ΠΑΤΡΙΣ :: Ελλάδα/Κόσμος :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Εθνικά Νέα Στην Ευρώπη Στον Κόσμο Προεκτάσεις Έρευνες
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Το κράτος των Μοναχών

Του Θεόδωρου Παναγόπουλου*

Πέρασαν όμως οι καιροί, αλλάξαν οι λαοί. Μετά από 400 χρόνια οθωμανικής σκλαβιάς, τούτος ο μικρός λαός, ξαναβρήκε τη λευτεριά του, χύνοντας ποταμούς αιμάτων. Η ιερή όμως παράδοση, των αυτοκρατορικών και σουλτανικών προνομίων, κολλημένη σα βδέλλα πάνω στο κορμί του έθνους, εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει και να απομυζά, πάππου προς πάππο, το αίμα των τέως ραγιάδων και ήδη ελεύθερων πιστών.

Τα αυτοκρατορικά χρυσόβουλα και τα σουλτανικά βεράτια, όχι μόνο εξακολουθούν να θεωρούνται έγκυρα και να αναγνωρίζονται, ως τίτλοι κυριότητας, από τους κάθε λογής λακέδες της εξουσίας, αλλά και συμπληρώνονται προς όφελος της εκκλησίας, με βασιλικά διατάγματα, με αναγκαστικά διατάγματα, προεδρικά διατάγματα, νόμους και υπουργικές αποφάσεις, που δεν δημοσιεύονται, όπως όλες οι άλλες στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, για να μην τις μάθει ο κόσμος.

Το νεοσύστατο ελεύθερο ελληνικό κράτος δέσμιο των σκοτεινών δυνάμεων

της ιεράς παράδοσης, που κανείς δεν τόλμησε να την θίξει και να την αμφισβητήσει, όπως ακριβώς το έχει διατάξει, ο παντοδύναμος κατακτητής σουλτάνος, έσπευσε να νομιμοποιήσει και να επικυρώσει τα διατάγματα των εκάστοτε κατακτητών αυτού του τόπου και να τα περιβάλλει με συνταγματική ισχύ, ώστε να μην είναι εύκολη η μεταβολή ή η κατάργησή τους. Η μεθόδευση αυτή αποτελεί μοναδική παγκόσμια πρωτοτυπία, που δεν έχει, απΪ όσο ξέρω, προηγούμενο στην διεθνή έννομο τάξη.

Έτσι βλέπουμε φαρδιά - πλατιά να μπαίνουν στα ελληνικά συντάγματα, διατάξεις που κατοχυρώνουν τα προνόμια του κλήρου και της εκκλησίας.

Τα αυτοκρατορικά διατάγματα και τα οθωμανικά φιρμάνια, αποτελούν πλέον

τμήμα της έννομης τάξης του καινούργιου κράτους, για να κατοχυρώσουν τα συμφέροντα μιας ολιγάριθμης , πλην παντοδύναμης κοινωνικής ομάδας, σε βάρος όλων των άλλων. Διαβάζουμε λοιπόν στο Σύνταγμα :

<< Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας είναι αυτοκέφαλη........................

Και η χερσόνησος του Άθω...η οποία αποτελεί την περιοχή του Αγίου Όρους, είναι ..αυτοδιοίκητο τμήμα του ελληνικού κράτους.....>>. { άρθρ. 3 παρ.1,105 παρ.1 }.

Μάλιστα. Αυτοκέφαλη εκκλησία, σημαίνει με απλά λόγια, ότι η εκκλησία δεν έχει κανένα πάνω από το κεφάλι της, κάνει του κεφαλιού της, είναι η ίδια η κεφαλή, η εξουσία, η αρχή. Και αυτοδιοίκητος, είναι εκείνος που μόνος του διοικείται, με πλήρη ανεξαρτησία, χωρίς την παρέμβαση άλλων.

Θυμηθείτε τώρα, πώς διατυπώνει, με άλλες λέξεις, αυτό το εκκλησιαστικό φαναριώτικο αυτοκέφαλο και αυτοδιοίκητο, ο κατακτητής Μωάμεθ, για να μου πείτε αν υπάρχει στην ουσία καμιά διαφορά.

<< Κανείς να μη τους ενοχλήσει ή τους φέρει αντίρρηση { μηδείς ενοχλήση ή αντιτείνη}, να είναι ανεύθυνοι, να μην δίνουν σε κανένα λογαριασμό { είναι αναίτιον} και να μην μπορεί κανείς, για κανένα λόγο, να τους κουνήσει από την θέση τους, { αδιάσειστοι τε από παντός}.

Έτσι πορεύεται ακόμη, από το 1453, η Ελλάδα του 2008, που ως κρατική οντότητα, με την μορφή των πόλεων - κρατών της αρχαιότητας έσβησε οριστικά το 146 μ. Χ. , όταν κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους και έγινε ρωμαϊκή επαρχία. Δεκάδες γενιές που κατοίκησαν από τότε σΪ αυτή τη γωνιά του πλανήτη, έζησαν, για 1700 χρόνια { 146- 1832 }, πρώτα, κάτω από την ρωμαϊκή κατοχή, ως Ρωμαίοι πολίτες, μετά, ως υπήκοοι του ανατολικού { βυζαντινού } ρωμαϊκού κράτους, και ύστερα ω! ς ρωμιοί χριστιανοί { rum milleti} και άπιστοι ραγιάδες { raya} της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Και ενώ για χιλιάδες χρόνια δεν υπήρχε ελληνική έννομη τάξη, δεν υπήρχε συγκροτημένος σε κράτος ελληνικός λαός, μόλις απελευθερώθηκε αυτό το ασύντακτο πλήθος και οργανώθηκε πολιτικά, δεν μπόρεσε να αποτινάξει τα δεσμά, σε λογής -λογής συμφέροντα και σκοπιμότητες και κατάντησε να υιοθετήσει τα προστάγματα των προαιώνιων εχθρών και κατακτητών του, ως κανόνες - οδηγούς, που θα καθόριζαν την πορεία του προς το μέλλον. Έτσι, ενώ εδώ και εκατοντάδες χρόνια η βυζαντινή και η οθωμανική αυτοκρατορία μας τελείωσε οριστικά, παρέμειναν βρικόλακες του χθες, τα χρυσόβουλα και τα φιρμάνια. Δηλαδή, οι επιθυμίες κάποιων άξεστων χιλίαρχων του ρωμαϊκού στρατού, που αναγόρευαν σε αυτοκράτορες οι λεγεώνες τους και οι διαταγές των βάρβαρων Οθωμανών της στέπας, με τις οποίες θέλουν κάποιοι ακόμα να μας κυβερνούν, αποκαλώντάς τις " δίκαιο ", στο οποίο οφείλουμε να υποταχθούμε, γιατί έτσι το επιβάλλουν οι καιροί, οι σκοπιμότητες και οι συντεχνίες, που θεωρούν ακόμα τους Έλληνες, ρωμιούς, ραγιάδες, ποίμνιο και την χώρα ποιμνιοστάσιο.

Τίθεται όμως το ερώτημα; μπορεί λοιπόν, για ένα ανεξάρτητο κράτος, η θέληση του πρώην κατακτητή, που στηρίζεται στην βία, στο ξίφος του λεγεωνάριου και στο γιαταγάνι του γενίτσαρου, να θεωρηθεί πηγή του δικαίου;

Μπορεί να δεσμεύουν ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος, εις τον αιώνα των αιώνων, οι διαταγές, του προ χιλίων ετών, ξένου αυτοκράτορα ή σουλτάνου;

Η απάντηση σε κάθε περίπτωση, είναι αρνητική, γιατί είναι αδιανόητο να δεχθούμε ότι το δίκαιο πηγάζει αποκλειστικά από την θέληση του κάθε αυτοκράτορα ή σουλτάνου, ούτε ότι, ο λόγος τους είναι νόμος.

Το δίκαιο στηρίζεται στην συλλογική, ελεύθερη, οργανωμένη βούληση ενός κυρίαρχου του τόπου του λαού, που εκφράζεται από την πλειοψηφία του, η οποία και καθορίζει τους κανόνες από τους οποίους θέλει να δεσμεύεται.

Είναι παραλογισμός να δεχτούμε ότι από τα χρυσόβουλα και τα φιρμάνια, παράγεται δίκαιο, παράγονται έννομες συνέπειες, όπως τίτλοι κυριότητας κτλ. Δεν είναι δυνατόν να νομιμοποιούμε χαριστικές πράξεις των Ρωμαίων αυτοκρατόρων, ή των Οθωμανών σουλτάνων, που παραχωρούσαν, βουνά, ποτάμια, λίμνες, βοσκοτόπια, ελαιώνες, αμπελώνες, δηλαδή δημόσια και ιδιωτική περιουσία, ξένου λαού, που είχαν κατακτήσει, λες και ήταν τα αμπελοχώραφα του παππού τους, σε φίλα προσκείμενους και προσκυνημένους. Αν η αντίθετη άποψη γίνει δεκτή, τότε - για να δώσω ένα παράδειγμα - θα μπορούσε ακόμα και η Ακρόπολη με τον Παρθενώνα, να είχαν παραχωρηθεί λ. χ. στον τότε Αρχιεπίσκοπο των Αθηνών, ή στον πασά της Εύβοιας και απ’ αυτούς στους διαδόχους τους και στους κληρονόμους τους. Τι θα λέγαμε στην περίπτωση αυτή σήμερα; ισχύουν ή δεν ισχύουν τα χρυσόβουλα και τα φιρμάνια;

Η συνέχεια και το τέλος στο επόμενο

* Ο Θεόδωρος Παναγόπουλος είναι τέως δικαστής και δικηγόρος





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
13/1/2009

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions