνά να υπενθυμίζει ότι «και εσείς το ίδιο κάνατε» και ότι «στην Ελλάδα ζούμε». Αυτά γίνονται, όταν παρελαύνουν πολιτικοί και πολιτευτές εκλιπαρώντας σχεδόν τους επαγγελματίες ραβδούχους του γυαλιού για τηλεοπτικό χρόνο.

Γι’ αυτό αισθάνεσαι τυχερός. Πλέεις τότε σε πελάγη αγαλλιάσεως για τον ανέλπιστο τρόπο με τον οποίο το άχαρο βιβλίο που έχεις μπροστά σου χρυσολάμπει με τις εικόνες της γλυκιάς σου πατρίδας. Σου φεύγει το άγχος της ειλικρίνειας που σε κυριεύει υφέρποντας, όταν σερβίρεις ξεκαθαρισμένα δήθεν πράγματα βυθιζόμενος στη δίνη της υποκρισίας. Γιατί τώρα την υποκρισία «χαίρεσαι» να τη δείχνεις «απέξω». Έτσι διχοτομείσαι ως δάσκαλος τέτοιες μέρες. Αισθάνεσαι τυχερός που θα μπορέσεις ξανά σε λίγο καιρό να παρασύρεις τους μαθητές σου στην ουτοπία σου.

Εδώ είναι για μένα σήμερα το μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής. Είναι η εξάρτηση της από την εμπορική δημοσιογραφία. Η φωνή του πολιτικού εμμεσοποιείται. Πριν βγει στον αέρα έχει ήδη γίνει σάντουιτς στην χρυσοφόρα μέγγενη της τηλεθέασης. Βγαίνει ο καθείς και τον ενδιαφέρει «να κερδίσει τις εκλογές». Είναι λόττο, μα την αλήθεια. Άντε τώρα να πείσεις τον δυστυχισμένο ψηφοφόρο για το ανιδιοτελές της υπόθεσης. Η γη της επαγγελίας είναι το κέρδος των εκλογών. Αμφιβάλλει κανείς για την ύπαρξη άλλων στόχων. Άλλωστε, όποιος δεν έχει κανένα πολιτικό στόχο παρά μόνο εκλογικό όπου και να πάει είναι επιτυχία. Γι’ αυτό και οι κομματικές μεταγραφές περιφέρονται δίκην δίσκου.

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι καθίσταται όσο ποτέ αναγκαία μια ήρεμη δημόσια τηλεόραση που θα προκρίνει τον πολιτικό λόγο έναντι οποιουδήποτε κόστους. Ότι το κράτος γίνεται όλο και πιο απαραίτητο. Τώρα όμως τι γίνεται; Η τηλεόραση αγοράζει το πολιτικό προϊόν που διαθέτει στη μιντιακή αγορά όσο-όσο ο εντεταλμένος του χρηματιστηρίου της ψήφου για να το μοσχοπουλήσει ύστερα στον παγιδευμένο πολίτη. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη νίκη της εξουσιαστικής μηχανής από το να πείσει την κοινωνία ότι όλοι παραδέρνουμε μεταξύ του «όλοι οι ίδιοι είναι» και του «τίποτα δεν αλλάζει». Για να έρθουν ύστερα οι παρατημένοι της αστικής αλλοτρίωσης να διαφημίσουν την αποχή από τις κάλπες ως ένδειξη αποστροφής προς το πολιτικό σύστημα. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Μάλλον περί απόδειξης υποταγής προς το σύστημα πρόκειται. Η απόχη της αποχής.

Αισθάνομαι λοιπόν τυχερός επειδή μπορώ να διαφωνήσω με τέτοια συνθήματα και να προσπαθήσω να σηκώσω την ύπουλη ομίχλη που πάει να σκεπάσει τους μαθητές μου. Γιατί μπορώ να τους αποκαλύψω τα πολυκαιρισμένα κλισέ ενός διατακτικού λόγου που παραπαίει μεταξύ πολιτικοεπαγγελματικού και κομματικού κόστους. Για να τους πω στο τέλος ότι «δεν είναι όλοι ίδιοι». Το μόνο που χρειάζεται είναι να ψάξουν από μόνοι τους να βρουν ποιοι διαφέρουν. Γιατί υπάρχουν και τίμιοι άνθρωποι που ασχολούνται με τα δημόσια πράγματα. Μέσα σ’ αυτό το απίστευτο συνονθύλευμα δυσπιστίας και κατηγοριών αισθάνομαι τυχερός που μπορώ να διακρίνω με τη βοήθεια των μαθητών μου τη γη την καλή. Να τους πω ότι η γενίκευση είναι η αρχή και της προπαγάνδας. Ότι αρκεί για να αλλάξει το πολιτικό σύστημα της χώρας να καλλιεργηθεί ηθική πεποίθηση ότι όλα τα ανθρώπινα και στην Ελλάδα μπορούν να αλλάξουν. Μόνο οι φυσικοί νόμοι μένουν αμετακίνητοι. Η προεκλογική περίοδος μου προσφέρει μια καλή ευκαιρία να καταπολεμήσω τον λαϊκισμό του μεσσιανισμού και να υποστηρίξω πειστικότερα ότι σχολείο που δεν ονειρεύεται καταντά εργοτάξιο.

Εφημερίδα «Αιών»: «Κύθνος 1 Ιουνίου 1844. Ετελείωσε τέλος πάντων η ψηφοφορία της νήσου μας και ο ισόβιος Κυριακίδης τα επήρε εις το χέρι. Εν γένει οι δημόται μας κατεφρόνησαν και τους σταυρούς και τας θέσεις και υποσχέσεις του συνοδεύοντές τον με περιφρόνησιν. Οι δε δούλοι του 4-5 αρχοντόπουλα θηρεύοντα τύχην, δεν ηδυνήθησαν να του πωλήσωσι άλλην παρά την ιδικήν των ψήφον καίτοι κατακομματιασθέντες εις τους δρόμους». Η απόσταση που διανύσαμε από τότε είναι αντιστρόφως ανάλογη της τύχης που θηρεύεται αυτές τις μέρες.

* Ο Κώστας Ν. Κωνσταντίνου είναι , δ.φ. Φιλόλογος στο Πειραματικό Λύκειο Ηρακλείου






Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
17/9/2009

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions