ΠΑΤΡΙΣ :: Προεκτάσεις :: Εμφάνιση άρθρου
Περιεχόμενα
 Κρήτη
 Ελλάδα/Κόσμος
 Αθλητισμός
 Πολιτισμός & Διασκέδαση
 Επιστήμη & Τεχνολογία
 Εκπαίδευση
 Οικονομία
 Ύπαιθρος
 Προεκτάσεις
 Πληροφορίες
 Υπηρεσίες
 Αφιερώματα
 Ιστορίες με... ουρά
Ψηφοφορία
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για την πτώση του ηρακλειώτικου ποδοσφαίρου και την «εξαφάνιση» του από τις επαγγελματικές κατηγορίες;
Η κακή διαχείριση από πλευράς διοικήσεων των ΠΑΕ και η μη αξιοποίηση των ταλέντων των ομάδων.
Η γενικότερη οικονομική κρίση
Η έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία
Η ανεπάρκεια ποδοσφαιρικού δυναμικού σε επίπεδο παικτών, προπονητών και παραγόντων.


Ο Καραγκιόζης Αϊ-Βασίλης

Γράφει ο Κώστας Κωνσταντίνου*

Διάβαζα λίγο πριν από τα Χριστούγεννα (Tα Νέα, 20/12/2006) ότι «από το γιορτινό κλίμα δεν θα μπορούσε να λείπει ο Καραγκιόζης» και ότι «μεταμορφώνεται σε Άγιο Βασίλη και παρέα με καλικάντζαρους διασκεδάζει μικρά και μεγάλα παιδιά». Καλό είναι να διασκεδάζει ο κόσμος. Ομολογώ μάλιστα ότι τρέφω μεγάλο σεβασμό προς τη συμπαθητική αυτή λαϊκή φιγούρα. Από την ώρα όμως που για πολλοστή φορά άκουσα και φέτος από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα ότι ο υπουργός (όπως πάντα, ο κάθε υπουργός) επισκέφθηκε την αγορά και διαπίστωσε (όπως πάντα, την ίδια αγορά) «επάρκεια αγαθών», δεν μπόρεσα να αποφύγω κάποιους βασανιστικούς συνειρμούς για την αθηνοκεντρική μας, όπως πάντα, μικρότητα. Έτσι, η εκτίμησή μου προς τον καμπουροφόρο καρπαζοεισπράκτορα του παντός εκτινάχθηκε στα ύψη. Θα σας πω το γιατί. Επειδή από τη στιγμή που ούτε και φέτος κανένας δεν μου είπε εάν διαπίστωσε παράλληλα με την «επάρκεια της αγοράς» και επάρκεια τσέπης, υποθέτω ότι το πρόβλημα ανέλαβε να το λύσει είτε ο Καραγκιόζης είτε ο Αϊ-Βασίλης. Να πρωτοεκτιμήσω επομένως ποιον για την προνοητικότητά του; Εξαρτάται από το κατά που πέφτει η Βαρβάκειος, θα μου πείτε. Ελάτε τώρα. Είναι εκεί που το πνεύμα των Χριστουγέννων αναγεννάται επάνω στο τσιγκέλι του εθνικού μας χασάπη μυκώμενον. Από τη μια, ένας μεταμφιεσμένος Καραγκιόζης που προσπαθεί να πείσει και να πεισθεί ότι η πείνα ξεχνιέται με τα μάτια, από την άλλη ένας ροδαλός και κοιλιόδουλος Αϊ-Βασίλης που απλώνει τα καλούδια της αράχνης του παντού. Ο άνθρωπος ξέρει να πουλάει. (Κόκα-κόλα είναι αυτή). Κι ας τον περιμένει μάταια ο Καραγκιόζης να κατέβει από τη στενή τσιμινιέρα της καλύβας του (εμ τι το έφτιαξες και συ μια τρύπα το ριμάδι;). Δεν χωράει. Και πώς να χωρέσει ένας ευτραφής πάροινος μεθύστακας και επαγγελματίας διασκεδαστής που η παμφάγος κοινωνία μας έταξε να υπηρετεί την δανειοδίαιτη καταναλωτική μας αδηφαγία;

Δεν έχω τίποτα με τη χαρά των ανθρώπων και τη ξεγνοιασιά. Κατανοώ πλήρως την ανάγκη τόνωσης της εμπορικής κίνησης. Ζητώ όμως να ονομάζονται τα πράγματα με το όνομά τους. Και όταν εύχομαι «Καλά Χριστούγεννα» στο μυαλό μου έρχεται ένας κατατρεγμένος ιστορικός Χριστός, εχθρός του λούσου και της επίδειξης που ευαγγελίζεται την ειρήνη στις ψυχές των ανθρώπων, όχι τον πόλεμο των «διακοπών». Γιατί Χριστούγεννα δεν είναι ούτε το «χρόνια πολλά» ούτε το «καλές διακοπές». Μια ζωή τέτοια ακούω. Είτε πρόκειται για Πάσχα είτε για γιορτή γενικώς. Αυτός ο συγκρητισμός της αστικοποιημένης αφασίας υποκαθιστά την απουσία της πνευματικής αναζήτησης με την παρουσία του κερδοφόρου ετοιματζίδικου και την τυπικότητα της αποξένωσης.

Ας μην ταραζόμαστε όμως. Θα σκεφτούμε και αυτή τη χρονιά για λίγο τους φτωχούς. Αυτούς που πραγματικά γνοιάζονται δεν τους μαθαίνουμε ποτέ άλλωστε. Ο ευκαιριακός μας οβολός θα κάνει τότε τη δυστυχία της αντικατάστασης της γαλοπούλας (στο γιορτινό τραπέζι) από το κοτόπουλο (φθηνότερο γάρ, το διαλαλεί η τηλεόραση) λιγότερο δύσπεπτη. Στο κάτω-κάτω ο Καραγκιόζης όλους τους διασκεδάζει. Και ο Άγιος έχει για όλους. Φτάνει να χωρέσει από την καμινάδα. Αν υπάρχει η καμινάδα…

Δεν είναι αυτός ο Αϊ-Βασίλης που ξέρω. Λυπάμαι και ντρέπομαι. Ντρέπομαι για την εκτυφλωτική σκόνη που έχει σηκωθεί εδώ και χρόνια και αναιδώς ρίχνει κάθε τέτοιες μέρες τον μανδύα της λογικής του χαβαλέ επάνω στο Αγαθό της Χριστιανοσύνης. Η γιορτή της Ελπίδας να εξαντλείται στην ελπίδα της γιορτής, η γιορτή της Αγάπης να καταντά η αγάπη της γιορτής. Από τη μια η κενότητα του εφήμερου, από την άλλη η ρηχότητα της αλλοτρίωσης. Ελπίδα σε τι, αγάπη για τι;

Δεν είναι αυτός ο Αϊ-Βασίλης που ξέρω. Ο κάτισχνος κοινωνικός εργάτης, ο προστάτης με λόγια και με έργα των ταπεινών και καταφρονημένων. Δεν είναι ο σημερινός Αϊ-Βασίλης (ένας καρναβαλικός Διόνυσος στην πολυκοσμία του πλαστικού πουθενά) αυτός που θέλω. Ο παρηγορητής των απελπισμένων και ο πνευματικός οδοιπόρος που περιφέρει ταπεινά το μήνυμα της εσωτερικής ειρήνης των ανθρώπων. Ο χαροποιός. Αυτός που χωρίς να αρκείται στο ρέψιμο ενός μιξοβάρβαρου «χο-χο-χο» κρατάει στα χέρια του το χαρτί και καλαμάρι της γνώσης φέρνοντας το αγαθό της Παιδείας στον κόσμο μας. Όσο για τον Καραγκιόζη, δεν τον φοβάμαι. Του χρόνου πάλι στην αγορά θα περιφέρεται…

* Ο κ. Κωνσταντίνου είναι εκπαιδευτικός





Στατιστικά Άρθρου
Αρθογράφος:
Πατρίς

Ημερομηνία δημοσίευσης:
28/12/2006

Εκτύπωσε Άρθρου
Εκτύπωση Άρθρου

Αποστολή με email
Αποστολή με email

Προσθήκη στα bookmarks
Προσθήκη στ' Αγαπημένα

ΕλαχιστοποίησηΑναζήτηση
Αναζήτηση στις ειδήσεις του patris.gr


ΕλαχιστοποίησηΣχετικά Forums
Δεν υπάρχουν σχετικά forums
Πνευματικά Δικαιώματα 1998 - 2002 © Εκδόσεις Α. Μυκωνιάτη Α.Ε.Αναφορά Προβλήματος | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία | Ταυτότητα
Developed by WISE Advanced Solutions